II SAB/Wa 1041/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Sędzia WSA Arkadiusz Koziarski (spr.), Asesor WSA Anna Pośpiech-Kłak, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi L. G. na bezczynność Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych w przedmiocie przetwarzania danych osobowych 1. zobowiązuje Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych do rozpatrzenia skargi L. G. z dnia [...] maja 2024 r., w terminie miesiąca od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych w rozpoznaniu skargi L. G. z dnia [...] maja 2024 r. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. wymierza Prezesowi Urzędu Ochrony Danych Osobowych grzywnę w wysokości 2000 (słownie: dwa tysiące) złotych; 4. zasądza od Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych na rzecz L. G. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania.

W dniu [...] listopada 2025 r. L. G. (dalej "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych (dalej "organ" lub "PUODO") w zakresie rozpatrzenia jego skargi na nieprawidłowości w procesie przetwarzania danych osobowych. Skarżący wniósł o: 1. stwierdzenie bezczynności PUODO w sprawie z jego skargi dotyczącej bezprawnego przetwarzania danych osobowych przez [...] Bank Polska S.A., prowadzonej pod sygnaturą [...]; 2. stwierdzenie przewlekłego prowadzenia postępowania w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143, z późn. zm.), dalej "p.p.s.a."; 3. zobowiązanie PUODO do załatwienia sprawy w terminie 14 dni od doręczenia akt do organu; 4. wymierzenie PUODO grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a., z uwagi na rażące naruszenie prawa; 5. zasądzenie kosztów postępowania na jego rzecz; 6 rozpoznanie skargi także w zakresie naruszenia art. 12-22 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz. U. UE. Seria L. rok 2016 nr 119 str. 1 z dnia 2016.05.04 z późn. zm.), dalej "RODO" oraz art. 51 Konstytucji RP, z uwagi na charakter sprawy dotyczącej ochrony danych osobowych. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że w dniu [...] maja 2024 r. PUODO potwierdził wszczęcie postępowania w sprawie skargi dotyczącej przetwarzania jego danych osobowych przez [...] Bank Polska S.A. bez podstawy prawnej. Skarga dotyczyła m.in.: założenia i prowadzenia na jego dane bezumownego rachunku bankowego; wykonywania na tym rachunku rzeczywistych operacji finansowych; posługiwania się jego danymi osobowymi przez bank przez wiele lat bez podstawy prawnej. Skarżący wskazał, że do dnia wniesienia niniejszej skargi nie otrzymał żadnej decyzji; nie otrzymał żadnego zawiadomienia o przedłużeniu terminu; nie został poinformowany o żadnych czynnościach; organ nie wykazał żadnej aktywności merytorycznej. Skarżący podniósł, że upłynęło ponad 8 miesięcy, a postępowanie nie posunęło się o krok naprzód. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że w dniu [...] maja 2024 r. do PUODO wpłynęła skarga skarżącego na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jego danych osobowych przez [...] Bank Polska S.A. z siedzibą w [...], dalej "Bank", polegające na przetwarzaniu jego danych osobowych bez podstawy prawnej w zakresie rachunku o nr o [...]. Organ podał, że pismem z dnia [...] maja 2024 r. zwrócił się do skarżącego z wezwaniem w zakresie uzupełnienia braków skargi z dnia [...] maja 2024 r. z uwagi na fakt, że skarżący nie skonkretyzował, jakiego rodzaju czynności oczekuje od organu. Pismem przesłanym w dniu [...] maja 2024 r. przez e-PUAP, skarżący zwrócił się o nakazanie usunięcia jego danych osobowych w zakresie rachunku bankowego o nr: [...]. Dalej organ podał, że pismem z dnia [...] maja 2024 r. zwrócił do się Banku o ustosunkowanie się do treści skargi oraz złożenie wyjaśnień w sprawie. Jednocześnie tego samego dnia, pismem z [...] maja 2024 r., organ poinformował skarżącego, że wszczął postępowanie zainicjowane jego skargą oraz o tym, że zwrócił się do Banku o złożenie wyjaśnień. PUODO wskazał, że w dniu [...] września 2024 r. wpłynęło pismo skarżącego, za pośrednictwem e- PUAP, informujące o zgłoszeniu przedmiotowej sprawy organom ścigania. Następnie organ wyjaśnił, że pismem z dnia [...] października 2024 r. ponownie zwrócił się do Banku o złożenie wyjaśnień w sprawie wraz z pouczeniem o możliwym zastosowaniu kary pieniężnej w przypadku braku wyczerpującej odpowiedzi na wezwanie organu. Jednocześnie tego samego dnia, pismem z [...] października 2024 r., PUODO poinformował skarżącego, o ponownym wezwaniu Banku do złożenia wyjaśnień w sprawie. Organ wskazał, że w dniu [...] października 2024 r. wpłynęła korespondencja z Banku zawierająca wyjaśnienia w sprawie. Następnie w dniu [...] listopada 2024 r. wpłynęło pismo skarżącego za pośrednictwem e-PUAP zawierające wniosek o dołączenie do akt sprawy załączonego przez niego pisma Banku. PUODO wyjaśnił również, że w dniu [...] marca 2025 r. wpłynęło zażalenie skarżącego za pośrednictwem e-PUAP wraz z wnioskiem o doręczenie informacji o wyniku postępowania lub doręczenie uzasadnienia braku doręczenia tej informacji. Natomiast w dniu [...] listopada 2025 r. wpłynęła skarga skarżącego za pośrednictwem e-PUAP na bezczynność oraz przewlekłość organu skierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Dalej organ podniósł, że od momentu złożenia przez skarżącego skargi na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jego danych osobowych, podejmował czynności mające na celu wyjaśnienie okoliczności faktycznych sprawy. Organ w żadnym razie nie uchyla się od wydania rozstrzygania w przedmiotowej sprawie. Przeciwnie, organ do spraw ochrony danych osobowych - w ramach swoich możliwości - przedsięwziął wszelkie przewidziane prawem czynności służące wnikliwemu i rzetelnemu ustaleniu okoliczności faktycznych przedmiotowej sprawy i zebraniu materiału dowodowego potrzebnego do rozstrzygnięcia jej decyzją administracyjną. Czynności te podejmował zaś szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia zgodnie z zasadą, o której mowa w art. 12 ust. 1 k.p.a. Zdaniem organu w realiach niniejszej sprawy nie doszło do zarzucanej w skardze przewlekłości, a tym bardziej bezczynności. PUODO wskazał, że zgodnie z art. 78 ust. 2 RODO, organ nadzorczy zobligowany jest do poinformowania osoby, której dane dotyczą w terminie trzech miesięcy o postępach lub efektach rozpatrzenia skargi. PUODO wskazał, że podziela stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 czerwca 2019 r. w sprawie o sygn. II SAB/Wa 95/19, w którym Sąd ten zauważył, iż art. 78 ust. 2 RODO stanowi przepis szczególny względem uregulowań k.p.a. Konieczność stosowania przepisów RODO bezpośrednio przed przepisami k.p.a. potwierdza także stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który w wyroku z dnia 11 czerwca 2019 r. w sprawie o sygnaturze akt II SAB/Wa 95/19 wypowiedział się, że cyt.: "Przypomnieć również należy, iż od dnia 25 maja 2018 r. w polskim porządku prawnym obowiązuje ustawa z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1781, zwana dalej: "u.o.d.o."), jak również rozporządzenie 2016/679, które stosuje się bezpośrednio. Zgodnie z art. 7 ust. 1 u.o.d.o., w postępowaniach prowadzonych przez Prezesa Urzędu, stosuje się przepisy kpa. w sprawach nieuregulowanych w u.o.d.o. W myśl art. 35 § 1 kpa, organy administracji publicznej obowiązane są załatwić sprawy bez zbędnej zwłoki, przy czym - w myśl § 3 tego przepisu - załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Jednocześnie, zgodnie ze szczególnym przepisem art. 78 ust 2 rozporządzenia 2016/679, termin rozpatrzenia skargi dotyczącej ochrony danych osobowych bądź poinformowania osoby, której dane dotyczą o postępach lub efektach rozpatrywania skargi - wynosi trzy miesiące", z czym PUODO w pełni się zgadza. PUODO zauważył, że art. 78 ust. 2 RODO nie określa granicznego terminu rozpoznania skargi przez organ nadzorczy. W ocenie organu powyższe wynika ze specyfiki postępowań toczących się w przedmiocie nieprawidłowości w procesie przetwarzania danych osobowych. Postępowania te są z reguły skomplikowane i czasochłonne, gdyż występują w nich co najmniej dwie strony o spornych interesach. Jednocześnie decyzje PUODO nie mają charakteru związanego, a zatem nie jest możliwe wydanie decyzji wyłącznie w oparciu o stwierdzenie spełnienia bądź nie, warunku do wydania decyzji w oparciu o elementy wniosku kierowanego do organu. Organ dodał również, że do wskazanych w przepisach prawa okresów rozpoznania sprawy nie można wliczyć okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo przyczyn niezależnych od organu. Tym samym z powyższego okresu należy wyłączyć okres oczekiwania na udzielenie wyjaśnień przez strony. Organ podniósł, że podjął czynności w przedmiotowej sprawie z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 78 ust. 2 RODO, gdyż skarżący został poinformowany o podjęciu czynności w jego sprawie przed upływem trzech miesięcy od daty wniesienia skargi. Organ wezwał wówczas podmiot wskazany w treści skargi do złożenia wyjaśnień w sprawie. Bank nie zareagował na pierwsze wezwanie organu do złożenia wyjaśnień. Bank przedłożył wyjaśnienia dopiero po ponownym wezwaniu zawierającym pouczenie o karze za brak współpracy z organem w toku niniejszego postępowania. Skarżący za każdym razem był informowany o podejmowanych w sprawie czynnościach, które nie miały charakteru działań pozornych, a zmierzały bezpośrednio do ustalenia stanu faktycznego sprawy i jej załatwienia. PUODO zaznaczył, że spoczywa na nim statuowany w art. 77 k.p.a. obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy. Wydanie decyzji administracyjnej w sprawie należącej do właściwości PUODO musi być poprzedzone dokładnym zbadaniem jej okoliczności faktycznych i zebraniem kompletnego, wewnętrznie spójnego materiału dowodowego. Organ podejmował wszelkie czynności w przedmiotowej sprawie, wykorzystując dla ustalenia stanu faktycznego sprawy instrumenty prawne, przyznane mu przepisami ustawy o ochronie danych osobowych - jak wymagają tego ww. przepisy. Na każdym etapie postępowania skarżący był informowany o podejmowanych w sprawie działaniach, co znajduje odzwierciedlenie w pismach znajdujących się w aktach sprawy. Nie można zatem się zgodzić z twierdzeniami skarżącego, że otrzymał on jedynie pismo informujące go o wszczęciu postępowania z dnia [...] maja 2024 r. PUODO zwrócił uwagę, że na wydłużenie czasu niniejszego postępowania wpłynęło zachowanie Banku, który nie odpowiedział na pierwsze wezwanie organu, wysłane natychmiast po uzupełnieniu przez skarżącego braków formalnych skargi. Organ podniósł, że nie może z góry określić daty zakończenia postępowania, bowiem jego przebieg uzależniony jest od pozyskiwanych w trakcie tego postępowania informacji, które mogą generować ewentualną konieczność podjęcia dalszych czynności oraz określać ich charakter. Wskazał, że decyzja w przedmiotowej sprawie zostanie wydana niezwłocznie po zebraniu wyczerpującego materiału dowodowego oraz po upływie terminu wyznaczonego stronom na realizację przysługujących im praw. PUODO stwierdził, że niezasadny również wniosek o wymierzenie grzywny, o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a., albowiem nie zaszły okoliczności faktyczne uzasadniające zastosowanie tego środka. W ocenie organu w postępowaniu administracyjnym, którego dotyczy skarga na bezczynność lub przewlekłość wniesiona przez skarżącego, nie zachodzą okoliczność, które miałyby świadczy o wyjątkowo nagannej zwłoce organu w załatwieniu sprawy lub unikaniu podjęcia decyzji w sprawie. PUODO stwierdził, że wymierzenie grzywny niewątpliwie nie wpłynie na realizację zasadniczego celu skargi na bezczynność i przewlekłość organu, jakim jest doprowadzenie do wydania oczekiwanego przez stronę aktu lub podjęcia określonej czynności. Decyzja administracyjna w sprawie zostanie wydana niezwłocznie po minięciu terminów wskazanych w dedykowanych dla przeglądu akt przed wydaniem decyzji przez organ. Organ zaznaczył, że w orzecznictwie wskazuje się, iż wymierzenie grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. jest dodatkowym środkiem o charakterze dyscyplinująco-represyjnym, który powinien być stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy, a więc w tego rodzaju sytuacjach, gdzie oceniając całokształt działań organu można dojść do przekonania, że noszą one znamiona celowego unikania podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tych dodatkowych sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa. Takie stanowisko przyjął Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyroku z dnia 7 grudnia 2016 r. (sygn. akt I OSK 642/15), jak również w wyroku z dnia 7 czerwca 2017 r. (sygn. akt II OSK 1810/16). Taka sytuacja nie miała jednak miejsca w niniejszym postępowaniu. Ponadto PUODO stwierdził, że nie sposób zgodzić się z ostatnim żądaniem skarżącego, tj. rozpoznania skargi także w zakresie naruszenia art. 12-22 RODO oraz art. 51 Konstytucji RP, z uwagi na charakter sprawy dotyczącej ochrony danych osobowych. Zarzut ten wykracza poza zakres przedmiotowy rozpoznania skargi, a zatem nie podlega on ocenie przez Sąd. W piśmie z dnia [...] kwietnia 2026 r., na wezwanie Sądu, organ wyjaśnił, że w dniu [...] marca 2026 r., za pośrednictwem systemu eDoręczeń, zostały wysłane do stron pisma informujące o zgromadzeniu w sprawie materiału dowodowego wystarczającego do wydania decyzji, wraz z pouczeniem o prawie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Do organu nie wróciło jeszcze potwierdzenie odbioru ww. korespondencji przez skarżącego. Organ wskazał, że decyzja w sprawie zostanie wydania niezwłocznie po otrzymaniu potwierdzenia odbioru przez skarżącego ww. pisma i upływie terminu wyznaczonego stronom na realizację ich uprawnień. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, sprawowaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów w przypadkach określonych w pkt 1 - 4a tego przepisu, tj. m.in. w sytuacjach, gdy organ ma obowiązek wydać decyzję administracyjną, postanowienie w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie. Z uwagi na to, że przedmiotem złożonej skargi uczynił bezczynność i przewlekłość organu, Sąd rozpoznał skargę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a. W myśl bowiem tego przepisu sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Wyjaśnić należy, że przedmiotem skargi w niniejszej sprawie skarżący uczynił przewlekłość i bezczynność organu w zakresie rozpatrzenia jego skargi z dnia z [...] maja 2024 r. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest pogląd, który Sąd w składzie orzekającym podziela, że zarzucenie w jednym piśmie bezczynności oraz przewlekłości postępowania nie powinno być traktowane jako skumulowanie dwóch skarg, o ile kwestionowana jest terminowość i sprawność działania organu w tej samej sprawie administracyjnej. Objęcie jedną skargą obu form opieszałości organu inicjuje bowiem jedną sprawę sądowoadministracyjną. Pozostaje to w związku z zasadą, że przedmiotem zaskarżenia może być tylko jedna decyzja lub inny akt, którego legalność badana jest przez sąd administracyjny (por. wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2012 r. sygn. akt II OSK 709/12; wyrok NSA z dnia 24 lutego 2015 r. sygn. akt II OSK 2225/14; orzeczenia.nsa.gov.pl). W przypadku wniesienia skargi na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania, to sąd administracyjny - na podstawie okoliczności sprawy, a zwłaszcza toku postępowania - ocenia, czy w sprawie wystąpiła bezczynność, czy przewlekłe prowadzenie postępowania oraz na podstawie tej oceny podejmuje rozstrzygnięcia, o których mowa w art. 149 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA: z dnia 26 lipca 2012 r. sygn. akt II OSK 1360/12; z dnia 4 września 2015 r. sygn. akt II OZ 753/15; orzeczenia.nsa.gov.pl). Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia, czy też innego aktu lub nie podjął stosownych czynności. Skarga na bezczynność organu ma zasadniczo na celu ochronę procesową strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Z kolei pojęcie "przewlekłego prowadzenia postępowania" pojmowane jest jako prowadzenie postępowania w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (por. J. Drachal, J. Jasielski, R. Stankiewicz. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2011, str. 69-70). Również w orzecznictwie sądowym przewlekłe prowadzenie postępowania określane jest jako nieefektywne. Wskazuje się bowiem, że przewlekłość obejmuje opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w krótszym terminie, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. W wyroku z dnia 26 października 2012 r. sygn. akt II OSK 1956/12 (orzeczenia.nsa.gov.pl) NSA stwierdził, iż przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ zaistnieje wówczas, gdy organowi będzie można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut prowadzenia czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia. Kontrola Sądu zmierza zatem do ustalenia, czy istotnie organ administracji publicznej postępowanie w sprawie prowadzi przewlekle i bezpodstawnie nie kończy go wydaniem rozstrzygnięcia. Wobec powyższego Sąd przyjął, że przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bezczynność PUODO w przedmiocie rozpoznania skargi z [...] maja 2024 r. Skarga na bezczynność może być wniesiona po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Skarga spełnia wymogi formalne, wniesiona została bowiem po wyczerpaniu przysługującego środka zaskarżenia – ponaglenia – pisma z dnia [...] marca 2025 r. Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Wskazania wymaga, że przepisy p.p.s.a. nie definiują pojęcia bezczynności. W doktrynie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109). Bezczynność organu administracji publicznej, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. ma miejsce wówczas, gdy organ nie załatwił sprawy ani w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Wyjaśnić należy, że od dnia 25 maja 2018 r. w polskim porządku prawnym obowiązuje ustawa z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1781), zwana dalej u.o.d.o. oraz rozporządzenie RODO, które stosuje się bezpośrednio. Zgodnie z art. 7 ust. 1 u.o.d.o., w postępowaniach prowadzonych przez PUODO, stosuje się przepisy k.p.a. w sprawach nieuregulowanych w u.o.d.o. Postępowanie w sprawie naruszenia przepisów o ochronie danych osobowych jest zatem postępowaniem administracyjnym (art. 7 ust. 1 u.o.d.o.), do którego stosuje się przepisy k.p.a., z modyfikacjami wynikającymi z regulacji ustawy o ochronie danych osobowych. Stosownie do treści art. 12 k.p.a., organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie. Zasada szybkości postępowania wyrażona w ww. przepisie - ściśle związana z regulacjami zawartymi w art. 35-38 k.p.a. - nie może jednak pozostawać w sprzeczności z obowiązkiem organu dokładnego wyjaśnienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela. Zgodnie z art. 35 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Stosownie zaś do art. 35 § 3 k.p.a., załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Zgodnie z art. 35 § 4 k.p.a. przepisy szczególne mogą określać inne terminy niż określone w § 3 i 3a. Stosownie do art. 78 ust. 2 RODO, bez uszczerbku dla innych administracyjnych lub pozasądowych środków ochrony prawnej każda osoba, której dane dotyczą, ma prawo do skutecznego środka ochrony prawnej przed sądem, jeżeli organ nadzorczy właściwy zgodnie z art. 55 i 56 nie rozpatrzył skargi lub nie poinformował osoby, której dane dotyczą, w terminie trzech miesięcy o postępach lub efektach rozpatrywania skargi wniesionej zgodnie z art. 77. Zatem, zgodnie ze szczególnym przepisem art. 78 ust. 2 RODO termin rozpatrzenia skargi dotyczącej ochrony danych osobowych bądź poinformowania osoby, której dane dotyczą o postępach lub efektach rozpatrywania skargi wynosi trzy miesiące. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się bowiem, że "(...) trzymiesięczny termin z art. 78 ust. 2 RODO nie odnosi się tylko do obowiązku poinformowania osoby, której dane dotyczą, o postępach lub efektach rozpatrywania skargi wniesionej zgodnie z art. 77 RODO, ale w pierwszej kolejności odnosi się do rozpatrzenia skargi, co wynika z treści przepisu ("jeżeli organ nadzorczy właściwy zgodnie z art. 55 i 56 nie rozpatrzył skargi lub nie poinformował ..."). Rozpatrzenie skargi w rozumieniu art. 78 ust. 2 RODO w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2018 r., poz. 1000 ze zm.) , dalej: u.o.d.o., oznacza wydanie decyzji administracyjnej. Nie jest więc uprawnione twierdzenie, że art. 78 ust. 2 RODO nie wyznacza terminu na załatwienie sprawy administracyjnej. Skoro upływ trzymiesięcznego terminu, o jakim mowa w art. 78 ust. 2 RODO, uprawnia do wniesienia skargi na bezczynność (jak podnosi przywołana wyżej doktryna; zob. też P. Fajgielski [w:] Komentarz do ustawy o ochronie danych osobowych [w:] Ogólne rozporządzenie o ochronie danych. Ustawa o ochronie danych osobowych. Komentarz, wyd. II, Warszawa 2022, art. 62, uw. 4) – a bezczynność wiąże się z niezałatwieniem sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. (zob. art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a.) – to termin z art. 78 ust. 2 RODO musi być traktowany jako termin szczególny, w rozumieniu art. 35 § 4 k.p.a. (...)", (v. wyrok NSA z dnia 29 listopada 2023 r. sygn. akt III OSK 1959/22, orzeczenia.nsa.gov.pl). Z akt niniejszej sprawy wynika, że skarga inicjująca postepowania przed PUODO wpłynęła do tego organu w dniu [...] maja 2024 r. Biorąc nawet pod uwagę, że organ wezwał skarżącego do sprecyzowania skargi i w związku z tym mógł w sprawie podjąć działania dopiero po uzyskaniu odpowiedzi na to wezwanie (co miało miejsce w dniu [...] maja 2024 r.), to termin załatwienia sprawy wynikający z art. 78 ust. 2 RODO, upływał w dniu [...] sierpnia 2024 r. Odnotować również należy, że organ bez zbędnej zwłoki wezwał Bank, będący podmiotem którego dotyczyła skarga wywiedziona przez skarżącego do PUODO, do przedstawienia wyjaśnień w sprawie. Organ uczynił to pismem z dnia [...] maja 2024 r. PUODO wyznaczył Bankowi 7-dniowy termin do udzielania odpowiedzi na to wezwanie. Mimo jednak upływu wyznaczonego terminu organ skierował ponowne wezwanie do Banku dopiero w dniu [...] października 2024 r. Odpowiedź na to wezwanie wpłynęła do organu w dniu [...] października 2024 r. Od tego dnia do dnia złożenia skargi na bezczynność, co miało miejsce w dniu [...] listopada 2025 r., organ nie podjął już żadnych czynności w sprawie. W piśmie procesowym z dnia [...] kwietnia 2026 r. organ wyjaśnił, że w dniu [...] marca 2026 r., skierował do stron postępowania pisma informujące o zgromadzeniu w sprawie materiału dowodowego wystarczającego do wydania decyzji, wraz z pouczeniem o prawie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Ponadto w piśmie tym organ wskazał, że decyzja w sprawie zostanie wydania niezwłocznie po otrzymaniu potwierdzenia odbioru przez skarżącego ww. pisma i upływie terminu wyznaczonego stronom na realizację ich uprawnień. Mimo zatem upływu prawie dwóch lat od dnia wniesienia przez skarżącego skargi do PUODO organ ten nie zakończył postępowania w sprawie. W takiej sytuacji należy uznać, że na dzień wniesienia skargi, a także na dzień rozstrzygania sprawy przez Sąd, PUODO pozostaje w bezczynności w zakresie rozpatrzenia skargi skarżącego z dnia [...] maja 2024 r. W takiej sytuacji Sąd działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał PUODO do rozpatrzenia skargi w terminie miesiąca od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Zdaniem Sądu bezczynność organu w niniejszej sprawie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 17 stycznia 2025 r., sygn. akt I FSK 1376/24, rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań oraz bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Taka sytuacja ma miejsce, gdy w sposób jednoznaczny i znaczący doszło do przekroczenia terminów określonych przepisami prawa na dokonanie danej czynności, a zarazem nie zachodzą okoliczności ekskulpujące bezczynność (przewlekłość). Według Sądu, zaistniałą w przedmiotowej sprawie bierność PUODO należy uznać za kwalifikowaną postać bezczynności. Za oceną taką przemawia przede wszystkim długość postępowania oraz brak jakichkolwiek działań pod dniu [...] października 2024 r., a także zignorowanie wniesionego przez skarżącego ponaglenia. Kwestie związane z trudnościami organu wynikającymi z konieczności wnikliwego rozpatrzenia skarg (wniosków) nie usprawiedliwiają zarzutu rażącej bezczynności. Realizacja kompetencji organu administracji publicznej jest jego prawnym obowiązkiem, od którego nie zwalniają go tzw. trudności obiektywne w postaci złożoności sprawy, kumulacji spraw, braku etatów czy też środków pieniężnych. Poza tym strona nie może ponosić negatywnych skutków braku działań leżących po stronie organu, w tym w zakresie dotrzymywania terminów załatwienia sprawy. Odnosząc się do wniosku skarżącego o wymierzenie organowi grzywny w trybie art. 149 § 2 p.p.s.a., wyjaśnić należy, że stosownie do treści tego przepisu sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Przyznanie sumy pieniężnej od organu oraz wymierzenie grzywny organowi jest uprawnieniem dyskrecjonalnym Sądu. Nie ulega wątpliwości, że grzywna jest dodatkowym środkiem o charakterze dyscyplinująco-represyjnym, który powinien być stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach, wskazujących, że bez tej dodatkowej sankcji (dolegliwości finansowej) organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa. Możliwość wymierzenia grzywny w określonym wyżej przedziale pozwala na miarkowanie jej wysokości, w szczególności z uwzględnieniem stopnia winy organu oraz celu w postaci zmobilizowania organu do podjęcia działania i rozpoznania wniosku. Sąd w okolicznościach rozstrzyganej sprawy, uznał orzeczoną wysokość grzywny za adekwatną i wystarczającą do osiągnięcia założonych celów. Ten dodatkowy środek dyscyplinująco-represyjny ma na celu nie tylko przymuszenie PUODO do załatwienia sprawy, lecz stanowi też działanie o charakterze prewencyjnym, gdyż ma zapobiegać bezczynności lub opieszałości organu w załatwianiu spraw w przyszłości. Wymierzenie grzywny za bezczynność powinno stanowić dla organu wyraz napiętnowania jego niewłaściwego działania oraz zmobilizować go do terminowego realizowania wynikających z przepisów prawa obowiązków. Ponadto za wymierzeniem organowi grzywny przemawia także stwierdzone rażące naruszenie prawa po stronie organu. Odnośnie zawartego w skardze wniosku o rozpoznanie skargi także w zakresie naruszenia art. 12-22 RODO wyjaśnić należy, że Sąd w niniejszej sprawie oceniał wyłącznie to, czy organ dopuści się bezczynności w rozpoznaniu skargi skarżącego z dnia [...] maja 2024 r. Wobec tego kwestia naruszenia art. 12-22 RODO nie podlegała ocenie Sądu w niniejszej sprawie. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a w zw. z art. 119 pkt 4 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 wyroku. Orzeczenie zawarte w pkt 2 wyroku wydano na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. Wymierzając organowi grzywnę Sąd orzekł na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. – pkt 3. O zwrocie kosztów postępowania sądowego, jak w punkcie 4 wyroku, Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. Na wysokość zasądzonych kosztów składa się wpis stały od skargi w wysokości 100 zł.