II SAB/Wa 279/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Sędzia WSA Joanna Kube (spr.), Sędzia WSA Waldemar Śledzik, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi J. S. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od decyzji odmawiającej przyznania prawa do wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe i dodatkowe postanawia: odrzucić skargę

U Z AS D N I E N I E Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 października 2020 r., sygn. akt II SAB/Wa 395/20, po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. S., stwierdził, że Komendant Główny Policji dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania w przedmiocie rozpatrzenia odwołania w sprawie wniosku z dnia [...] listopada 2018 r. o wypłatę ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy (pkt 1) oraz że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2) i oddalił skargę w pozostałym zakresie (pkt 3). Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji w zakresie pkt 1 i 2 ww. wyroku I instancji, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 31 marca 2022 r., sygn. akt III OSK 4357/21 uchylił w zaskarżonej przez Komendanta Głównego Policji części, tj. w zakresie punktu 1 i 2, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 października 2020 r., sygn. akt II SAB/Wa 395/20 i w tym zakresie przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, jednocześnie odstąpił od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia wymogów i standardów, o których mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a., gdyż nie zawiera wszystkich elementów, jakie wskazuje ustawa, w szczególności przyjętego przez Sąd stanu faktycznego, będącego przedmiotem kontroli. WSA w Warszawie, przy ponownym rozpoznaniu sprawy, zobowiązany będzie sporządzić uzasadnienie spełniające wymogi ustawowe przewidziane w art. 141 § 4 p.p.s.a. Jak wynika z akt sprawy, J. S. w dniu 15 czerwca 2020 r. (data stempla pocztowego na kopercie) skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] (która została rozpoznana w odrębnym postępowaniu) oraz skargę na przewlekłe prowadzenie przez Komendanta Głównego Policji postępowania w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] odmawiającej przyznania prawa do wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe i dodatkowe za 2002 i 2003 rok. Skarżący wniósł o uznanie, że Komendant Główny Policji dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania, które miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenia grzywny oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o umorzenie postępowania w zakresie przewlekłego prowadzenia postępowania i uznania, że przewlekle prowadzenie postępowania miało charakter rażący, oraz w zakresie wniosku o wymierzenie grzywny Komendantowi Głównemu Policji. Organ wskazał, że Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] odmówił przyznania J. S. prawa do wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe i dodatkowe za 2002 i 2002 r. Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie pismem z dnia [...] marca 2020 r., które wpłynęło do organu w dniu [...] marca 2020 r. Następnie, pismem z dnia [...] kwietnia 2020 r., J. S. złożył do Komendanta Głównego Policji ponaglenie w związku z nierozpoznaniem złożonego odwołania. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...], która została doręczona stronie w dniu [...] maja 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w każdym postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a tego przepisu. Natomiast w myśl art. 53 § 2b p.p.s.a., skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Jednocześnie z art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, z późn. zm.) wynika, że stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż określone w pkt 1-5 tej normy) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Należy również wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 7 marca 2022 r., sygn. akt II OPS 1/21, stwierdził, iż skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego wniesiona po jego ostatecznym zakończeniu, poprzedzona ponagleniem złożonym w jego toku, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (orzeczenie publ. na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpatrywanej obecnie sprawie kluczowa jest okoliczność, że przed wniesieniem skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania, Komendant Główny Policji doręczył skarżącemu w dniu [...] maja 2020 r. decyzję z dnia [...] maja 2020 r. nr [...], kończącą postępowanie w sprawie. W związku z tym skarga podlega odrzuceniu, ponieważ została wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 15 czerwca 2020 r. (data stempla pocztowego na kopercie), tj. już po wydaniu przez organ decyzji ostatecznej. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.