II SAB/Wa 129/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej (spr.), Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska, , , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 maja 2020 r. sprawy ze skargi M.B. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] października 2019 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy 1. zobowiązuje Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji do rozpoznania wniosku skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie 1 miesiąca od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. przyznaje od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz M.B. sumę pieniężną w kwocie 1000 (słownie tysiąc) złotych; 4. zasądza od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz M.B. kwotę 497 (słownie: czterysta dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Pismem z [...] stycznia 2018 r. M.B. skierowała do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji wniosek o ustalenie, że podlega wyłączeniu wobec niej stosowanie art. 15c ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2016 r. poz. 708); zwana dalej ustawą o zaopatrzeniu emerytalnym, w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 16 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 2270). Pismem z 12 lutego 2018 r. organ, powołując się na konieczność wszechstronnego i wnikliwego zbadania przedmiotowej sprawy i podjęcia szeregu czynności wyjaśniających, zawiadomił stronę o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy do 3 sierpnia 2018 r. Równocześnie w tym samym dniu, tj. 12 lutego 2018 r. organ wystąpił do Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA o przekazanie informacji, czy wnioskodawca ma ustalone prawo do emerytury, renty lub renty rodzinnej i czy otrzymuje powyższe świadczenie oraz podanie, jakie okresy pracy i służby w jakich formacjach stanowią podstawę powyższego świadczenia. Zakład Emerytalno-Rentowy MSWiA odpowiedział na wezwanie organu pismem z 20 lutego 2018 r., w którym poinformował, że wnioskodawczyni ma ustalone prawo do emerytury. Została zwolniona ze służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego Delegaturze w [...] września 2007 r. Do pisma dołączono wydaną na podstawie art. 15c ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym decyzję o ponownym ustaleniu wysokości emerytury z 10 lipca 2017 r. wraz z otrzymaną informacją z Instytutu Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (IPN) z 1 marca 2017 r. o pełnieniu przez M.B. służby na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b wskazanej ustawy. O przekazaniu tych informacji Zakład Emerytalno-Rentowy MSWiA poinformował wnioskodawczynię. Pismem z 21 marca 2018 r. organ wystąpił do Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z prośbą o przekazanie informacji o przebiegu jej służby, które pozwolą ocenić spełnienie przez nią przesłanki rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków po 12 września 1989 r. w szczególności z narażeniem zdrowia i życia, w tym zwłaszcza informacji dotyczącej stanowisk zajmowanych w trakcie służby i pełnionych funkcji, awansów w stopniu służbowym, podwyżek dodatków do uposażenia o charakterze uznaniowym, opinii służbowych ze wskazaniem okresów opiniowania i ogólnej oceny, a także informacji o złożonych podziękowaniach, otrzymanych orderach i odznaczeniach, udzielonych wyróżnieniach, dokumentach (w tym zaświadczeniach) potwierdzających pełnienie służby w warunkach, o których mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym oraz rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. z 2005 r. Nr 86 poz. 734, z późn. zm.), jak również informacji o wszelkich prawomocnych wyrokach zapadłych wobec strony w sprawach karnych i karno-skarbowych, wymierzonych karach dyscyplinarnych oraz podstawie prawnej rozwiązania stosunku służbowego, a także ewentualnych postępowaniach dyscyplinarnych umorzonych w związku ze zwolnieniem ze służby. Ponadto tego samego dnia organ wystąpił do Prezesa IPN z prośbą o przekazanie informacji o przebiegu służby wnioskodawczyni do 31 lipca 1990 r., obejmujących w szczególności okresy służby, nazwy formacji, jednostki organizacyjne, komórki organizacyjne, zajmowane stanowiska, pełnione funkcje, także o przekazanie informacji pozwalających na ocenę ustawowego wymogu rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków od 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia. Pismem z 19 kwietnia 2018 r. Prezes IPN poinformował, że w aktach odnaleziono dokumenty dotyczące służby wnioskodawczyni po 12 września 1989 r. Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego pismem z 29 maja 2018 r. przesłał do organu żądane informacje. Pismem z 7 czerwca 2018 r. organ poinformował wnioskodawczynię, że została zebrana dokumentacja niezbędna do merytorycznego rozstrzygnięcia oraz pouczył o treści art. 10 i art. 81 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256); zwanej dalej K.p.a. Następnie pismem z 26 lipca 2018 r. organ, powołując się na art. 36 K.p.a., zawiadomił wnioskodawczynię, o przedłużeniu terminu do załatwienia sprawy do 27 lutego 2019 r., które wynika z konieczności wszechstronnej i wnikliwej analizy przedmiotowej sprawy. M.B. pismem z 4 września 2019 r. wniosła do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji ponaglenie na niezałatwienie w terminie wniosku z 29 stycznia 2018 r. o ustalenie, że podlega wyłączeniu wobec niej stosowanie art. 15c ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji [...] września 2019 r. wydał w przedmiotowej sprawie decyzję nr [...] odmawiającą wyłączenia stosowania wobec wnioskodawczyni art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym. Pismem z 1 października 2019 r. (nadanym 2 października 2020 r.) od powyższej decyzji M.B. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Z kolei organ pismem z 12 listopada 2019 r. poinformował wnioskodawczynię, że przedmiotowa sprawa nie zostanie załatwiona w terminie przewidzianym w art. 35 § 5 K.p.a. i jej rozpatrzenie powinno nastąpić do 16 marca 2020 r. M.B. pismem z 19 lutego 2020 r. wniosła do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji ponaglenie na niezałatwienie w terminie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji z [...] września 2019 r. Pismem z 27 lutego 2020 r. organ zwrócił się do Prezesa IPN z wnioskiem o przesłanie szerszej dokumentacji na potrzeby prowadzonego postępowania administracyjnego w trybie art. 8a ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym. Pismem z 21 lutego 2020 r. M.B. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłe prowadzenie przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji postępowania w przedmiocie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji z [...] września 2019 r. o odmowie wyłączenia stosowania przepisu art. 15c ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym, wnosząc o orzeczenie o uprawnieniu lub obowiązku, czyli uchyleniu decyzji z [...] września 2019 r. w całości i stwierdzeniu, że nie ma wobec niej zastosowania art. 15c, art. 22a i art. 24 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym, ewentualnie zobowiązaniu organu do rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, stwierdzeniu, że przewlekłość miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, zasądzeniu od organu na jej rzecz sumy pieniężnej w wysokości 1.000 zł oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych powiększoną o opłatę skarbową od pełnomocnictwa. Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie: 1. art. 35 § i § 3 K.p.a. w zw. z art. 36 § 1 K.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w sposób przewlekły, przez nieuzasadnione wyznaczenie nowego, zbyt odległego terminu załatwienia sprawy, pomimo braku podstaw, ponieważ zgodnie z K.p.a. załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym powinno nastąpić w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania, a o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia, 2. art. 12 § 1 K.p.a. w zw. z art. 8 § 1 K.p.a., poprzez prowadzenie postępowania z nieuzasadnioną zwłoką, podważając przy tym zaufanie do władzy publicznej. Skarżąca zaznaczyła, że organ po upływie miesiąca od złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zawiadomił, że załatwienie sprawy nie nastąpi w terminie uzasadniając to koniecznością wnikliwej analizy akt sprawy oraz znacznym wpływem spraw. W tym czasie nie podjął żadnych czynności. Ponadto wyznaczył termin na załatwienie sprawy do 16 marca 2020 r., co oznacza oczekiwanie na wydanie rozstrzygnięcia w postępowaniu odwoławczym przez prawie pół roku. Powyższe wydłużanie terminu nie jest powiązane z jakimikolwiek dodatkowymi działaniami dowodowymi ze strony organu, a ma na celu wyłącznie wydłużenie postępowania odwoławczego. W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do rażącego naruszenia prawa, gdyż organ musi dokonać wszechstronnej analizy całego zebranego materiału dowodowego, aby merytorycznie rozstrzygnąć sprawę. Poinformował, że na dzień sporządzania odpowiedzi na skargę wpłynęła znaczna ilość spraw (około 4900) w trybie art. 8a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym. Organ stwierdził, że nie unikał celowo rozstrzygnięcia w sprawie, ale zgodnie z nałożonymi na niego obowiązkami ustawowymi zbierał materiały dowodowe konieczne do wydania decyzji. Organ zwrócił uwagę na rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wydane zarówno w przedmiocie bezczynności, jak i rozstrzygnięć merytorycznych, w których Sąd odrzucił skargi w zakresie art. 8a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym, ze względu na brak właściwości sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga na przewlekłe prowadzenie przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji postępowania w zakresie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] września 2019 r. o odmowie wyłączenia wobec M.B., stosowania przepisów art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym, jest dopuszczalna na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. Przed wniesieniem skargi, skarżąca wystąpiła do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z ponagleniem w trybie art. 37 § 1 K.p.a. co czyni skargę dopuszczalną również w świetle art. 53 § 2b P.p.s.a. Zgodnie z art. 149 § 1 P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4, albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu lub na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 P.p.s.a.). Pojęcie przewlekłego prowadzenia postępowania obejmuje takie działanie organu, które nacechowane jest opieszałością i nieskutecznością. Ma ono miejsce także w sytuacji, gdy organ nie podejmuje działań mimo, że nie istnieją przeszkody do prowadzenia postępowania i rozpatrzenia wniosku strony. Niepodejmowanie przez organ działań prowadzi w konsekwencji do braku możliwości realizacji przez stronę jej praw. Instytucja skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej, tak jak skarga na bezczynność organu, ma na celu zasadniczo doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Kontrola sądu zmierza zatem do ustalenia, czy istotnie organ administracji publicznej postępowanie w sprawie prowadzi przewlekle i bezpodstawnie nie kończy go wydaniem rozstrzygnięcia. Wyjaśnić również należy, że celem skargi na przewlekłość organu administracji publicznej jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. Przy badaniu zasadności skargi na przewlekłość organu administracji nie ma znaczenia z jakich powodów określony akt czy czynność nie została dokonana przez organ. Przy czym sąd bierze pod uwagę stan sprawy istniejący w chwili rozpoznawania skargi. Stosownie do treści art. 35 § 1 K.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. W myśl zaś art. 35 § 3 K.p.a., załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Chociaż zgodnie z powyższą treścią art. 35 § 1 K.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki, to rozpatrzenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżącej z [...] października 2019 r. nie zostało zakończone do daty złożenia skargi na przewlekłość, tj. 21 lutego 2020 r. ani też do 19 maja 2020 r. tj. daty jej rozpoznania. Zwłoka jakiej dopuścił się Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w załatwieniu sprawy, nie budzi zatem wątpliwości. Jak wynika z akt sprawy organ po otrzymaniu od Prezesa IPN w dniu 19 kwietnia 2018 r., a od Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego 29 maja 2018 r. informacji i dokumentów dotyczących wnioskodawczyni, pismem z 7 czerwca 2018 r. poinformował M.B. o zebraniu dokumentacji niezbędnej do merytorycznego rozstrzygnięcia. Następnie organ pismem z 26 lipca 2018 r. poinformował skarżącą o kolejnym przedłużeniu terminu załatwienia sprawy do 27 lutego 2020 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wydał [...] września 2019 r. decyzję nr [...] o odmowie wyłączenia stosowania wobec M.B. art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy. W dniu 2 października 2019 r. skarżąca złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy od powyższego rozstrzygnięcia. Z kolei organ pismem z 12 listopada 2019 r. ponownie poinformował skarżącą o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy do 16 marca 2020 r. Od tego momentu organ nie podejmował żadnych czynności. Następnie pismem z 27 lutego 2020 r. ponownie wystąpił do Prezesa IPN z wnioskiem o przesłanie szerszej dokumentacji na potrzeby prowadzonego postępowania administracyjnego w trybie art. 8a ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym. Do dnia rozpatrzenia skargi, tj. 19 maja 2020 r. przez Sąd upłynęło ponad 8 miesięcy, a wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nadal nie został rozpoznany. Analizując przebieg postępowania nie można przyjąć, że organ działał w sprawie wnikliwie i szybko, czy też bez zbędnej zwłoki. Ustawa o zaopatrzeniu emerytalnym nie zawiera odrębnych od K.p.a. przepisów dotyczących terminów załatwiania spraw, jak również nie wyłącza ich stosowania. Kwestie związane z trudnościami organu wynikającymi z konieczności dokonania kwerendy akt nie zwalniają z zarzutu przewlekłości. Pogląd ten jest zgodny z powszechnie aprobowaną zasadą, że realizacja kompetencji organu administracji publicznej jest jego prawnym obowiązkiem, od którego nie zwalniają go tzw. trudności obiektywne w postaci złożoności sprawy, kumulacji spraw, braku etatów czy też środków pieniężnych. Poza tym strona nie może ponosić negatywnych skutków braku działań leżących po stronie organu, w tym w zakresie dotrzymywania terminów załatwienia sprawy. W świetle powyższego bezsporne jest, że organ pozostawał w przewlekłości w zakresie rozpoznania wniosku M.B., a zatem konieczne było zobowiązanie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji do rozpatrzenia przedmiotowego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zgodnie z art. 149 § 1 P.p.s.a., uznając skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania za zasadną, Sąd stwierdza, czy przewlekłość ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Obowiązek wydania rozstrzygnięcia w tym przedmiocie wprowadzony został ustawą z dnia 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (Dz. U. z 2011 r. Nr 34, poz. 173), która weszła w życie z dniem 17 maja 2011 r. W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty, przy czym każdorazowo taka ocena musi być dokonana przy uwzględnieniu okoliczności danej sprawy (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, publik. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W judykaturze przyjmuje się jednocześnie, że za rażące naruszenie przepisów art. 35 K.p.a. i 36 K.p.a. można uznać, ich oczywiste niezastosowanie lub zastosowanie nieprawidłowe, jak również długotrwałość prowadzenia postępowania, czy też brak jakiejkolwiek aktywności organu. Jednocześnie słownikowe znaczenie słowa "rażący" oznacza "rzucający się w oczy, bardzo duży, oczywisty" (vide: Mały słownik języka polskiego pod red. S. Skorupki, H. Auderskiej, Z. Łempickiej, PWN, Warszawa 1969). W ocenie Sądu, zarówno czas trwania postępowania odwoławczego z wniosku skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z [...] września 2019 r. (8 miesięcy), jak i brak działań ze strony organu zmierzających do jak najszybszego zakończenia postępowania powoduje, że konieczne stało się stwierdzenie, że przewlekłość miała charakter rażącego naruszenia prawa. Sąd podziela pogląd wyrażony w odpowiedzi na skargę, że wydanie decyzji administracyjnej w sprawie musi być poprzedzone dokładnym zbadaniem jej okoliczności faktycznych i zebraniem kompletnego, wewnętrznie spójnego materiału dowodowego, jednak z tego powodu nie można usprawiedliwić kilkumiesięcznego opóźnienia przy rozpatrywaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W przedmiotowej sprawie organ zebrał bowiem materiał dowodowy w sprawie już przed wydaniem decyzji z [...] września 2019 r. Ponadto przewlekłość ta trwa nadal. Do dnia wydania wyroku w niniejszej sprawie organ nie rozpoznał wniosku skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy z [...] października 2019 r. i nie zakończył postępowania wydaniem decyzji. Zgodnie z art. 149 § 2 P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na przewlekłość postępowania może orzec z urzędu lub na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. O ile wymierzenie grzywny organowi ma na celu przede wszystkim oddziaływać na organ mobilizująco i prewencyjnie, o tyle przyznanie stronie od organu określonej sumy pieniężnej ma charakter głównie kompensacyjny. Ma ono niejako zrekompensować skarżącemu stratę, jaką poniósł na skutek bezczynności organu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lutego 2017 r., sygn. akt I OSK 1268/16, publik. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. przyznał skarżącej sumę pieniężną w kwocie 1.000 zł, uznając ją za adekwatną jako swoiste zadośćuczynienie za ignorowanie jej uzasadnionego interesu w terminowym załatwieniu sprawy. Sąd miał bowiem na uwadze długość okresu, w którym organ nie dokonywał żadnych istotnych czynności, a także przedmiot sprawy. Określając wysokość sumy pieniężnej Sąd wziął pod uwagę nie tylko rozmiar uchybień organu, ale i okoliczności na które powoływał się w odpowiedzi na skargę. Wartość przyznanej sumy pieniężnej spełnia także kryterium określone w P.p.s.a., zgodnie z którym suma pieniężna nie może przekraczać wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a w zw. z art. 119 pkt 4 P.p.s.a., zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku skarżącej z [...] października 2019 r. o ponowne rozpatrzenia sprawy w terminie określonym w punkcie 1 wyroku. Orzeczenie zawarte w punkcie 2 wyroku wydano na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a. Podstawą rozstrzygnięcia w zakresie wniosku o przyznanie sumy pieniężnej stanowi art. 149 § 2 P.p.s.a. – punkt 3 wyroku. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265, z późn. zm.), w punkcie 4 sentencji wyroku. Do kosztów postępowania zaliczono wynagrodzenie reprezentującego skarżącą pełnomocnika oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa.