II SAB/Sz 50/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. C. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 4 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SAB/Sz 81/12, odrzucającym skargę J. C. na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SAB/Sz 81/12 odrzucił skargę J. C. na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego. Powyższe postanowienie stało się prawomocne z dniem 17 maja 2013 r. J. C. w dniu 8 kwietnia 2014 r. (data nadania) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego o wznowienie postępowania sądowego między innymi w sprawie II SAB/Sz 81/12, wskazując, że Sąd celowo ukrył fakt i dowód – "[...] r." Zarządzeniem z dnia 28 kwietnia 2014 r. Sąd pouczył J. C. o treści przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej "P.p.s.a.", regulującymi postępowanie o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego, tj. art. 271, art. 272, art. 273 oraz zobowiązał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi o wznowienie postępowania poprzez wskazanie, na którą z ustawowych przesłanek powołuje się w treści skargi oraz kiedy dowiedział się o podstawie wznowienia postępowania, a także do jednoznacznego określenia żądania i jego uzasadnienia. Powyższe braki należało uzupełnić w terminie 7 dni od dnia otrzymania zobowiązania, pod rygorem odrzucenia skargi o wznowienie postepowania. W piśmie z dnia 2 maja 2014 r. skarżący oświadczył, że żąda i wnosi o rozpoznanie jego wniosku z dnia 7 kwietnia 2014 r. o wznowienie postępowania w sprawie II SAB/Sz 81/12. Natomiast w piśmie z dnia 6 maja 2014 r. J. C. wskazał, że podtrzymuje swoje żądanie o wznowienie postępowania, a sprawa ma związek z fałszywymi dokumentami geodety. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Skarga J. C. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu z dnia 4 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SAB/Sz 81/12 podlega odrzuceniu. Wyjaśnić należy, że wniesienie skargi o wznowienie postępowania powoduje uruchomienie dwufazowego postępowania, mającego na celu zbadanie jego dopuszczalności, a następnie, w razie pozytywnego zakończenia pierwszego etapu - zbadanie jego zasadności. Skarga o wznowienie postępowania powinna odpowiadać wymaganiom formalnym stawianym pismom strony (art. 46 P.p.s.a.), a ponadto zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia (art. 279 P.p.s.a.). Podanie podstawy wznowienia powinno zawierać powołanie i wyraźne określenie, które z podstaw wymienionych w art. 271-274 P.p.s.a. uzasadniają wznowienie postępowania w danej sprawie, natomiast uzasadnienie podstaw wznowienia powinno zawierać w szczególności powołanie okoliczności powodujących istnienie wskazanej podstawy wznowienia. Art. 277 P.p.s.a. stanowi, że skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. W myśl art. 280 P.p.s.a., Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę (§ 1). Na żądanie sądu zgłaszający skargę o wznowienie postępowania obowiązany jest uprawdopodobnić okoliczności stwierdzające zachowanie terminu lub dopuszczalność wznowienia (§ 2). Stosownie do przytoczonego wyżej art. 280 P.p.s.a., na posiedzeniu niejawnym Sąd bada, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Badanie, o którym mowa w tym przepisie, nie jest badaniem zasadności skargi o wznowienie, a zatem na obecnym etapie postępowania Sąd nie bada, czy podnoszone podstawy wznowienia są merytorycznie uzasadnione. Chodzi wyłącznie o stwierdzenie, czy zostały zachowane warunki, które umożliwiają jej rozpatrywanie. Sąd dokonuje powyższej oceny na podstawie twierdzeń przytoczonych w skardze o wznowienie. W wyniku przeprowadzonego w niniejszej sprawie badania dopuszczalności skargi o wznowienie Sąd stwierdził, że skarżący nie podał okoliczności wskazujących na dopuszczalność skargi, w tym nie wskazał podstaw wznowienia postępowania, które nie powinno sprowadzać się tylko do przywołania przesłanki ustawowej, ale również jej uprawdopodobnienia. Ponadto, skarżący nie podał okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi, tj. nie wskazał kiedy dowiedział się o podstawie wznowienia. Oświadczył jedynie, że podtrzymuje swoje żądanie o wznowienie postępowania, a sprawa ma związek z fałszywymi dokumentami geodety. Tymczasem, aby można było mówić o przytoczeniu podstaw wznowienia muszą one zostać należycie skonkretyzowane i uzasadnione okolicznościami sprawy lub okolicznościami nowymi (nowe fakty lub dowody, prawomocny wyrok), które wskazują na zdarzenia powstałe w tym postępowaniu i wykazują jego wadliwość. Zarówno nowe okoliczności, jak i środki dowodowe muszą być tego rodzaju, aby powołanie ich mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Wskazując zatem na nowe okoliczności lub nowe dowody należy równocześnie podać, w jakim zakresie ich uwzględnienie może zmienić podstawę orzekania, wpływając tym samym na treść rozstrzygnięcia. Skoro więc skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi, jak i nie przywołał podstaw wznowienia, złożona przez niego skarga podlega odrzuceniu. Mając zatem na względzie powyższe i kierując się dyspozycją z art. 280 § 1 P.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.