II SAB/Wa 130/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.), Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 maja 2020 r. sprawy ze skargi Z. M. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia [...] października 2019 r. 1. zobowiązuje Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji do rozpatrzenia wniosku skarżącego Z. M. o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia [...] października 2019 r. w terminie 30 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. przyznaje Z. M. od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji sumę pieniężną w kwocie 2.000 (słownie: dwa tysiące złotych); 4. zasadza od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz skarżącego Z. M. kwotę 497 zł (czterysta dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.

W dniu [...] listopada 2017 r. Pan Z. M. (strona, skarżący) złożył wniosek do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji (dalej MSWiA) o zastosowanie wobec niego art. 8a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (ówczesny Dz.U. z 2016 r. poz. 708, z późn. zm.) - zwanej dalej ustawą zaopatrzeniową. Pismem z dnia [...] grudnia 2017 r. MSWiA skarżący został zawiadomiony, że załatwienie sprawy nastąpi do dnia [...] czerwca 2018 r. z uwagi na konieczność zebrania materiału dowodowego. Powyższy termin został przedłużony pisma MSWiA z dnia [...] czerwca 2018 r., z uwagi na tożsame okoliczności, do dnia [...] września 2018 r. W dniu [...] września 2019 r. pełnomocnik skarżącego wniósł ponaglenie na niewydanie decyzji w terminie. W dniu [...] października 2019 r. MSWiA wydał decyzję, którą odmówił wyłączenia stosowania wobec skarżącego art. 15c, art. 22a i art. 25a ustawy zaopatrzeniowej. W dniu [...] października 2019 r. ([...] października 2019 r. data wpływu do organu) pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Pismem z dnia [...] grudnia 2019 r. MSWiA zawiadomił skarżącego działając na podstawie art. 36 Kpa., że rozpatrzenie ww. wniosku nastąpi do dnia [...] marca 2020 r. Dnia [...] lutego 2020 r. pełnomocnik skarżącego złożył ponaglenie, na które Organ nie zareagował. W dniu [...] lutego 2020 r. pełnomocnik skarżącego wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na przewlekłe prowadzenie postępowania w niniejszej sprawie przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Postępowaniu prowadzonemu przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji zarzucił naruszenie art. 35 § 1 i 3 Kpa. w zw. z 36 § 1oraz art. 12 § 1 Kpa. w zw. z art.8 § 1 Kpa. Wnosił o: 1. orzeczenie o uprawnieniu lub obowiązku, tj. uchylenie decyzji Organu z dnia [...] października 2019 r. w całości i stwierdzenie, że wobec Skarżącego nie ma zastosowania art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej, ewentualnie 2. zobowiązanie Organu do rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Skarżącego z dnia [...] października 2019 r., w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia wyroku zapadłego w niniejszej sprawie, 3. stwierdzenie, że przewlekłość miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa i przyznanie od Organu na rzecz Skarżącego kwoty pieniężne w wysokości 1000 zł, 4. zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych powiększonych o opłatę skarbową od pełnomocnictwa, 5. rozpoznanie niniejszej sprawy w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 i 4 p.p.s.a. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego rozwinął poszczególne jej zarzuty. W dniu [...] lutego 2020 r. organ wystąpił do IPN o przesłanie szerszej dokumentacji w sprawie. W odpowiedzi na skargę z dnia [...] marca 2020 r. MSWiA wniósł o jej oddalenie, twierdząc, że nie powinna ona zasługiwać na uwzględnienie. Stwierdził, że minister właściwy do spraw wewnętrznych, aby wydać decyzję w przedmiocie wyłączenia stosowania art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...) musi dokonać wszechstronnej i wnikliwej analizy, gdyż każde postępowanie prowadzone w trybie art. 8a ustawy zaopatrzeniowej dotyczy sprawy indywidualnej. MSWiA biorąc pod uwagę stan faktyczny oraz prawny (wynikający z ww. ustawy) przedmiotowej sprawy oraz przytoczone orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz Wojewódzkich Sądów Administracyjnych, podniósł, że wydłużenie terminu załatwienia sprawy jest uzasadnione, a organ potrzebuje - realnego w okolicznościach sprawy - czasu do przeanalizowania stanu prawnego i faktycznego sprawy oraz do wydania i uzasadnienia rozstrzygnięcia w sprawie. Właściwy czas na wydanie i uzasadnienie rozstrzygnięcia w sprawie jest bardzo istotny ze względu na materię, którą obejmuje ustawa, a mianowicie dotyczącą wysokości zaopatrzenia emerytalnego/rentowego/rentowego rodzinnego funkcjonariuszy i ich rodzin. W kwestii zasądzenia sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. organ wskazał, że jest to uprawnienie dyskrecjonalne sądu, zatem możliwość, z której należy korzystać, jeżeli realia rozpoznawanej sprawy są niemożliwe do akceptacji z punktu widzenia ochrony praw strony. W ocenie organu w niniejszej sprawie nie doszło do rażącego naruszenia prawa, gdyż organ musi dokonać wszechstronnej analizy całego zebranego materiału dowodowego, aby merytorycznie rozstrzygnąć sprawę. MSWiA zwrócił również uwagę na znaczną ilość spraw (na dzień sporządzenia odpowiedzi na skargę około 4 900 spraw) wniesionych na podstawie przywołanego wyżej przepisu art. 8a ustawy zaopatrzeniowej. Odnosząc się do orzecznictwa sądów administracyjnych stwierdził, że w niniejszej sprawie nie doszło do rażącego naruszenia zasad ogólnych postępowania administracyjnego, lecz wystąpiły obiektywnie weryfikowalne czynniki, które wpływają na terminy rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: "P.p.s.a."), odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania wynika z art. 3 § 2 pkt 4 i 8 P.p.s.a. Stosownie do treści art. 149 § 1 P.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności, lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W myśl art. 149 § 2 P.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. lub przyznaniu sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 149 § 6 P.p.s.a. Oceniając skargę przez pryzmat powołanych przepisów Sąd doszedł do konkluzji, iż skarga jest dopuszczalna. Przed jej wniesieniem skarżący wystąpił bowiem do organu z ponagleniem w trybie art. 37 § 1 Kpa. Co prawda skarga do Sądu w niniejszej sprawie została wywiedziona w dniu [...] lutego 2020 r. w dwa dni po złożeniu ponaglenia, co mogło znacznie utrudnić organowi reakcję na to ponaglenie, niemniej organ do czasu wydania wyroku w niniejszej sprawie to jest do dnia [...] maja 2020 r. nie przedłożył do Sądu stosownej decyzji, której sprawa dotyczy. Sąd stwierdził także, że skarga jest zasadna, gdyż organ przewlekle prowadził postępowanie w przedmiocie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia [...] października 2019 r. W piśmiennictwie i judykaturze przyjmuje się, że z bezczynnością, przewlekłością działania organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub gdy prowadził postępowanie jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności - a zaniechanie to nie znajduje racjonalnego i przede wszystkim prawnego uzasadnienia (zob. T. Woś, H. Krysiak-Molczyk i M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 86). Wyjaśnić również należy, że celem skargi na bezczynność, czy przewlekłość organu administracji publicznej jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. Przy badaniu zasadności takiej skargi. Sąd bierze zaś pod uwagę stan sprawy istniejący w chwili zamknięcia rozprawy. Skarga na bezczynność czy przewlekłość organu ma bowiem na celu przede wszystkim wymuszenie na organie administracji załatwienie sprawy. W świetle powyższego dla uznania bezczynności czy przewlekłości organu konieczne jest w pierwszym rzędzie ustalenie, że organ administracji był zobowiązany, na podstawie obowiązujących przepisów prawa, do wydania decyzji, aktu lub podjęcia określonych czynności i mimo to nie podejmuje w terminach ustawowych działań, mających na celu uczynienie zadość temu obowiązkowi. Jak wynika z akt sprawy skarżący wystąpił w dniu [...] października 2019 r. do organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. W dniu [...] grudnia organ wystosował pismo o przedłużeniu terminu do rozpatrzenie ww. wniosku do dnia [...] marca 2020 r. W piśmie powyższym organ nie wskazał, żadnych realnych przeszkód do rozpatrzenia wniosku skarżącego. Zwrócić należy w tym miejscu uwagę, że organ dopiero po złożeniu skargi, w dniu [...] lutego 2020 r. postanowił uzupełnić materiał dowodowy w sprawie. Zgodnie z art. 12 Kpa., organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie. Zasada szybkości postępowania wyrażona we wskazanym przepisie ściśle związana z regulacjami zawartymi w art. 35-38 Kpa., nie może jednak pozostawać w sprzeczności z obowiązkiem organu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz dokładnego wyjaśnienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela. Niekiedy może to się wiązać z koniecznością dłuższego prowadzenia postępowania, wówczas, stosownie do treści art. 36 § 1 Kpa., organ obowiązany jest zawiadomić o tym strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. W art. 35 Kpa. określone zostały terminy do załatwienia sprawy przez organ administracji publicznej. Zgodnie art. 35 § 1 i 3 Kpa., zgodnie z którym załatwienie sprany powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki, a jeżeli wymaga postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Przepisy szczególne mogą określać inne terminy załatwienia sprany (35 § 4 Kpa.). Przepis art. 35 § 1 Kpa. zobowiązuje organy administracji publicznej do załatwiania spraw bez zbędnej zwłoki, co stanowi realizację zasady zawartej w art. 12 Kpa. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od daty wszczęcia postępowania, natomiast postępowanie odwoławcze winno zakończyć się w terminie miesiąca (art. 35 § 3 Kpa.). Ponadto w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w ustawowym terminie organ powinien podać stronom przyczyny zwłoki i wskazać nowy termin załatwienia sprawy, co wynika z art. 36 § 1 Kpa., zaś ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 Kpa.). Podkreślić należy, że samo informowanie o niezałatwieniu sprawy w terminie nie chroni organu przed zarzutem bezczynności czy przewlekłości postępowania, ponieważ działania organu w tym zakresie również podlegają kontroli sądu administracyjnego. W sprawach ze skargi na przewlekłość postępowania administracyjnego sąd administracyjny bada, czy podejmowane przez organ czynności zmierzają do należytego i szybkiego załatwienia sprawy. Chociaż zgodnie z treścią art. 35 § 1 Kpa., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki, to przedmiotowa sprawa do dnia wydania wyroku nie została zakończona poprzez wydanie decyzji odwoławczej. Organ w niniejszym postępowaniu ograniczył się jedynie do wskazania skarżącemu terminu zakończenia sprawy – [...] marca 2020 r. , w którym to terminie i tak nie wydał decyzji. Jak wynika z akt sprawy organ przez okres blisko 7 miesięcy rozpatrywał wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, co jednak finalnie do dnia [...] maja 2020 r. nie doprowadziło do wydania oczekiwanej przez skarżącego decyzji. W tym miejscu dla przypomnienia należy wskazać, że decyzja wydawana w wyniku złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy winna być wydana w terminie 1 miesiąca, tak więc termin ten został przez organ znacznie przedłużony. W niniejszej sprawie MSWiA poinformował o wyznaczeniu nowego terminu na rozpatrzenie sprawy, jednak termin ten również nie został dochowany. Zwłoka jakiej dopuścił się Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w załatwieniu sprawy, nie może więc budzić żadnych wątpliwości w świetle art. 35 § 1 i 3 Kpa. Na uwagę zasługuje również fakt, że dopiero w dniu [...] lutego 2020 r. organ wystąpił o uzupełnienie materiału dowodowego do IPN, nastąpiło to po wniesieniu skargi do Sądu. W sprawie tej nie ma wątpliwości, że od dnia wystąpienia przez skarżącego z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy upłynął ponad 1 miesiąc do pierwszej i jedynej do wniesienia skargi czynności organu w sprawie. Do dnia wydania w niniejszej sprawie wyroku upłynęło blisko 7 miesiące, a decyzja nie została wydana. Oznacza to, że termin przewidziany w art. 35 § 1 i 3 Kpa. nie został zachowany. Nie można zatem przyjąć, że organ działał w sprawie wnikliwie i szybko, czy też bez zbędnej zwłoki monitorował sprawę. W aktach sprawy znajduje się pismo kierowane do skarżącego o przedłużeniu terminu jej załatwienia, jednakże we wskazanym terminie sprawa również nie została przez organ załatwiona, co stanowi swoisty obraz terminowości i rzetelności działania organu a także szacunku dla strony postępowania i świadczy o przewlekłym prowadzeniu postępowania. Sąd zgadza się z organem, że w niniejszej sprawie konieczne jest zgromadzenie stosownej dokumentacji, czego przejawem były wystąpienia organu do stosownych instytucji, jednak na etapie odwoławczym organ takich działań nie podejmował, podjął je dopiero po złożeniu skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania. Sąd podkreśla, że ustawa o zaopatrzeniu emerytalnym nie zawiera odrębnych od Kodeksu postępowania administracyjnego przepisów dotyczących terminów załatwienia sprawy, jak również nie wyłącza stosowania przepisów Kpa. Kwestie związane z trudnościami organu wynikającymi z konieczności dokonania kwerendy akt nie zwalniają z zarzutu przewlekłości, również dużej ilości spraw do rozpatrzenia nie nie zwalniają z zarzutu przewlekłości. Pogląd ten jest zgodny z powszechnie aprobowaną zasadą, że realizacja kompetencji organu administracji publicznej jest jego prawnym obowiązkiem, od którego nie zwalniają go tzw. trudności obiektywne w postaci złożoności sprawy, kumulacji spraw, braku etatów czy też środków pieniężnych. Poza tym strona nie może ponosić negatywnych skutków braku działań leżących po stronie organu, w tym w zakresie dotrzymywania terminów załatwienia sprawy. Analiza czynności podejmowanych w sprawie wykazuje, że organ działał w sposób przewlekły. Nie podejmował bowiem czynności w możliwe krótkich terminach. Ponadto, występowały paromiesięczne przerwy, w czasie których organ nie podejmował żadnych merytorycznych czynności. W świetle powyższego Sąd zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia [...] października 2019 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie 30 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami niniejszej sprawy, bezczynność organu ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa, skoro od daty wniosku do dnia wydania wyroku w niniejszej sprawie minęło blisko 7 miesięcy, a sprawa z wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy nadal nie została zakończona. Uchybienie przepisowi art. 35 § 3 Kpa. jest oczywiste i nie jest usprawiedliwione okolicznościami sprawy. W ocenie Sądu, zarówno czas trwania postępowania z wniosku strony o ponowne rozpatrzenie sprawy w przedmiocie wydania decyzji w trybie art. 8a ustawy zaopatrzeniowej, jak i brak po stronie organu w toku trwania postępowania zintensyfikowanych działań, które wskazywałyby jednoznacznie, że faktycznie zmierzał do jak najszybszego zakończenia postępowania, lecz na przeszkodzie stanęła okoliczność, która usprawiedliwiałaby choćby czasowy brak działania, powodują, że konieczne stało się stwierdzenie, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149a § 1a P.p.s.a.). Nie chodzi przy tym o samo rażące naruszenie art. 35 § 3 Kpa., który wyznacza terminy prowadzenia postępowania administracyjnego, czy przepisu art. 12 Kpa. statuującego zasadę szybkości postępowania, które to uchybienia są oczywiste, ale przede wszystkim o rażące naruszenie art. 8 Kpa. Zdaniem Sądu, w sprawie tej doszło do rażącego naruszenia zasady pogłębiania zaufania do organu władzy publicznej. Jednym z podstawowych zadań organu administracji publicznej jest rozstrzyganie co do istoty indywidualnych spraw w drodze decyzji administracyjnej. Pogląd wyrażony w odpowiedzi na skargę, że wydanie decyzji administracyjnej w sprawie należącej do właściwości rzeczowej musi być poprzedzone dokładnym zbadaniem jej okoliczności faktycznych i zebraniem kompletnego, wewnętrznie spójnego materiału dowodowego, Sąd w pełni podziela. Tym niemniej, czasu opóźnienia w niniejszej sprawie nie można usprawiedliwić, bowiem organ przez wiele miesięcy nie kończył postępowania i w efekcie nie wydawał decyzji administracyjnej, a dopiero po złożeniu przez skarżącego skargi podjął działania zmierzające do zgromadzenia dodatkowego materiału dowodowego. Zgodnie z treścią art. 149 § 2 P.p.s.a. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Oznacza to, że takie uprawnienie orzecznicze przysługuje sądowi administracyjnemu w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania niezależnie od tego, w jakim stopniu organ administracji naruszył prawo. Użycie zaś w tym przepisie spójnika "lub" dowodzi, że sąd może wymierzyć organowi grzywę i jednocześnie przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 2017 r., sygn. akt I OSK 1905/16; publ.: https://www.orzeczenia.nsa.qov.pl). W niniejszej sprawie Sąd zaniechał wymierzenia organowi grzywny z uwagi na dużą ilość spraw jakie wpłynęły do organu w trybie art. 8a ustawy zaopatrzeniowej. W ocenie Sądu słusznym było przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., co ma przede wszystkim na celu danie stronie swoistego zadośćuczynienia za ignorowanie jego uzasadnionego interesu w terminowym załatwieniu sprawy. Ustalając wysokość tej kwoty (2.000 złotych) Sąd wziął pod uwagę znaczny okres oczekiwania na decyzję odwoławczą przez skarżącego, a także okoliczność, że stronie zostało już znacząco obniżone świadczenie emerytalne, co stawia go niewątpliwie w trudniej sytuacji bytowej. Organ natomiast nie wydał jeszcze decyzji, która ma istotny wpływ na ustalenie wysokości tego świadczenia, bowiem może ona wyłączyć stosowanie wobec skarżącego art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a w zw. z art. 119 pkt 4 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji, zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku skarżącego. Orzeczenie zawarte w pkt 2 wyroku wydano na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a. Podstawą przyznania od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej stanowi przepis art. 149 § 2 P.p.s.a., a o kosztach orzeczono w oparciu o art. 200 w zw. z art. 205 P.p.s.a..