II SAB/Wa 1037/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Andrzej Cichoń (spr.), Sędzia WSA Arkadiusz Koziarski, , , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 marca 2026 r. sprawy ze skargi N. G. na bezczynność Komendanta Rejonowego Policji [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] września 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Komendanta Rejonowego Policji [...] do rozpatrzenia wniosku z dnia [...] września 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność Komendanta Rejonowego Policji [...] nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Komendanta Rejonowego Policji [...] na rzecz skarżącej N. G. kwotę 597 (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.

N. G. (dalej: "Wnioskodawca", "Skarżąca", "Strona") wnioskiem z dnia [...] września 2025 r., przesłanym w formie elektronicznej, na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902 ze zm. - dalej: "u.d.i.p.") zwróciła się do Komendanta Rejonowego Policji [...] (dalej: "organ", "Komendant") o przesłanie skanu wszystkich notatek zamieszczonych w notatniku służbowym z interwencji jaka miała miejsce w dniu [...] czerwca 2025 r. pod adresem ul. [...] w [...]. W odpowiedzi na ten wniosek organ pismem z [...] października 2025 r. poinformował Skarżącą, że żądane informacje nie mieszczą się w zakresie przedmiotowym pojęcia informacji publicznej, lecz stanowią materiał związany z jednostkową interwencją Policji, która nie ma waloru informacji służącej społecznej kontroli organów publicznych. Pismem z [...] listopada 2025 r. Strona, reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Komendanta Rejonowego Policji [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W złożonym środku zaskarżenia Strona zarzuciła organowi naruszenie art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych poprzez niezasadne uznanie, iż przedmiotem wniosku nie jest informacja publiczna. Zarzuciła też naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r., w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej. W skardze Strona wniosła o : Stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku z dnia [...] sierpnia 2025 r. o udostępnienie Informacji Publicznej Zobowiązanie Komendanta Rejonowego Policji [...] do rozpoznania wniosku w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku; Rozpoznanie sprawy w postępowaniu uproszczonym; Zasądzenie od Komendanta Rejonowego Policji [...] kosztów procesu oraz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi Strona podniosła, że żądana od Komendanta Rejonowego Policji [...] informacja jest informacją publiczną, zaś Komendant jest organem zobligowanym do jej udostępnienia. Organ dopuścił się bezczynności nie tylko z uwagi na udzielenie odpowiedzi z naruszeniem 14-dniowego terminu na załatwienie sprawy, ale także z uwagi na jej załatwienie w sposób sprzeczny z obowiązkiem ustawowym. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie. W ocenie Komendanta przedmiot żądania nie mieści się w zakresie pojęcia informacji publicznej, co powoduje, iż przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie znajdują w sprawie zastosowania. Brak publicznego charakteru żądanych materiałów przesądza o braku obowiązku procedowania w trybie u.d.i.p. oraz wyklucza możliwość przypisania organowi bezczynności. Skarżąca żądała udostępnienia informacji z konkretnej interwencji, która pozostaje w związku z indywidualnym interesem prywatnym. Dostęp do tej informacji jest regulowany szczegółowymi ustawami procesowymi, w tym dla stron postępowania. Wniosek nie dotyczył ani kontroli sposobu realizacji zadań publicznych, ani oceny gospodarowania środkami publicznymi, ani żadnego innego aspektu działania organu mieszczącego się w zakresie definicji informacji publicznej. Materiał związany z jednostkową interwencją Policji nie ma waloru informacji służącej społecznej kontroli organów publicznych. Odnosząc się natomiast do zarzutu udzielenia odpowiedzi po upływie ustawowego terminu wskazał, że wniosek skarżącej doręczono do siedziby organu w dniu [...] września 2025 r. a odpowiedzi udzielono [...] października 2025 r. a więc z zachowaniem terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 - dalej: "P.p.s.a."), stanowi, że kontrola sądowoadministracyjna obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1–4 oraz w przypadku określonym w pkt 4a, a także na bezczynność lub przewlekłość w sprawach dotyczących innych niż wskazane w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, podejmowanych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV-VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powyższych ustaw. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest konkretny akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu służy ochronie praw strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej jej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Powyższe determinuje zakres kontroli sądu, sprowadzający się w takim przypadku do oceny, czy sprawa powinna zostać załatwiona przez organ w drodze aktu administracyjnego lub czynności określonych przez ustawodawcę, oraz czy organ pozostaje w zwłoce w rozpatrzeniu wniosku. Uwzględniając skargę na bezczynność, sąd orzeka na podstawie art. 149 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, w przypadku stwierdzenia bezczynności sąd może zobowiązać organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo dokonania czynności, może zobowiązać go do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, a także stwierdzić, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Zgodnie z art. 149 § 1a p.p.s.a., sąd stwierdza również, czy bezczynność organu lub przewlekłość postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W przypadku nieuwzględnienia skargi w całości albo w części, sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. - oddala ją odpowiednio w całości albo w części. Skarga okazała się zasadna, dlatego została przez Sąd uwzględniona w sposób określony w sentencji wyroku. Na wstępie należy wskazać, że przepisy p.p.s.a. nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109). W sprawie bezsporne jest, że w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. organ nie udostępnił skarżącej żądanych informacji, ani nie wydał decyzji, o której mowa w art. 16 ust. 1 tej ustawy. W odpowiedzi na wniosek poinformował jedynie, w formie zwykłego pisma, o braku podstaw do udostępnienia żądanej informacji, wskazując, że przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie mają w tym przypadku zastosowania. W takiej sytuacji, obowiązkiem sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na bezczynność jest w pierwszej kolejności ustalenie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero bowiem stwierdzenie, że adresat wniosku jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, a żądana informacja ma taki charakter w rozumieniu ustawy, umożliwia ocenę zasadności zarzutu bezczynności. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p podmiotami zobowiązanymi do jej udostępniania są organy władzy publicznej, do których niewątpliwie należą organy Policji. W niniejszej sprawie Komendant Rejonowy Policji [...] jako organ administracji rządowej w województwie, zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji z dnia 6 kwietnia 1990 r., (Dz. U. z 2025 r. poz. 636 ze zm.), należy do tego kręgu. Organ ten zatem jednoznacznie mieści się w kręgu podmiotów obowiązanych do udzielania informacji publicznej. Przechodząc do analizy aspektu przedmiotowego rozpoznawanej sprawy tj. do oceny, czy informacje żądane przez skarżącą stanowią informację publiczną wskazać należy, że zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., przez "informację publiczną" rozumie się każdą informację o sprawach publicznych. Powyższy przepis koresponduje wprost z art. 61 Konstytucji RP, która przyznaje obywatelowi prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, w tym dostępu do dokumentów. Przykładowe wyliczenie jej rodzajów zawiera art. 6 ust. 1 u.d.i.p., w którym wskazano m. in. dane publiczne, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności: treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret pierwsze u.d.i.p.). W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest stanowisko, że informacją publiczną są nie tylko dokumenty wytworzone przez organy administracji, lecz także te, którymi się one posługują przy realizacji swoich zadań (por. wyroki NSA: z dnia 3 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 2311/12; z dnia 29 lutego 2012 r., sygn. akt I OSK 2215/11; z dnia 7 grudnia 2010 r., sygn. akt I OSK 1774/10; z dnia 18 września 2008 r., sygn. akt I OSK 315/08; CBOSA). W literaturze podkreśla się również, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona przez lub odnosząca się do władz publicznych, a także wiadomość wytworzona przez lub odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie realizacji przez nie zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (zob. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa NSA, Toruń 2002, s. 28-29). Ograniczenie prawa do informacji publicznej, o którym mowa w art. 6 ust. 1 i 2 u.d.i.p., może nastąpić wyłącznie z uwagi na określone w ustawach wartości, takie jak ochrona wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych, ochrona porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 5 u.d.i.p.). W konsekwencji należało uznać, że informacje objęte wnioskiem skarżącej z dnia [...] września 2025 r. stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 w związku z art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Bezsporne jest, że notatka urzędowa sporządzona przez funkcjonariusza Policji, jako dokument powstały w związku z wykonywaniem ustawowo określonych obowiązków tej formacji, dotyczy sprawy publicznej. Zgodnie z art. 1 ust. 1 oraz art. 13 ust. 1 ustawy o Policji, formacja ta jest przeznaczona do ochrony bezpieczeństwa ludzi i porządku publicznego, a jej działalność finansowana jest ze środków publicznych. Treść sporządzona przez funkcjonariusza w ramach wykonywania czynności służbowych i utrwalona w notatce pozostaje więc bezpośrednio związana z funkcjonowaniem Policji jako organu publicznego. Słusznie zauważyła skarżąca, że zgodnie z jednolitym orzecznictwem sądów administracyjnych notatka służbowa sporządzona przez funkcjonariusza Policji stanowi informację publiczną. Jest to bowiem dokument mający formę pisemną, sporządzony przez osobę pełniącą funkcję publiczną, w związku z realizacją jej zadań i odnoszący się do działalności formacji publicznej. Zawiera dane faktograficzne dotyczące przebiegu interwencji i sposobu jej prowadzenia. Wyłączeniu spod przepisów ustawy podlegają jedynie dokumenty o charakterze roboczym, takie jak szkice, projekty czy brudnopisy, co jednak w realiach niniejszej sprawy nie miało miejsca. Notatka sporządzona przez funkcjonariusza Policji, która dokumentowała przebieg interwencji jaka miała miejsce w dniu [...] czerwca 2025 r. pod adresem ul. [...] w [...], miała charakter formalny i nie została dołączona do akt żadnego postępowania, którego odrębne przepisy regulowałyby dostęp do informacji. Tym samym nie zachodziła przesłanka wyłączająca zastosowanie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, o której mowa w art. 1 ust. 2 tej ustawy. W świetle powyższego stanowisko organu, zgodnie z którym dokumentacja dotycząca czynności podejmowanych przez funkcjonariuszy Policji nie podlega udostępnieniu, należało uznać za niezasadne. Mając na uwadze powyższe, należało stwierdzić, że organ pozostawał w bezczynności w zakresie realizacji obowiązków wynikających z ustawy. Pismo z dnia [...] października 2025 r. nie stanowiło bowiem ani udostępnienia informacji, ani decyzji odmownej, zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. W konsekwencji skarga podlegała uwzględnieniu, a Komendant został zobowiązany, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., do rozpatrzenia wniosku w określonym terminie. (pkt. 1 sentencji wyroku) Przechodząc do oceny charakteru bezczynności, zgodnie z art. 149 § 1a p.p.s.a., Sąd uznał, że nie miała ona charakteru rażącego naruszenia prawa (pkt. 2 sentencji wyroku). Istota rażącego naruszenia polega na oczywistym, niewątpliwym naruszeniu przepisów prawa. Ocena ta powinna uwzględniać wszelkie okoliczności danej sprawy, w tym czas trwania bezczynności oraz jej przyczyny. Samo przekroczenie ustawowych terminów nie przesądza jeszcze o rażącym naruszeniu, musi ono mieć charakter istotnego naruszenia lub przejawiać się całkowitym brakiem reakcji ze strony organu. W rozpoznawanej sprawie organ nie zignorował wniosku skarżącej i w terminie określonym w art. 13 u.d.i.p. udzielił odpowiedzi, pozostając jednak w błędnym przekonaniu, że pismo z dnia [...] października 2025 r. realizuje obowiązki wynikające z ustawy. Takie działanie nie świadczy ani o złej woli, ani o lekceważeniu obowiązków ciążących na organie administracji publicznej. Należy przy tym mieć na uwadze, że przepisy u.d.i.p. są źródłem licznych wątpliwości interpretacyjnych, co wymaga każdorazowo ich wykładni, a nie jedynie automatycznego zastosowania. W konsekwencji sama błędna interpretacja przepisów nie przesądza jeszcze o tym, że bezczynność nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa. Zauważenie też tu wymaga, że -wbrew twierdzeniom skargi- odpowiedź na wniosek została udzielona w terminie. Z akt sprawy wynika, że wniosek Skarżącej przesłano do organu mailem w dniu [...] września 2025 r. a odpowiedzi organ udzielił [...] października 2025 r. W udzielonej odpowiedzi błędnie jednak przytoczył datę wniosku wskazując na [...] sierpnia 2025 r. Powyższe było jednak oczywistą omyłką organu i w żaden sposób nie miało wpływu na wynik sprawy. O kosztach postępowania Sąd postanowił zgodnie z art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. (pkt. 3 sentencji wyroku) Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.