II SAB/Sz 71/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska,, Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 września 2017 r. sprawy ze skargi Spółki A. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. w przedmiocie rozpoznania wniosku o uzupełnienie postanowienia postanawia: I. odrzucić skargę, II. zwrócić stronie skarżącej Spółce A. kwotę [...] złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego.

W skardze z dnia 14 sierpnia 2017 r. Spółka A. zarzuciła Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w M. bezczynność polegającą na uchylaniu się od załatwienia wniosku o uzupełnienie postanowienia. Podniosła, że wskazany wyżej organ nie załatwił sprawy z jej wniosku z dnia 3 marca 2017 r. o uzupełnienie postanowienia znak: [...] z dnia [...] co do rozstrzygnięcia poprzez wskazanie na przepis prawa powszechnie obowiązującego umożliwiający w sposób jednoznaczny ustalić, że nośnik reklamowy będący przedmiotem postępowania jest trwale związany z gruntem. Skarżąca wskazała, że w odpowiedzi na jej wniosek z dnia 3 marca 2017 r. organ pismem z dnia 13 marca 2017 r. poinformował Spółkę, że wniosek ten został wysłany z przekroczeniem ustawowo przysługującego stronie terminu, tj. po upływie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. Po wniesieniu przez stronę zażalenia z dnia 14 kwietnia 2017 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił wyznaczenia organowi I instancji dodatkowego terminu załatwienia sprawy, zaznaczając, że stosowanie "odpowiednie" zapisów art. 111 k.p.a. (w tym 14 dni na żądanie uzupełnienia decyzji) w odniesieniu do postanowień (art. 126 k.p.a.) oznacza "przypisanie poprzez analogię do terminu przysługującego do wniesienia zażalenia – siedmiu dni". Zdaniem skarżącej, powyższe stanowisko organu nie znajduje potwierdzenia w przepisach prawa. Termin 14 dni ustalonych ponad wszelką wątpliwość dla decyzji odnosi się nie tylko do decyzji wydanych w pierwszej instancji ale również do decyzji ostatecznych wydanych w drugiej instancji. W tym przypadku nie sposób odnaleźć analogicznej ilości 14 dni. Zastosowanie art. 111 k.p.a. "odpowiednio" w odniesieniu do postanowień odnosi się do wszystkich postanowień, na które co do zasady nie służy zażalenie. Nie sposób w tym przypadku szukać analogii do czasu przysługującego do wniesienia zażalenia. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Podniósł, że zastosowanie terminu czternastodniowego do uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach - także w odniesieniu do postanowień, zamiast jego odpowiedniego zastosowania, tj. terminu siedmiodniowego, powodowałoby nieuprawnione wzruszenie prawomocnego postanowienia, na które służy zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: O bezczynności organu administracji publicznej można mówić wówczas, gdy organ ten nie załatwia spraw w terminach, o jakich mowa w art. 35 § 1- § 5 k.p.a., a więc bez zbędnej zwłoki, ewentualnie w przypadku sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. W myśl art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) sąd administracyjny jest właściwy w sprawach skarg na bezczynność organu w przypadkach określonych w pkt 1-4 a także w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, a więc m.in. w przypadku postanowień, na które służy zażalenie lub kończące postępowanie, a także rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W niniejszej sprawie strona złożyła wniosek o uzupełnienie postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. z dnia [...], nakazujące inwestorowi Spółce A. przedłożenie zaświadczenia Burmistrza Miasta i Gminy M. o zgodności wybudowanego obiektu budowlanego z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym lub ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, a także przedłożenie czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami prawa a nadto oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Organ takiego uzupełnienia nie dokonał, informując stronę pismem z dnia 13 marca 2017 r., że wniosek Spółki w tym przedmiocie został złożony po 7-dniowym terminie przewidzianym przepisami prawa. W ocenie Sądu, skarga na bezczynność organu w przedmiocie uzupełnienia opisanego wyżej postanowienia, podlega odrzuceniu ponieważ przedmiotowa sprawa nie należy do kategorii spraw wymienionych w art. 3 § 2 pkt 8 i 9 cytowanej ustawy. Wniosek skarżącej dotyczy uzupełnienia postanowienia z dnia [...], przy czym postanowienie w przedmiocie uzupełnienia rozstrzygnięcia jest niezaskarżalne, jak również nie kończy postępowania w sprawie (natomiast strona miała możliwość zaskarżenia wspomnianego postanowienia z dnia [...] i z prawa tego nie skorzystała). Skoro przedmiot wynikający z zaskarżonego postanowienia, nie podlega aktualnie kontroli sądowoadministracyjnej, zatem niniejsza skarga podlega odrzuceniu. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 58 § 3 ustawy p.p.s.a., orzekł jak na wstępie. O zwrocie wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.