II SAB/Wa 209/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Olga Żurawska-Matusiak po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wyższej Szkoły Zawodowej [...] w [...] na bezczynność Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w przedmiocie rozpoznania wniosku o nadanie uczelni uprawnienia do prowadzenia kształcenia na kierunku "farmacja" na poziomie jednolitych studiów magisterskich postanawia: odrzucić skargę.

Pismem z 13 lutego 2014 r. Wyższa Szkoła Zawodowa [...] w [...], złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w przedmiocie rozpoznania wniosku o nadanie uczelni uprawnienia do prowadzenia kształcenia na kierunku "farmacja" na poziomie jednolitych studiów magisterskich. W odpowiedzi na powyższą skargę organ wniósł o jej odrzucenie podnosząc, że przed wniesieniem przedmiotowej skargi strona skarżąca nie wezwała organu do usunięcia naruszenia prawa, zatem nie został wyczerpany tryb administracyjny. Zarządzeniem z 16 kwietnia 2014 r. strona skarżąca została wezwana do udzielenia, w terminie 7 dni, informacji czy w sprawie objętej niniejszą skargą składała wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 37 § 1 K.p.a. Jednocześnie wezwano, w przypadku złożenia powyższego wezwania, do nadesłania jego odpisu. Skarżący nie nadesłał odpisu wymaganego zażalenia, a w zakreślonym terminie, w piśmie z 24 kwietnia 2014 r., wyjaśnił, iż 13 grudnia 2013 r. postawił zarzut wybiórczego stosowania prawa i prosił o wydanie stosownej decyzji. Pismem z 19 maja 2014 r. pełnomocnik organu przekazał pismo strony skarżącej z 24 kwietnia 2014 r. – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej jako "P.p.s.a.") sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn, niż wymienione w pkt 1-5, wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przewidziany w ustawie. W przypadku skargi na bezczynność organu, warunkiem skutecznego jej wniesienia do sądu administracyjnego jest wyczerpanie trybu, o którym mowa w art. 37 § 1 K.p.a. Przepis ten stanowi, iż na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W niniejszej sprawie, mając na uwadze wyjaśnienia skarżącego zawarte w piśmie z 24 kwietnia 2014 r., należało uznać, że skarżący nie wykorzystał środka prawnego z art. 37 K.p.a., warunkującego dopuszczalność skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu. W ocenie Sądu pismo z 13 grudnia 2013 r., nie stanowi bowiem zażalenia, o którym mowa w art. 37 § 1 K.p.a. Pismo to jest w istocie uzupełnieniem wniosku o nadanie uczelni uprawnienia do prowadzenia kształcenia na poziomie jednolitych studiów magisterskich na kierunku "farmacja". Natomiast, skierowane do organu, wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z 24 kwietnia 2014 r. złożone zostało po wniesieniu skargi, a tym samym nie sposób przyjąć, że wezwanie organu nastąpiło "uprzednio" w stosunku do skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Reasumując, skarżący w niniejszej sprawie, przed wniesieniem skargi, nie wezwał organu do usunięcia naruszenia prawa, a tym samym nie wyczerpał środków zaskarżenia, co powoduje, że wniesiona skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.