II SAB/Wa 101/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Asesor WSA Arkadiusz Koziarski, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 lipca 2024 r. sprawy ze skargi A. M. na bezczynność Szefa Kancelarii Prezydenta RP w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] stycznia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę.

Skarżący, zwany dalej "Wnioskodawcą", zarzucił Szefowi Kancelarii Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej, zwanemu dalej "organem", bezczynność przy rozpatrywaniu jego wniosku o udostępnienie informacji publicznej, sformułowanego w piśmie z [...] stycznia 2024 r. (mylnie wskazano datując go rok "2023"). W skardze zarzucono naruszenie przez organ: - art. 10 ust 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej dnia 4 listopada 1950 r. w Rzymie (Dz.U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 i 285 ze zm.), zwanej dalej "Konwencją Rzymską", zakresie o jakim stanowi o wolności pozyskiwania informacji i jej rozpowszechniania a przez to gwarancji realizacji prawa do informacji publicznej, - art. 61 ust 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. z 1997 r. Nr 78 poz. 483 ze zm.), przez brak udostępnienia Wnioskodawcy informacji publicznej - w powiązaniu z art. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902), zwanej dalej "ustawą o informacji" - które to pojęcie nie jest dookreślone. Uzasadniając skargę wskazano m.in.: - wniosek o udzielenie informacji pozostaje w związku ze sprzecznym stanowiskiem prawnym Prezydenta co do skuteczności – dopuszczalności zastosowania prawa łaski, - w orzecznictwie sądów administracyjnych, a nadto z samej ustawy wynika jasno, że - przy realizacji danego konstytucyjnego i konwencyjnego prawa obywatela - bez znaczenia jest cel, w jakim informacja ma być wykorzystana, - z wielu orzeczeń sądów administracyjnych wynika, że prawo do informacji, samo w sobie nie jest dookreślone; skoro jednak wynika z samej Konstytucji RP to nie może podlegać interpretacji ścieśniającej, - z tego punktu widzenia nie jest trafne stwierdzenie organu w odpowiedzi na wniosek, że za odmową udzielenia wnioskowanej informacji - a nawet brakiem podstaw do wydania decyzji - przemawia uzasadniona ochrona interesu prywatnego Prezydenta; zwłaszcza, że sekwencja wydarzeń z tym związanych w czasie obecnym nie da się rozdzielić; tak rozbieżne bowiem stanowisko, co do pierwszego i drugiego ułaskawienia, może wskazywać na nadużycie uprawnień Prezydenta; to z kolei może wynikać ze stanu wiedzy prawniczej doktora prawa, - prawo obywatela w demokratycznym państwie prawnym dotyczy także sytuacji, gdy zachowania najwyższych przedstawicieli władzy, mają charakter jej nadużycia, - w odniesieniu do ochrony interesu prywatnego Prezydenta, w przestrzeni publicznej od lat obecna jest informacja, że w 2003 roku nie zdał testu w procedurze przyjęcia na aplikację adwokacka i - chodź zarzucił w odwołaniu naruszenie Konstytucji RP - okazało się, że się mylił; informacja ta nie naruszyła jego interesu prywatnego, ani też autorytetu, - decyzje w przedmiocie obydwu ułaskawień, mogą świadczyć o pewnym deficycie wiedzy z dziedziny prawa karnego, co uchybienia te łagodzi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazano: - [...] stycznia 2024 r. wpłynął do organu wniosek o udzielenie informacji z żądaniem o treści: "Jaką ocenę na egzaminie z przedmiotu prawo karne procesowe (procedura karna) otrzymał Pan Prezydent - w czasie studiów na wydziale prawa Uniwersytetu [...] w [...].", - organ - pismem z [...] stycznia 2024 r. - poinformował Wnioskodawcę, że jego pytanie nie mieści się w katalogu informacji o sprawach publicznych – nie dotyczy informacji o działalności Prezydenta RP, jako organu władzy publicznej; obejmuje sferę prywatną - nie ma ona charakteru publicznego; z tego względu wniosek nie podlega regułom ustawy o informacji; odpowiedź wysłano na wskazany adres [...] stycznia 2024 r., - zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, za informację publiczną uznaje się każdą wiadomość, dotyczącą faktów i danych, wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji (tak wyroki NSA: z 30 października 2002 r., sygn. akt II SA 1956/02, opubl. w LEX nr 78062, oraz o sygn. akt II OSK 1774/10 – dostępny na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, zwanej dalej "CBOSA"), - bogate orzecznictwo sądów administracyjnych definiuje pojęcie sprawy publicznej, która wyznacza z kolei zakres informacji publicznej; Naczelny Sąd Administracyjny - w wyroku z 23 lutego 2018 r. (sygn. akt I OSK 1514/16 dostępny w CBOSA), uznał, że - skoro ustawowego pojęcia sprawy publicznej, rozumiane jako sprawa wspólnoty publicznej i wyznaczające ustawowy zakres prawa do informacji publicznej, nie można wykładać w sposób prowadzący do rozszerzenia konstytucyjnych granic tego prawa - sprawa publiczna oznacza przejaw działalności podmiotów, wskazanych w Konstytucji RP w jej rozumieniu, wynikającym z jej unormowań - ukierunkowanej na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych; nie jest to tożsame z każdym przejawem aktywności tych podmiotów; wykładnia prokonstytucyjna art. 6 ustawy o informacji prowadzi do wniosku, że informacją o sprawie publicznej jest więc również informacja o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 tego aktu oraz zasadach ich funkcjonowania, jedynie w zakresie dotyczącym ich działalności; tak też należy rozumieć informację w zakresie organizacji tych podmiotów (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy), czy w zakresie prowadzonych przez nie rejestrów, ewidencji i archiwów (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. f ustawy) a także w zakresie danych publicznych (art. 6 ust. 4 ustawy) lub w zakresie polityki wewnętrznej i zagranicznej - w tym o zamierzeniach działań władzy ustawodawczej oraz wykonawczej (art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy); z tą wykładnią koresponduje art. 4 ust. 1 ustawy o informacji, gdzie wyeksponowano element "wykonywania zadań publicznych" przez podmioty, będące adresatami roszczeń o udostępnienie informacji publicznej - zadań, które cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów, określonych w Konstytucji RP lub innej ustawie (tak wyrok NSA o sygn. akt I OSK 851/10 – dostępny w CBOSA), - w świetle art. 1 i art. 6 ustawy o informacji, wnioskiem o udostępnienie informacji można ponadto objąć jedynie pytanie o określone fakty; wniosek o dostęp do informacji publicznej powinien obejmować też dane uprzednio uzewnętrznione – utrwalone - a poprzez to możliwe do udostępnienia; faktem jest zaś czynność wykonującego zadania publiczne adresata wniosku, podjęta w zakresie wykonywania takiego zadania oraz bezpośrednio związana z funkcjonowaniem i trybem jego działania (tak: wyrok WSA o sygn. akt II SA/Kr 1192/12 – dostępny w CBOSA), - mając na uwadze powyższe, wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej jest - w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o informacji - ten, dotyczący jednocześnie informacji: - rozumianej, jako powiadomienie, zakomunikowanie czegoś, wiadomość, pouczenie (Uniwersalny Słownik Języka Polskiego, Tom A-J, red. S. Dubisz, Warszawa 2008, s. 1212), czyli oświadczenia wiedzy, które - na co wskazuje analiza art. 6 ustawy o informacji - dotyczy określonych faktów - czynności i zachowań podmiotu, wykonującego zadania publiczne - podejmowanych w zakresie wykonywania takiego zadania; - istniejącej i znajdującej się w posiadaniu podmiotu, zobowiązanego do jej udzielenia; - w zakresie spraw publicznych - rozumianych jako przejaw działalności wskazanych w Konstytucji RP podmiotów - w rozumieniu, wynikającym z jej unormowań – aktywności ukierunkowanej na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych; nie jest to tożsame z każdym przejawem aktywności tych podmiotów, - na gruncie niniejszej sprawy, pytanie zawarte we wniosku nie mieści się w katalogu informacji o sprawach publicznych; nie dotyczy informacji o działalności Prezydenta RP, jako organu władzy publicznej; w konsekwencji nie jest informacją publiczną w rozumieniu art. 1 i 6 ustawy o informacji, - przedmiotem żądania było udostępnienie informacji o ocenie z egzaminu z przedmiotu prawo karne procesowe (procedura karna), jaką otrzymał w czasie studiów obecny Prezydent RP; odpowiadając na przedmiotowy wniosek - w piśmie z [...] stycznia 2024 r. - wskazano, że sformułowane żądanie znajduje się poza zakresem ustawy o informacji, - na oficjalnej stronie internetowej Prezydenta RP - w zakładce Prezydent – Biografia - zamieszczono dodatkowo informacje o ukończonych przezeń studiach i uzyskanym stopniu naukowym; podano je do publicznej wiadomości (wskazano adres strony internetowej), - prawo do informacji publicznej nie jest środkiem służącym udzieleniu każdej informacji; zakres przedmiotowy ustawy o informacji wytycza i obejmuje dostęp tylko do informacji publicznej, a nie publiczny dostęp do wszystkich informacji (tak m.in. wyrok NSA o sygn. akt I OSK 430/14 – dostępny w CBOSA), - dalej zawarto wywody dotyczące zakresu konstytucyjnego prawa łaski dla Prezydenta RP, - co do zarzutu skargi, naruszenia normy wyrażonej w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP wskazano: prawo dostępu do informacji publicznej oznacza uprawnienie do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne i stanowi komponent informacyjnych uprawnień obywateli - wynikających z tego aktu; określa on – w art. 61 ust. 1 i 2 - materialne prawo do informacji oraz jego zakres; można je ograniczyć - na warunkach określonych w ust. 3; natomiast w art. 61 ust 4 Konstytucji ustrojodawca odesłał określenie trybu udzielania informacji do ustawy, - z kolei w ustawie o informacji - będącej w istocie rozwinięciem konstytucyjnego prawa do informacji publicznej - kompleksowo uregulowano zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor publicznych, wskazano w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu i kiedy żądanych informacji nie można udostępnić; na potwierdzenie wskazano stanowisko Trybunału Konstytucyjnego; w uzasadnieniu wyroku z 16 września 2002 r., K 38/01 (OTK-A 2002, nr 5, poz. 59) wskazał on, że prawo do informacji oraz jego zakres wyznaczają bezpośrednio same przepisy art. 61 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji oraz ustawy zwykłe - doprecyzowujące te treści - a także ustawy, o których mowa w art. 61 ust. 3 Konstytucji, w których można wprowadzić ograniczenia prawa do informacji w określonym zakresie; zasady i tryb postępowania w zakresie rozpatrywania wniosków o udostępnienie informacji publicznej określa zatem ustawa o informacji; takie też tryby organ zastosował w przedmiotowej sprawie, - odnosząc się do zarzutu skargi naruszenia art. 10 ust. 1 Konwencji Rzymskiej wskazano, że jest on powiązany z art. 61 Konstytucji PR; oba przepisy dotyczą bowiem informacji; art. 10 ust. 1 Konwencji stanowi o prawie do wolności wyrażania opinii, obejmujące wolność posiadania poglądów oraz otrzymywania i przekazywania informacji i idei bez ingerencji władz publicznych i bez względu na granice państwowe; prawo to nie ma charakteru absolutnego i podlega ograniczeniom; w Konstytucji ustanowiono jednak wyższe standardy ochrony wolności wypowiedzi niż przewidziane w art. 10 Konwencji - potwierdził to Sąd Najwyższy w wyroku z 1 czerwca 2000 r. (sygn. akt III RN 64/00 opubl. w OSNP 2001, nr 6, poz. 183), - mając to na uwadze, wniosek rozpatrzono w oparciu o przepisy ustawy o informacji - działając zgodnie i w granicach obowiązującego prawa, - udzielenie odpowiedzi na wniosek niedotyczący informacji publicznej lub dotyczący informacji niebędącej w posiadaniu organu, następuje zwykłym pismem; w takiej sytuacji organ nie ma obowiązku wydania decyzji administracyjnej – o odmowie dostępu do informacji publicznej; nie sposób mówić o bezczynności, jeśli organ poinformował zainteresowanego (chociażby zwykłym pismem), że będące przedmiotem wniosku treści nie są informacjami publicznymi (tak: wyrok NSA o sygn. akt I OSK 1541/09 – dostępny w CBOSA); w takiej sytuacji nie ma potrzeby wydawania decyzji odmownej, - nie jest uzasadnione insynuowanie przez Wnioskodawcę: "Organów nie powinno interesować czemu ma służyć udzielenie informacji"; na żadnym bowiem etapie rozpatrywania wniosku nie badano celu, w jakim Wnioskodawca chce wykorzystać żądane informacje; organ nie występował też do Wnioskodawcy o jego wskazanie; nie jest też uprawnione twierdzenie, że - w piśmie z [...] stycznia 2024 r. - wskazano: "za odmową udzielenia wnioskowanej informacji, a nawet braku podstaw do wydania decyzji przemawia uzasadniona ochrona interesu prywatnego Pana Prezydenta"; na żadnym etapie rozpatrywania wniosku nie wskazywano, że powodem nieudostępnienia informacji jest ochrona prywatnego interesu głowy państwa; oceniając wniosek kierowano się jedynie ustaleniem, czy żądanie mieści się w definicji informacji publicznej - określonej art. 1 ustawy o informacji; ocenę żądania odzwierciedla odpowiedź z [...] stycznia 2024 r.; wyraźnie wskazano tam, że żądanie informacje znajdują się poza zakresem ustawy o informacji; tym samym nie są uprawnione twierdzenia Wnioskodawcy w uzasadnieniu skargi; stanowią dowolną interpretację - nieznajdującą potwierdzenia w aktach przedmiotowej sprawy, - nie są także uzasadnione sformułowania w skardze, odnoszące się do zastosowania prawa łaski przez Prezydenta RP - niedotyczące przedmiotu żądania; ich istotą jest polemika z działalnością Prezydenta RP, jako organu władzy publicznej; zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, analiza art. 1 i 6 ustawy o informacji wskazuje, że charakteru informacji publicznej nie ma polemika z działalnością organu, dokonanymi ustaleniami i jego rozstrzygnięciem (tak: postanowienie NSA o sygn. akt I OSK 928/05 oraz wyrok WSA o sygn. akt II SAB/Bk 23/20 - dostępne w CBOSA), - podsumowując, ponieważ sformułowane we wniosku pytanie nie stanowiło żądania informacji publicznej, skarga powinna być oddalona; organ nie pozostaje w bezczynności; adekwatnie do sformułowanego we wniosku z [...] stycznia 2024 r. żądania, udzielił bowiem [...] stycznia 2024 r. (w ustawowym terminie) odpowiedzi. W dodatkowym piśmie (k. 17) Wnioskodawca podtrzymał skargę, wywodząc, że - jego zdaniem - uzyskanie żądanej informacji może mieć istotne znaczenie z perspektywy interesu publicznego. Sąd rozpoznał skargę w trybie uproszczonym, wobec treści art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935). Sąd zważył, co następuje: Bezczynność organu administracji publicznej – w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – ma miejsce, gdy w prawnie ustalonym terminie nie podejmuje on czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie ale – mimo ustawowego obowiązku – nie kończy go wydaniem w terminie stosownego aktu lub nie podjął wymaganej czynności. Dla skuteczności skargi nie ma znaczenia, z jakich powodów nie podjęto określonego rozstrzygnięcia lub nie wykonano czynności, a w szczególności czy jest to następstwem zawinionej lub nie- opieszałości organu w ich podjęciu lub dokonaniu (tak: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, str. 86). Udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki nie później jednak niż w ciągu 14 dni. W terminie tym, obowiązany do udzielenia informacji, powiadamia wnioskodawcę o ewentualnym braku możliwości jej przekazania w danym czasie oraz wskazuje, kiedy ją udostępni – nie później jednak niż po dwu miesiącach od wpływu wniosku (art. 13 ust. 1 i 2 ustawy o informacji). Odmowa udostępnienia informacji publicznej następuje natomiast w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 ustawy o informacji). W judykaturze ukształtował się pogląd, że – gdy żądanie udostępnienia informacji nie dotyczy w istocie objętej pojęciem publiczna, bądź podmiot obowiązany nie dysponuje w ogóle żądaną informacją – powiadamia się o tym wnioskodawcę pismem (tak: wyrok NSA z 11 grudnia 2002 r., o sygn. II SA 2867/02, publ. Wokanda 2003/6/33). Spory w danym zakresie rozstrzyga zaś sąd administracyjny - w razie wniesienia skargi na bezczynność podmiotu, od którego żądano informacji. W rozpatrywanym przypadku jest poza sporem stan faktyczny w jego istotnych elementach. Wnioskodawca zwrócił się mianowicie o udostępnienie określonych informacji (chodziło o wskazanie jednej z ocen cząstkowych, uzyskanych na studiach magisterskich przez Prezydenta RP), zaś podmiot – do którego wpłynęło podanie (organ) – nie uczynił tego w zakresie żądania w terminie zakreślonym ustawą o informacji. Prezentował przy tym stanowisko, że żądane wiadomości nie stanowią informacji publicznej - nie są udostępnione w trybie ustawy o informacji. Pismo - zawierające odnośne wyjaśnienie - doręczono Wnioskodawcy z zachowaniem terminu, określonego w art. 13 ust. 1 ustawy o informacji. Kluczowe znaczenie w sprawie ma wobec tego ustalenie, czy żądane wiadomości stanowią informację publiczną - udostępnioną w trybie przepisów ustawy o informacji. W danym zakresie w pełni zasadne jest stanowisko organu, sformułowane zarówno w odpowiedzi na wniosek jak i skargę - poparte stosownymi tezami judykatury i doktryny. Wobec uprzedniego, szerokiego zreferowania ponowne przywoływanie argumentacji organu byłoby bezzasadne. Sąd przyjmują ją za własną. Wnioskodawca koncentrował się na próbie wykazania samej zasadności uzyskania informacji - z perspektywy domniemanego interesu publicznego. Jak trafnie wskazał organ, okoliczność ta nie może mieć istotnego znaczenia w sprawie, skoro żądana informacja nie stanowi - w myśl stosownych regulacji - publicznej. Ewentualna celowość uzyskania informacji nie determinuje jej miana jako publiczna. Odnosząc się do zarzutów skargi należy jedynie zrekapitulować, że żądana informacja, dotycząca określonych epizodów w procesie edukacji osoby, piastującej funkcję organu państwa, nie stanowią informacji publicznej o ile nie pozostają w związku z uzyskaniem kwalifikacji, mających znaczenie z perspektywy spełnienia wymagań ustawowych dla podjęcia określonych obowiązków. Niewątpliwie – skoro uzyskanie określonego tytułu naukowego (bądź stopnia) nie stanowi kryterium, co to możliwości ubiegania się o stanowisko prezydenta RP (brak zasady cenzusu wykształcenia w myśl art. 127 ust. 3 Konstytucji RP) - uzyskane w toku studiów bądź dalszej kariery oceny cząstkowe nie stanowią informacji publicznej – w rozumieniu ustawy o informacji. Nie wyklucza to możliwości ich podania do publicznej widomości - np. na stronach internetowych urzędu obsługującego określony organ - jako dotyczącej sprawującej określoną funkcję osoby. Wnioskodawca mylnie utożsamia wiadomości - dostępne dlań w obiegu publicznym, w tym dotyczące osób piastujących urzędy w państwie (w publicystyce, na platformach społecznościowych, w debatach politycznych itp.) - z tymi stanowiącymi w istocie informację publiczną, w rozumieniu art 61 ust. 1 Konstytucji RP - pozostającymi w dyspozycji podmiotów, realizujących funkcje publiczne i równocześnie związanych z zrealizowanym przez nie zadaniami. Dodatkowo wypada zauważyć, że wiadomości - znanej pełniącej funkcję publiczną osobie a dotyczącej jej życiorysu (np. procesu nauczania) - nie można utożsamiać z informacją publiczną - pozostającą w dyspozycji organu, którego piastunem jest dana osoba. Aby znalazła się ona w posiadaniu organu (dysponował nią), musi pozostawać w formie zmaterializowanej - w zasobach jego danych. Odnosząc tę uwagę do realiów rozpoznawanej sprawy, jeżeli w ogóle osoba piastująca obecnie funkcję Prezydenta RP, dysponuje pełną dokumentacją toku swoich studiów (w tym indeksem) – czego, wedle aktualnych wzorców kulturowych, nie można uznać za oczywiste - mało prawdopodobne jest, aby ta dokumentacja pozostawała w dyspozycji urzędu, obsługującego dany organ. Okoliczności niedysponowania stosowną dokumentacją, organ tu jednak nie podnosił - poprzestał na trafnym wskazaniu, że żądana informacja nie należy do kategorii publiczna. Nie czyniono wobec tego ustaleń, czy w ogóle jest ona w dyspozycji organu. Trafnie też wywodził organ, że zarówno forma wniosku o udostepnienie informacje publicznej, jak i skarga do Sądu - wobec nie uczynienia zadość żądaniu - nie są środkiem formułowania stanowisk w debatach publicznych - w kontekście subiektywnych ocen działania organów Państwa w tym Prezydenta RP. Jak wcześniej wskazano, sama ewentualna przydatność określonej wiadomości dla potrzeb osoby zainteresowanej - w tym jej przekonanie o jej istotności, w kontekście debaty publicznej w ważnych sprawach - nie czyni określonej informacji publiczną. Nie stanowi o tym także sam związek informacji z osobą, pełniącą funkcję publiczną. Odnosząc się do meritum sprawy, organ nie pozostaje w bezczynności wobec wniesionego - w trybie przepisów ustawy o informacji - żądania Wnioskodawcy. Nie dotyczyło ono bowiem informacji publicznej, o czym poinformowano stronę pismem - w terminie zakreślonym danym aktem. Nie naruszono więc, wymienionych w skardze przepisów prawa materialnego (w tym regulacji zamieszczonych w umowach międzynarodowych), zakreślających prawo dostępu do informacji publicznej. Skro żądana informacja nie stanowiła publicznej, organ nie był też obowiązany do wydania decyzji o odmowie jej udostępnienia. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji wyroku.