II SAB/Wa 200/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska Sędziowie WSA Danuta Kania Ewa Pisula – Dąbrowska (spr.) Protokolant starszy referent Marcin Borkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 sierpnia 2013 r. sprawy ze skargi K. Sp. j. w S. na bezczynność Dyrektora Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w N. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] lutego 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 2. w pozostałym zakresie umarza postępowanie, 3. zasądza od Dyrektora Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w N. na rzecz K. Sp. j. w S. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Wnioskiem z dnia [...] lutego 2012 r. Kancelaria Radców Prawnych [...] Sp.j. z siedzibą w [...], na podstawie art. 4 pkt 1 w zw. z art. 5 pkt 1 i 2 i w zw. z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o udostępnianiu informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), wystąpiła do Dyrektora Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w [...] o udostępnienie informacji publicznej w zakresie: odpisów wszelkich umów zawartych w roku 2012 przez Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej w [...], dotyczących udzielenia zamówienia na udzielanie w określonym zakresie świadczeń zdrowotnych w zakresie diagnostyki laboratoryjnej. Nadto, gdyby treść żadnej z umów, o których mowa powyżej nie wskazywała jednoznacznie na fakt objęcia zamówieniem badania "morfologia krwi", wnioskowano również o udostępnienie informacji, czy i na jakiej podstawie Szpital realizuje powyższego rodzaju badania poprzez inny podmiot oraz w postaci podania danych tego podmiotu. Wobec braku reakcji Dyrektora SP ZOZ na powyższy wniosek z dnia [...] lutego 2012 r., Kancelaria Radców Prawnych złożyła skargę do tutejszego Sądu na bezczynność Dyrektora SP ZOZ w [...]. Wniosła o zobowiązanie organu do udzielenia żądanych informacji, stwierdzenie, że bezczynność nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa i wymierzenie organowi grzywny w wysokości 15 000 zł, nadto zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor SP ZOZ w [...] wniósł o oddalenie skargi. Na żądanie Sądu, SP ZOZ w [...] przy piśmie z dnia 20 maja 2013 r. przedłożył Sądowi żądane przez stronę skarżącą dokumenty, a następnie pismem z dnia 27 czerwca 2013 r. poinformował Sąd, że przesłał skarżącemu żądanie we wniosku z dnia [...] lutego 2013 r. dokumenty. Wniósł jednocześnie o umorzenie postępowania, ewentualnie o oddalenie skargi. Pismem z dnia 2 lipca 2012 r. oraz pismem z dnia 12 lipca 2012 r. strona skarżąca podniosła, że doręczone jej dokumenty, udostępnione przez organ, nie wyczerpują zakresu żądanych informacji publicznych. Pismem z dnia 15 lipca 2013 r. Dyrektor SP ZOZ w [...] poinformował Sąd, że w dniu 15 lipca 2013 r. przesłał stronie skarżącej żądane we wniosku z dnia [...] lutego 2013 r. dokumenty, których omyłkowo nie dołączono do pisma z dnia 27 czerwca 2013 r. Uznając, że żądane informacje zostały udzielone, ponownie wniósł o umorzenie postępowania, względnie o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stan faktyczny w sprawie jest bezsporny. Bezsporne jest, albowiem zostało przyznane przez pełnomocnika strony skarżącej na rozprawie w dniu 7 sierpnia 2013 r. (k-65), iż Dyrektor Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w [...] udzielił skarżącemu żądanej informacji publicznej. Stwierdzić zatem należy, iż w dacie orzekania organ nie pozostawał w bezczynności. Niewątpliwie pozostawał w niej na dzień wniesienia skargi. W tej sytuacji nie można było uwzględnić skargi na podstawie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), gdyż nie można było zobowiązać organu do rozpoznania wniosku strony skarżącej o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] lutego 2012 r., skoro żądane informacje zostały udostępnione (vide uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008r. sygn. akt I OPS 6/08 ONSAiWSA 2009/4/63). W tej sytuacji Sąd w punkcie II wyroku umorzył postępowanie sądowe w zakresie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 54 § 3 powołanej ustawy. W pkt I wyroku Sąd stwierdził, w oparciu o art. 149 § 1 zdanie drugie cytowanej ustawy, iż bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Stwierdzając, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa brak było podstaw do wymierzenia grzywny. Odnośnie pkt I sentencji wyjaśnić należy, że dokonanie żądanej czynności lub przed rozpoznaniem przez Sąd skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego, nie powoduje, stosownie do art. 149 § 1 P.p.s.a., że w zakresie dotyczącym rozstrzygnięcia o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. (pogląd ten został podzielony w postanowieniach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2012 r., sygn. akt I OSK 2443/12 i z dnia 13 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 2626/12 – oba dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.qov.pl.). Z tych względów, Sąd wydał rozstrzygnięcie, o którym mowa w art. 149 § 1 P.p.s.a. zdanie drugie i stwierdził w punkcie I sentencji wyroku, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W ocenie Sądu, dla oceny, czy w rozpoznawanej sprawie miało miejsce rażące naruszenie prawa, nie jest wystarczające samo przekroczenie ustawowych terminów. Musi być ono znaczne bądź też wręcz przejawiać się w braku reakcji organu na wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Takiego zarzutu dyrektorowi Szpitala (chirurgowi) w kontekście skomplikowanej materii i specyfiki przepisów prawa z zakresu dostępu do informacji publicznej i prowadzonej ze stroną korespondencji (profesjonalna kancelaria prawna) postawić racjonalnie nie można. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji. O kosztach rozstrzygnięto stosownie do art. 201 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.