II SAB/Wa 276/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Szmydt, Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Sędzia WSA Andrzej Góraj, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi Ogólnopolskiego Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] na bezczynność Ministra Zdrowia w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lutego 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Ministra Zdrowia do rozpatrzenia wniosku Ogólnopolskiego Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] z dnia [...] lutego 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Ministra Zdrowia na rzecz Ogólnopolskiego [...] z siedzibą w [...] kwotę 100 zł (słownie: sto złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest bezczynność Ministra Zdrowia (dalej: "Minister", "organ") w rozpoznaniu wniosku [...] Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] (dalej: "Stowarzyszenie", "strona skarżąca") z dnia [...] lutego 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej. Z akt sprawy wynika, że pismem z dnia [...] lutego 2020 r. Stowarzyszenie zwróciło się do Ministra w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r., poz. 1429), dalej: "u.d.i.p.", o podanie z imienia i nazwiska osób odnoszących się do uwag podmiotów wyszczególnionych w punkcie 5 Oceny skutków regulacji zgłoszonych w czasie procedowania projektu rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (dalej: "projekt rozporządzenia"). Pismem z dnia [...] lutego 2020 r. Minister poinformował Stowarzyszenie, że dokument, o którym mowa we wniosku o udostępnienie informacji publicznej jest dokumentem Ministerstwa Zdrowia. Osoby koordynujące proces legislacyjny związany z przygotowaniem projektu rozporządzenia wymienione są w dokumencie pt. "Ocena skutków regulacji" zamieszczonym na stronie internetowej Rządowego Centrum Legislacji. Jednocześnie Minister stwierdził, że nie są przedmiotem informacji publicznej imiona i nazwiska pracowników Ministerstwa, którzy nie są osobami pełniącymi funkcje publiczne (stanowiska kierownicze bądź koordynujące proces legislacyjny). Dodatkowo zauważył, że w swojej pracy Ministerstwo Zdrowia posiłkuje się opiniami, stanowiskami, opracowaniami i innymi dokumentami przygotowanymi przez ekspertów. W przypadku projektu rozporządzenia dokumenty te wymieniono w punkcie 13 zamieszczonego na stronie internetowej Rządowego Centrum Legislacji dokumentu pt. Ocena skutków regulacji. Pismem z dnia 28 lutego 2020 r., doprecyzowanym pismem z dnia 28 kwietnia 2020 r., Stowarzyszenie złożyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Zdrowia polegającą na nierozpoznaniu wniosku z dnia [...] lutego 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej wnosząc o zobowiązanie Ministra do rozpoznania wniosku zgodnie z przepisami prawa w zakresie objętym żądaniem oraz o zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych. W motywach skargi Stowarzyszenie podniosło, że konsultacje społeczne dotyczące projektu rozporządzenia miały charakter fikcyjny. Z treści pism Ministerstwa Zdrowia wynika, że do opinii polskiej elity naukowców oraz członków społeczeństwa w przedmiocie objętym projektem rozporządzenia nie odniosły się osoby posiadające odpowiednie kwalifikacje i z tego powodu organ odmówił udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej. Stowarzyszenie podkreśliło nadto, że przedmiotem wniosku nie było zapytanie, kto koordynował proces legislacyjny, lecz to, kto odnosił się do uwag i wniosków zgłoszonych podczas konsultacji społecznych. Odpowiedź udzielona przez Ministra jest w istocie odmową udostępnienia informacji publicznej i powinna mieć formę decyzji. W odpowiedzi na skargę Minister Zdrowia wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej podtrzymując stanowisko wyrażone w piśmie z dnia [...] lutego 2002 r. Nadto organ podał, że odpowiedź udzielona na wniosek z dnia [...] lutego 2020 r. odnosiła się do żądanej informacji ze względu na jej charakter, który dotyczył wskazania, że dokument jest oficjalnym dokumentem Ministerstwa Zdrowia oraz dotyczył wskazania osób koordynujących proces legislacyjny związany z przygotowaniem projektu rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku wymienionych w dokumencie pt. Ocena skutków regulacji zamieszczonym na stronie internetowej Rządowego Centrum Legislacji. Dodatkowo organ powołał się na poglądy orzecznictwa dotyczące pojęcia "osoby pełniącej funkcje publiczne" stwierdzając, że odpowiedź udzielona Stowarzyszeniu mieściła się w ramach zarysowanych w tych orzeczeniach. W piśmie procesowym z dnia 28 kwietnia 2020 r. Stowarzyszenie podtrzymało zarzuty skargi a nadto odwołało się do orzecznictwa sadów administracyjnych oraz prezentowanych tam poglądów w kwestii wykładni pojęcia "osoba pełniąca funkcje publiczne". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), dalej: "p.u.s.a." oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. W sprawie niniejszej przedmiotem zaskarżenia jest bezczynność Ministra Zdrowia polegająca na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p. W przypadku złożenia skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem Sądu jest zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Zgodnie z art. 4 ust. 1 i ust. 3 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, będące w posiadaniu takich informacji. Nie budzi zatem wątpliwości, że adresat wniosku o udostępnienie informacji publicznej, tj. Minister Zdrowia - jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia, będącej w jego dyspozycji, informacji publicznej - stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Zakres przedmiotowy u.d.i.p. określa pojęcie informacji publicznej, o którym mowa w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. W świetle tego przepisu informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Podczas prac nad ustawą pojęcie "sprawa publiczna" było rozwijane jako "każde działanie władzy publicznej w zakresie zadań stawianych państwu dotyczących lub służących ogółowi albo mających na celu zadysponowanie majątkiem publicznym. Desygnatem jest więc tu publicznoprawny charakter działalności danego podmiotu (v. uzasadnienie do projektu ustawy [w:] K. Tracka, Prawo do informacji w polskim prawie konstytucyjnym, Warszawa 2009, s. 138). Pojęcie "sprawa" swoją treścią obejmuje uprawnienia i obowiązki podmiotu, a więc dotyczy wszelkich czynności, jakie mogą być podejmowane przez organ w ramach prowadzonej przezeń działalności publicznej. Określenie sprawy jako "publicznej" wskazuje, że jest to sprawa ogółu i koresponduje w znacznym stopniu z pojęciem dobra wspólnego (dobra ogółu). Takie rozumienie pojęcia "sprawa publiczna", związane z władzą publiczną i wspólnotą publicznoprawną oraz jej funkcjonowaniem, trafnie akcentuje się w piśmiennictwie (v. H. Izdebski: Samorząd terytorialny. Podstawy ustroju i działalności, Warszawa 2004, s. 209). Tam zatem, gdzie występuje aktywność organów publicznych nawet jedynie w ich funkcjonalnym znaczeniu, mamy do czynienia z informacją publiczną (wyrok NSA z dnia 30 września 2015 r., sygn. akt I OSK 2093/14, publ. CBOSA). W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia informacji publicznej. Definiuje się ją jako każdą wiadomość wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które realizują zadania publiczne bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji. Podkreśla się, że taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów, o ile dotyczy faktów i danych o charakterze publicznym (por. wyroki NSA: z dnia 12 grudnia 2006 r. sygn. akt I OSK 123/06, publ. LEX nr 291357; z dnia 30 września 2015 r. sygn. akt I OSK 2093/14; z dnia 9 grudnia 2016 r. sygn. akt I OSK 523/15; publ. CBOSA). W ocenie Sądu, przedmiot wniosku Stowarzyszenia z dnia [...] lutego 2020 r. (imię i nazwisko osoby (osób) odnoszących się do uwag podmiotów wymienionych w punkcie 5 Oceny skutków regulacji zgłoszonych w czasie procedowania projektu rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku) stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Wskazać bowiem należy, że ocena skutków regulacji (OSR), zgodnie z § 28 ust. 1 uchwały nr 190 Rady Ministrów z dnia 29 października 2013 r. Regulamin pracy Rady Ministrów (M. P. z 2016 r., poz. 1006 ze zm.), stanowi odrębną część uzasadnienia projektu aktu normatywnego, opracowanego przez organ wnioskujący w rozumieniu § 20 ust. 1, która przedstawia wyniki oceny przewidywanych skutków społeczno-gospodarczych aktu normatywnego, o której mowa w § 24 ust. 3 uchwały. OSR zawiera w szczególności: 1) wskazanie podmiotów, na które oddziałuje projektowany akt normatywny; 2) informacje o konsultacjach przeprowadzonych przed opracowaniem projektu, a także o zakresie konsultacji publicznych i opiniowania projektu, w tym o obowiązku zasięgnięcia opinii określonych podmiotów wynikającym z przepisów odrębnych; 3) przedstawienie wyników analizy wpływu projektowanego aktu normatywnego na podmioty, o których mowa w pkt 1, oraz na istotne obszary oddziaływania, w szczególności na: a) sektor finansów publicznych, w tym budżet państwa i budżety jednostek samorządu terytorialnego, b) rynek pracy, c) konkurencyjność gospodarki i przedsiębiorczość, w tym funkcjonowanie przedsiębiorców; 4) wskazanie źródeł finansowania, zwłaszcza jeżeli projekt pociąga za sobą obciążenie budżetu państwa lub budżetów jednostek samorządu terytorialnego; 5) wskazanie źródeł danych i przyjętych do obliczeń założeń (ust. 2). OSR projektu ustawy albo projektu rozporządzenia, który nie jest przedstawiany do konsultacji publicznych, zawiera wskazanie przyczyn rezygnacji z prowadzenia konsultacji publicznych (ust. 4). OSR przedstawia się na formularzu, którego wzór Szef Kancelarii Prezesa Rady Ministrów zamieszcza w Biuletynie Informacji Publicznej. Zgodnie z § 29 ust. 1 uchwały koordynację sporządzania OSR zapewnia Szef Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. Z powyższego wynika, że OSR jest jednym z załączników do projektu aktu normatywnego (tu: rozporządzenia Ministra Zdrowia), przedkładanego finalnie do rozpatrzenia przez Radę Ministrów (§ 21 ust. 6 uchwały), który opisuje przewidywane skutki proponowanych regulacji według metody analizy kosztów i korzyści. Zatem OSR wraz z ewentualnymi załącznikami stanowi informację publiczną (art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. b u.d.i.p.). Walor taki, zadaniem Sądu, posiada również informacja o organie (działających z upoważnienia organu pracownikach), którzy opracowali ww. dokument oraz jego załączniki. W przypadku złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej podmiot zobowiązany może: (1) udostępnić informację publiczną, gdy jest jej dysponentem oraz nie zachodzą przesłanki wyłączające możliwość jej udostępnienia określone w art. 5 u.d.i.p.; podmiot obowiązany dokonuje tego w formie czynności materialno-technicznej (art. 13 u.d.i.p.); (2) poinformować wnioskodawcę, że: jego wniosek nie znajduje podstaw w przepisach u.d.i.p., gdyż żądanie nie dotyczy informacji mających charakter informacji publicznej; podmiot zobowiązany nie jest dysponentem informacji, o których udzielenie zwrócił się wnioskodawca (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); w sprawie obowiązuje odrębny tryb udzielenia informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.); (3) odmówić, w formie decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), udostępnienia informacji publicznej: z powodu ograniczeń wymienionych w art. 5 u.d.i.p.; w związku z niespełnieniem przez stronę przesłanki "szczególnej istotności dla interesu publicznego" w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., (4) umorzyć postępowanie w sytuacji wskazanej w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Co istotne, organ winien podjąć ww. działania w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z wyjątkami wynikającymi z ustawy (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Brak podjęcia stosownego działania uzasadnia podniesienie względem organu zarzutu bezczynności. Przenosząc powyższe uwagi na stan niniejszej sprawy wskazać należy, że w odpowiedzi na wniosek Stowarzyszenia Minister wskazał na "osoby koordynujące proces legislacyjny" związany z przygotowaniem projektu rozporządzenia wymienione są w OSR. W dokumencie tym (umieszczonym pod adresem: www.legislacja.rcl.gov.pl/projekt/12327201/katalog/12641448) wpisana jest "osoba odpowiedzialna za projekt w randze Ministra, Sekretarza Stanu lub Podsekretarza Stanu" oraz "opiekun merytoryczny projektu". Odesłanie przez organ do ww. dokumentu, a w konsekwencji do danych tych osób, nie stanowi odpowiedzi na pytanie zawarte we wniosku Stowarzyszenia. Nie wnioskowało ono bowiem o udzielenie informacji o osobie odpowiedzialnej za projekt rozporządzenia, o osobie będącej opiekunem projektu, ani też o osobach koordynujących proces legislacyjny. Przedmiotem wniosku była informacja o osobie (osobach), które udzielały odpowiedzi na uwagi złożone w toku konsultacji publicznych przez podmioty wymienione w punkcie 5 OSR. Przy czym ani w piśmie z dnia [...] lutego 2020 r. ani w odpowiedzi na skargę Minister nie stwierdził w sposób jednoznaczny, że któraś z osób wymienionych w OSR jest osobą, której dotyczył wniosek. Jak natomiast podkreśla się w piśmiennictwie i orzecznictwie, udzielenie przez podmiot obowiązany odpowiedzi innej niż ta, na którą oczekuje wnioskodawca, odpowiedzi niepełnej, czy wymijającej, należy traktować jako nieudostępnienie informacji publicznej, skutkującej stanem bezczynności (por. Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Wolters Kluwer, Warszawa 2016, s. 290 i powołane tam orzeczenia sądów administracyjnych). Minister wskazując na dane zawarte w OSR powinien mieć na względzie to, że w punkcie 5 dokumentu "Informacje na temat zakresu, czasu trwania i podsumowanie wyników konsultacji" wskazano, że "Wyniki konsultacji publicznych i opiniowania zostaną przedstawione w raporcie z konsultacji publicznych dołączonych do niniejszej Oceny Skutków Regulacji". Dokument taki pt. "Raport z konsultacji publicznych i opiniowania projektu rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku" został zamieszczony w dniu 12 grudnia 2019 r. pod adresem: https://legislacja.rcl.gov.pl/projekt/12327201/katalog/12641448/#12641448. Dokument ten zawiera odniesienie do opinii i uwag podmiotów wymienionych w punkcie 5, złożonych w toku konsultacji. Skoro tak, to obowiązkiem organu było przekazanie informacji na temat osoby (osób), które odnosiły się do ww. opinii i uwag, a w konsekwencji opracowały ww. Raport, ewentualnie wydanie decyzji administracyjnej o odmowie jej udostępnienia z przyczyn wymienionych w art. 5 u.d.i.p. (np. z powodu ograniczenia dostępu do ww. informacji ze względu na prywatność osoby fizycznej, co mogłoby podlegać ewentualnej ocenie w trybie określonym przepisami prawa). Przy czym jak wynika z treści art. 5 ust. 2 u.d.i.p. ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. W kwestii interpretacji pojęcia "osoba pełniąca funkcje publiczne" wypowiedział się Trybunał Konstytucyjny w powołanym w odpowiedzi na skargę wyroku z dnia 20 marca 2006 r., sygn. akt K 17/05. TK stwierdził m.in, że pojęcie to jest ściśle związane z konstytucyjnym ujęciem prawa z art. 61 ust. 1, a więc nie może budzić wątpliwości, że chodzi tu o osoby, które związane są formalnymi więziami z instytucją publiczną (organem władzy publicznej). Sprawowanie funkcji publicznej wiąże się z realizacją określonych zadań w urzędzie, w ramach struktur władzy publicznej lub na innym stanowisku decyzyjnym w strukturze administracji publicznej, a także w innych instytucjach publicznych. Wskazanie, czy mamy do czynienia z funkcją publiczną, powinno zatem odnosić się do badania, czy określona osoba w ramach instytucji publicznej realizuje w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadania publiczne. Chodzi zatem o podmioty, którym przysługuje co najmniej wąski zakres kompetencji decyzyjnej w ramach instytucji, przy czym nie muszą to być osoby uprawnione do wydawania decyzji administracyjnych. Spod zakresu funkcji publicznej TK wykluczył takie stanowiska, choćby pełnione w ramach organów władzy publicznej, które mają charakter usługowy lub techniczny. Analogiczne stanowisko w tej kwestii zajmowały sądy administracyjne (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 11 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Gd 5/14; wyrok WSA w Krakowie z dnia 26 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 663/14; wyrok NSA z dnia 15 listopada 2013 r., sygn. akt I OSK 1044/13; wyrok NSA z dnia 23 marca 2017r., sygn. akt I OSK 3074/15; wyrok NSA z dnia 9 czerwca 2017 r. sygn. akt I OSK 2130/15; publ. CBOSA) podkreślając, że za pełniące funkcje publiczne uznać należy osoby, które wykonują powierzone im przez instytucje państwowe lub samorządowe zadania i przez to uzyskują znaczny wpływ na treść decyzji o charakterze ogólnospołecznym. Cechą wyróżniającą takie osoby jest posiadanie określonego zakresu uprawnień pozwalających na kształtowanie treści wykonywanych zadań w sferze publicznej. Wskazanie, czy mamy do czynienia z funkcją publiczną, powinno zatem odnosić się do badania, czy określona osoba w ramach instytucji publicznej realizuje w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadania publiczne. Chodzi zatem o podmioty, którym przysługuje co najmniej wąski zakres kompetencji decyzyjnej w ramach instytucji publicznej. Zatem osoby pełniące funkcje publiczne to nie tylko osoby na stanowiskach stricte kierowniczych, uprawnione do wydawania decyzji w sensie procesowym, lecz również osoby na samodzielnych stanowiskach merytorycznych, które - zgodnie z zakresem obowiązków - mogą w określony sposób wpływać na kształt zadań realizowanych w danej instytucji publicznej. Powyższe, ugruntowane już poglądy orzecznictwa Minister powinien uwzględnić ponownie rozpatrując wniosek Stowarzyszenia. Przy czym rzeczą organu na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej jest udzielenie rzeczowej, konkretnej odpowiedzi na wniosek, ewentualnie wydanie decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej, nie zaś formułowanie ogólnych poglądów czy stanowiska w oderwaniu od rozpatrywanej sprawy. Konkludując stwierdzić należy, że zarzut bezczynności Ministra Zdrowia w zakresie rozpoznania wniosku Stowarzyszenia z dnia [...] lutego 2020 r. jest uzasadniony, bowiem wniosek ten nie został rozpoznany w sposób prawidłowy. Bezczynność organu nie miała jednak miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Kwalifikacja naruszenia prawa jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne (v. wyrok NSA z dnia 24 lipca 2015 r., sygn. akt II OSK 3237/14, publ. LEX nr 1803268; wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, publ. CBOSA). W niniejszej sprawie powyższe przesłanki nie zostały spełnione. Minister, choć w sposób nieprawidłowy, to jednak odpowiedział na wniosek Stowarzyszenia. Sam natomiast fakt, że odpowiedź ta nie jest zgodna z wymogami u.d.i.p. nie skutkuje uznaniem, że bezczynność organu ma postać kwalifikowaną. Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 oraz 1a p.p.s.a., orzekł jak w punktach 1 i 2 sentencji wyroku. O kosztach postępowania, obejmujących wpis od skargi Sąd postanowił na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. - jak w punkcie 3 sentencji wyroku.