II SAB/Wa 206/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi R. W. na bezczynność Odwoławczej Komisji Stypendialnej W. w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji dotyczącej przyznania stypendium socjalnego postanawia odmówić przyznania prawa pomocy

R. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Odwoławczej Komisji Stypendialnej W. w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji dotyczącej przyznania stypendium socjalnego wraz z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. W odpowiedzi na wezwanie Sądu, organ przy piśmie z dnia 15 kwietnia 2014 r., oświadczył, że skarżący przed złożeniem przedmiotowej skargi nie wyczerpał środków zaskarżenia, o których mowa w art. 52 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) w zw. z art. 37 § 1 kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 247 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. Podkreślenia wymaga, iż prawo pomocy nie przysługuje przede wszystkim w razie oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych (por postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2011 r. sygn. akt II OZ 1321/11, postanowienie z 21 października 2010 r. sygn. akt II OZ 1053/10, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia, o których mowa w art. 52 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 37 § 1 kpa, tj. przed wniesieniem skargi nie wezwał Odwoławczej Komisji Stypendialnej W. do usunięcia naruszenia prawa. Stosownie zaś do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Przy czym w orzecznictwie i doktrynie podnosi się, że "inną przyczyną" jest m.in. wniesienie skargi bez wyczerpania środków zaskarżenia albo bez uprzedniego wezwania na piśmie do usunięcia naruszeń prawa, gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi. Skoro zatem w przedmiotowej sprawie skarga R. W. nie może zostać rozpoznana z uwagi na niewyczerpanie środków zaskarżenia, należy uznać, że zachodzą przesłanki do odmowy przyznania skarżącemu prawa pomocy na podstawie art. 247 cytowanej ustawy. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 247 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił jak w sentencji.