II SAB/Sz 66/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Maria Mysiak po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. T. na bezczynność i przewlekłość postępowania Wojewody w sprawie rozpoznania wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy i pracę postanawia: odrzucić skargę.

Pismem z dnia 22 kwietnia 2021 r. L. T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na bezczynność i przewlekłość postępowania Wojewody w sprawie rozpoznania jego wniosku o wydanie zezwolenie na pobyt czasowy i pracę. W uzasadnieniu skargi wyjaśnił, że co prawda organ wydał oczekiwana decyzję i nastąpiło rozstrzygnięcie datowane na dzień 29 marca 2021 r., jednak nie zmienia to faktu bezczynności nieuzasadnionej, która wywołała liczne szkody w życiu rodziny T. . W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi w całości. W uzasadnieniu Wojewoda opisał przebieg postępowania w sprawie, wskazując między innymi, że od 14 marca 2020 r. na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej obowiązywał stan zagrożenia epidemicznego, a od 20 marca 2020 r. stan epidemii, który obowiązuje do chwili obecnej. Wojewoda wskazał, iż zgodnie z art. 15zzs ust. 1 pkt 6 i ust. 10 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020 r. poz. 374 ze zm.) w okresie stanu stan zagrożenia epidemicznego lub stan epidemii bieg terminów procesowych w postępowaniach administracyjnych nie rozpoczynał się, a rozpoczęty ulegał zawieszeniu na ten okres. Dodatkowo nie stosowało się przepisów o bezczynności organów oraz o obowiązku organu prowadzącego postępowanie administracyjne do powiadamiania strony lub uczestnika o niezałatwieniu sprawy. Końcowo Wojewoda podał, że w dniu 29 marca 2021 r. postępowanie zostało zakończone wydaniem decyzji o udzieleniu skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do dnia 28 września 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Sądy administracyjne, stosownie do art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t.: Dz. U. 2021 r., poz. 137) sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 2 ww. ustawy) w trybie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a."). Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a tego przepisu. Pojęcia bezczynności i przewlekłości zdefiniowane zostały w art. 37 § 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t.: Dz. U. 2020, poz. 256 ze zm., "dalej k.p.a."). I tak przewlekłość określono jako prowadzenie postępowania dłużej, niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. Z treści przywołanych definicji normatywnych należy wywieść, iż organ jest bezczynny, jeśli nie zakończy postępowania w przewidziany prawem sposób w ustawowym terminie lub w terminie przez siebie zmienionym na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. Skarżący wniósł skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o wydanie zezwolenie na pobyt czasowy i pracę, po wydaniu przez organ administracji publicznej decyzji w niniejszej sprawie. Ustalony w niniejszej sprawie stan faktyczny świadczy o tym, że skarga wniesiona przez skarżącego po ustaniu stanu bezczynności lub przewlekłości postępowania nie mogła odnieść skutku i jako niedopuszczalna podległa odrzuceniu, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd w tym kontekście wskazuje, że Naczelny Sąd Administracyjny podjął 22 czerwca 2020 r. uchwałę w sprawie o sygn. akt II OPS 5/19, w której stwierdził, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z uzasadnienia tej uchwały NSA wynika, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne wnioskowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby z celem wykraczającym poza zakres tego postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Rozpoznając skargę w przedmiotowej sprawie Sąd w pełni podziela ten pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w uchwale o sygn. akt II OPS 5/19. Za niedopuszczalną uznać należy również skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania, wniesioną po jego zakończeniu. Niewątpliwie warunkiem dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na przewlekłość postępowania jest także wniesienie ponaglenia w toku postępowania, którego prowadzenie w sposób przewlekły kwestionuje się w skardze, a nie po jego zakończeniu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 września 2020 r., sygn. akt II OSK 3732/18). Skoro strona wniosła skargę do sądu administracyjnego już po wydaniu przez Wojewodę decyzji w przedmiocie rozpatrzenia wniosku, czyli po ustaniu bezczynności, należało uznać, że skarga ta była niedopuszczalna. Wydanie przez organ decyzji przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Podkreślenia jednocześnie wymaga, że złożenie skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ należy uznać za niedopuszczalne również w sytuacji, gdy decyzja wprawdzie została wydana, ale nie nastąpiło jeszcze jej skuteczne doręczenie stronie. Stan obiektywnej bezczynności organu w przedmiocie rozpatrzenia wniosku ustaje już w chwili wydania decyzji, sprawa zostaje bowiem załatwiona. Termin wyznaczony organowi administracji publicznej na załatwienie sprawy zostaje więc zachowany, jeśli w okresie jego biegu organ wyda rozstrzygnięcie. Termin, w jakim nastąpi doręczenie stronie tego rozstrzygnięcia nie jest zatem relewantny dla oceny dopuszczalności skargi na bezczynność organu, który już w chwili wydania decyzji nie pozostaje w bezczynności opisanej w art. 37 § 1 k.p.a. Przenosząc przytoczone rozważania na grunt niniejszej sprawy uznać należy, że ustanie stanu przewlekłości postępowania nastąpiło w dniu 29 marca 2021 r., a zatem przed wniesienia przedmiotowej skargi. Sąd, w tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.