II SAB/Wa 142/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. D. na bezczynności Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 9 lutego 1991 r. postanawia: odrzucić skargę.

J. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę z dnia 2 lutego 2018 r. na bezczynność Ministra Obrony Narodowej w zakresie rozpatrzenia wniosku z dnia 9 lutego 1991 r. W treści przedmiotowego wniosku zatytułowanego "Prośba" strona zwróciła się do Ministra Obrony Narodowej o przedłużenie zawodowej służby wojskowej do [...] maja 1991 r., tj. do czasu otrzymania awansu na stopień [...]. Poinformował, że w dniu [...] lutego 1991 r. zapoznano go z rozkazem o zwolnieniu ze służby z uwagi na orzeczenie niezdolności do zawodowej służby wojskowej. Podał przy tym, że zwolnienie przed terminem otrzymania awansu jest "formalnie poprawne", ale "nie honorowe" w jego przypadku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy zaznaczyć, że wskazane wyżej pismo J. D. z dnia 9 lutego 1991 r. było już wielokrotnie przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i Naczelnego Sądu Administracyjnego. Oceniając dopuszczalność skargi w niniejszej sprawie należy przede wszystkim zwrócić uwagę, że postanowieniem z dnia 9 maja 2013 r., sygn. akt II SAB/Wa 183/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę J. D. na przewlekłość postępowania prowadzonego przez Ministra Obrony Narodowej w zakresie wskazanego wyżej pisma z dnia 9 lutego 1991 r. Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 2 października 2013 r., sygn. akt I OSK 2253/13, oddalił skargę kasacyjną od tego postanowienia. W postanowieniu tym Naczelny Sąd Administracyjny dokonał oceny prawnej przedmiotowego pisma skarżącego z dnia 9 lutego 1991 r. Sąd ten wskazał, że z treści pisma można co najwyżej wyprowadzić żądanie uchylenia rozkazu o zwolnieniu ze służby w części dotyczącej daty tego zwolnienia. Naczelny Sąd Administracyjne w treści postanowienia z dnia 2 października 2013 r., sygn. akt I OSK 2253/13 stwierdził, że prośba skarżącego zawarta w piśmie z 9 lutego 1991 r. "o przedłużenie służby zawodowej do dnia [...] maja 1991 r. (tj. do czasu otrzymania awansu na stopień [...]" nie pozwala na uznanie, że stanowi wniosek złożony w trybie art. 54 wówczas obowiązującej ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Przepis ten dotyczy żołnierza zawodowego, który nabył prawo do zaopatrzenia emerytalnego z tytułu wysługi lat, natomiast podstawą zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej był art. 50 ust. 1 pkt 1 (ustalenie przez wojskową komisję lekarską niezdolności do zawodowej służby wojskowej). Z kolei, art. 55 stanowił, że zwolnienie z zawodowej służby wojskowej z przyczyn określonych w art. 50 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz w art. 51 ust. 1 pkt 1, 4 i 5 i ust. 2, nie może nastąpić w okresie obłożnej choroby żołnierza, chyba że od dnia zachorowania upłynął okres 12 miesięcy albo mimo choroby żołnierz prosi o zwolnienie. Wbrew twierdzeniom skarżącego, okoliczność "przebywania na zwolnieniu lekarskim" powołana została przez niego w kontekście jakości odbywanej służby, która, jak twierdził, nie dawała podstaw do pozbawienia awansu. Dalej, skarżący wskazał, że w roku 1990 jego zdrowie uległo znacznemu pogorszeniu, co wykorzystali byli przełożeni – Wojskowa Komisja Lekarska orzekła o jego niezdolności do służby zawodowej na czas określony. Na koniec, art. 63 ust. 3 stanowił, że żołnierzy zwolnionych z zawodowej służby wojskowej, którzy ze względu na wiek albo stan zdrowia nie podlegają obowiązkowi służby wojskowej, przenosi się w stan spoczynku. Wniosku (żądania) o takiej treści również nie można wyinterpretować z pisma skarżącego z 9 lutego 1991 r. Aby przyjąć, iż prośba skarżącego dotyczy określonych uprawnień przewidzianych przepisami prawa, trzeba najpierw znaleźć do tego podstawę w tym piśmie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zawartość pisma z 9 lutego 1991 r. wskazuje na niezadowolenie skarżącego z faktu, że zwolnienie ze służby nastąpiło przed momentem otrzymania awansu na stopień [...]. Z tego można co najwyżej wyprowadzić żądanie uchylenia rozkazu o zwolnieniu ze służby w części dotyczącej daty tego zwolnienia. NSA stwierdził ponadto, że niezasadny jest zarzut skargi kasacyjnej dotyczący mylnego przyjęcia, że przed dniem 9 grudnia 1991 r. rozkazy personalne organów wojskowych nie podlegały przepisom k.p.a., z uwagi na związanie Sądu poglądem wyrażonym w prawomocnym postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 3 listopada 2010 r., II SA/Wa 1051/10. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie przesądzono, że skarga na rozkaz personalny Szefa Departamentu Kadr MON nr [...] z [...] stycznia 1991 r. jest niedopuszczalna. NSA w uzasadnieniu postanowienia z dnia 2 października 2013 r. sygn. akt I OSK 2253/13 podkreślił, że nawet przyjęcie poglądu, że pismo z 9 lutego 1991 r., stanowi odwołanie od decyzji z [...] stycznia 1991 r., nie zmieni obowiązku stwierdzenia niedopuszczalności skargi na bezczynność organu w rozpoznaniu takiego odwołania. Dodatkowo podkreślić należy, że WSA w Warszawie związany jest w niniejszej sprawie oceną prawną wyrażoną w prawomocnym postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 3 listopada 2010 r., II SA/Wa 1051/10. Postanowieniem tym Sąd odrzucił skargę J. D. na rozkaz personalny Szefa Departamentu Kadr Ministerstwa Obrony Narodowej z [...] stycznia 1991 r., nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał na przepis art. 79a ustawy z 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 16, poz. 134 ze zm.), zgodnie z którym "od decyzji wydanych przez organy wojskowe w sprawach określonych w ustawie żołnierz zawodowy (kandydat na żołnierza zawodowego) może wnieść, w terminie siedmiu dni od daty doręczenia mu decyzji, odwołanie do organu wojskowego wyższego stopnia, a także skargę do sądu administracyjnego – na zasadach określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego", który został dodany przez art. 2 pkt 70 ustawy z 25 października 1991 r. o zmianie ustawy o powszechnym obowiązku obrony Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 113, poz. 491). Sąd uznał, że w związku z tym, iż powołany przepis wszedł w życie z dniem 9 grudnia 1991 r., to decyzje (rozkazy) organów wojskowych wydane przed 9 grudnia 1991 r. nie podlegały przepisom Kodeksu postępowania administracyjnego. Tym samym skarga na rozkaz personalny Szefa Departamentu Kadr MON nr [...] z [...] stycznia 1991 r. jest niedopuszczalna. W tej sytuacji WSA w Warszawie, będąc związanym powołanymi wyżej prawomocnymi orzeczeniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego, stwierdza, że pismo skarżącego z dnia 9 lutego 1991 r. nie mogło być rozpoznane wedle przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego ani jako odwołanie od rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby, ani jako wniosek o uchylenie tego rozkazu personalnego w części dotyczącej daty zwolnienia. Stąd też rozpatrzenie tego pisma nie mogło zakończyć się wydaniem aktu lub dokonaniem czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a. bądź wydaniem innego niż określone w art. 3 § 2 pkt 1-3 P.p.s.a. Z powyższych względów skarga na bezczynność w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 9 lutego 1991 r. jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), orzekł jak w sentencji postanowienia.