II SAB/Wa 155/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj (spraw.), Iwona Dąbrowska, Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk, Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2014 r. sprawy ze skargi W. S. na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] grudnia 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. nie stwierdza, aby bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 2. umarza postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie; 3. zasądza od Wójta Gminy [...] na rzecz skarżącego W. S. kwotę 100 (słownie: sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Wnioskiem z [...] grudnia 2013 r., zgłoszonym w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, W.S. zwrócił się do Wójta Gminy K. o przesłanie kopii decyzji Wójta nr [...] z [...] kwietnia 2008 r. znak [...]. Następnie pismem z [...] grudnia 2013 r. sprecyzował wniosek, uściślając iż chodzi o decyzję Wójta Gminy K. Pismem z 23 grudnia 2013 r. Wójt powiadomił wnioskodawcę, iż w celu rozpoznania wniosku potrzebuje czasu, w związku z czym termin załatwienia sprawy ustalił na dzień 31 stycznia 2014 r. Pismem z 31 stycznia 2014 r. Wójt Gminy K. powiadomił skarżącego, iż w bieżącej dokumentacji urzędu nie doszukano się decyzji objętej żądaniem udostępnienia. Na dzień [...] lutego 2014 r. datowana jest skarga W.S. na bezczynność Wójta Gminy K. W skardze tej strona podniosła, że nie otrzymała od organu żądanego odpisu decyzji, co wskazuje na to, że organ popadł w bezczynność w rozpoznaniu wniosku. Pismem procesowym z 20 maja 2014 r. skarżący powiadomił tutejszy Sąd, iż otrzymał w dniu 24 lutego 2014 r. dokument objęty żądaniem wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Postępowanie toczące się wskutek wniesienia skargi i analizowane pod tym kątem podlegało umorzeniu. Zgodnie z przepisem art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Powyższe oznacza zatem, że zarzut bezczynności powinien się pojawić wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma bowiem na celu spowodowanie wydania przez właściwy organ administracji aktu, lub dokonania określonej czynności materialno-technicznej w postaci udzielenia żądanej informacji. Przez pryzmat realizacji tego celu należy więc oceniać zasadność toczenia się postępowania wywołanego skargą na bezczynność organu. Przechodząc do meritum rozpoznawanej sprawy wskazać należy, iż okolicznością niesporną było to, że Wójt Gminy K. był podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, podobnie jak niespornym był fakt, że żądana informacja miała charakter informacji publicznej, o jakiej mowa w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Poza sporem pozostawało również to, że wniosek skarżącego o udostępnienie żądanej informacji został ostatecznie zrealizowany przez organ. Wnioskodawca otrzymał bowiem dane, których udostępnienia się domagał. Stąd też postępowanie w niniejszej sprawie należało umorzyć, gdyż stało się bezprzedmiotowe. Żądana czynność została bowiem wykonana przez organ jeszcze przed rozprawą. Z uwagi na fakt, iż udzielenie żądanej informacji nastąpiło dopiero po wniesieniu skargi do Sądu na bezczynność organu, zasadnym było zasądzenie na rzecz skarżącego od organu zobowiązanego zwrotu kosztów postępowania. Na dzień wnoszenia skargi była ona bowiem zasadna. Na ten moment organ nie udostępnił jeszcze żądanej informacji, a jedynie wystosował do strony nieprecyzyjnej treści pismo, mówiące o nieodnalezieniu żądanego dokumentu. Pisma tego nie można więc było potraktować jako załatwiającego sprawę zainicjowaną wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej. Nie mieściło się ono bowiem w katalogu rozstrzygnięć przewidzianych w przedmiotowej sprawie. W tym stanie rzeczy, uznając iż na moment wnoszenia skargi na bezczynność skarżący nie był zaspokojony w swoim żądaniu, oraz iż dopiero na dzień orzekania przez Sąd, żądanie skarżącego zostało zaspokojone przez organ, na mocy art. 161 § 1 pkt 3 cytowanej już wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji postanowienia. W realiach faktycznych niniejszej sprawy, tutejszy Sąd doszedł zaś do przekonania, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Pamiętać bowiem należy o tym, że organ skorzystał z ustawowego uprawnienia do przedłużenia terminu do załatwienia sprawy. Ostateczne jej załatwienie nastąpiło natomiast z nieznacznym przekroczeniem terminu ustawowego.