II SAB/Sz 24/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.), Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 maja 2020 r. sprawy ze skargi P. K. na bezczynność Komendanta Policji w przedmiocie bezczynność w sprawie rozpoznania wniosku I. zobowiązuje Komendanta Policji do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia [...] r., w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, II. stwierdza, że Komendant Policji dopuścił się bezczynności i bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, III. przyznaje P. K. od Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. sumą pieniężną w wysokości [...] ([...]) złotych.

Podkomisarz P. K. pismem z dnia 8 kwietnia 2019 r. złożył do Komendanta Wojewódzkiego w S. raport w sprawie zaliczenia okresów służby pełnionej w latach 2013 i 2014 do służby pełnionej w warunkach zagrażających życiu i zdrowiu. Jako podstawę prawną wniosku wskazał przepis art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin. Do raportu załączył 2 karty - Imienne Karty Wykonanych Czynności Operacyjno-Rozpoznawczych w Warunkach Zagrażających Życiu i Zdrowiu za 2013 i 2014 r. ( po jednej karcie za każdy rok). Na kartach ich odbiór potwierdził komisarz J. W. opatrując je datą 8 kwietnia 2019 r. Pismem z dnia 31 października 2019 r. P. K. wniósł na podstawie art. 37 k.p.a. ponaglenie do Komendanta Głównego Policji za pośrednictwem Komendanta Policji w sprawie nie załatwienia jego wniosku z dnia 8 kwietnia 2019 r. o zaliczenie służby w Policji w latach 2013 i 2014 do okresu służby w warunkach zagrażających życiu i zdrowiu wskazując, że organ mógł w tej sprawie wydać rozstrzygnięcie albowiem dysponuje wszelkimi niezbędnymi dokumentami do wydania rozstrzygnięcia w tej sprawie. Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] grudnia 2029 r. nr [...] stwierdził po rozpatrzeniu ponaglenia, że Komendant Policji nie pozostaje w bezczynności. W uzasadnieniu postanowienia organ przedstawił stan faktyczny i prawny sprawy a następnie stwierdził, że postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia może zakończyć się w dwojaki sposób: wydaniem zaświadczenia, o które wnosił wnioskodawca lub postanowieniem o odmowie jego wydania. Wskazał również, że na podstawie § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 grudnia 2018 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straty Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Celno-Skarbowej oraz ich rodzin (Dz.U z 2018 r. poz. 2373) skarżący może żądać wydania zaświadczenia, które jest środkiem dowodowym potwierdzającym okresy służby pełnionej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury. Zaświadczenie, wystawiane przez właściwe organy Policji, sporządzane jest na podstawie akt osobowych funkcjonariusza lub innych dokumentów potwierdzających pełnienie służby w tych warunkach i nie ulega wątpliwości, że złożony wniosek w tej sprawie winien być rozpoznany bądź przez wydanie zaświadczenia lub postanowienia o odmowie jego wydania. W ocenie organu, P. K. nie złożył w dniu 8 kwietnia 2019 r., ani w dacie późniejszej, podania o wydanie zaświadczenia o określonej treści. Dokumentacja złożona przez P. K. w dniu 8 kwietnia 2019 r. została mu zwrócona w celu uzupełnienia, czego skarżący nie wykonał. Nie można uznać za złożenie podania o wydanie zaświadczenia dostarczenie "Imiennej karty" pracownikowi Wydziału Kryminalnego. Organ zwrócił również uwagę na powszechna praktykę stosowaną w wielu jednostkach jaką jest coroczne składanie przez policjantów "Imiennych kart wykonywanych czynności w warunkach zagrażających życiu i zdrowiu" w celu ich weryfikacji lub uzupełnienia bądź też włączenia do akt osobowych. Przedłożenie przełożonemu "Imiennej karty" nie może zastąpić formalnego wystąpienia z wnioskiem o wydanie zaświadczenia. Komendant Główny Policji stwierdził również, że żądanie wydania zaświadczenia na podstawie § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 grudnia 2018 r. winno być poprzedzone złożeniem wniosku w sprawie ustalenia prawa do świadczenia emerytalnego, w którym zaświadczenie ma być dowodem. Pozostawanie funkcjonariusza w służbie wyklucza istnienie interesu prawnego w żądaniu wydania zaświadczenia. Organ stwierdził również, że P. K. ma możliwość wnioskowania o wydanie zaświadczenia przez Komendanta Wojewódzkiego Policji. P. K. pismem z dnia 12 lutego 2020 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na bezczynność Komendanta Policji w sprawie wniosku o wydanie zaświadczenia o okresach służby pełnionej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury. Skarżący domagał się zobowiązania organu do dokonania czynności " wydania wniosku w określonym terminie z uwzględnieniem aktualnego interesu prawnego strony", stwierdzenia, że do bezczynności doszło z rażącym naruszeniem prawa oraz w przypadku stwierdzenia bezczynności, przyznania od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości [...] zł, o której mowa w art. 154 § 7 ww. ustawy" (ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W uzasadnieniu skargi P. K. wskazał, że w dniu 8 kwietnia 2019 r. będąc funkcjonariuszem Wydziału Kryminalnego KWP w S. złożył bezpośredniemu przełożonemu, którego zastępował w tym dniu kom. J. W., raport o zaliczenie dwóch lat służby w Policji do okresów służby pełnionych w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. Zaliczenie tychże skutkuje wydaniem zaświadczenia, które jest niezbędne do okazania Zakładowi Emerytalno-Rentowemu MSWiA w celu podwyższenia emerytury. Skarżący podkreślił, że na kopii dokumentów uzyskał potwierdzenie ich złożenia, jednakże od tego czasu nie uzyskał żadnej informacji o etapie załatwienia sprawy, ani żadnej decyzji. Podał również, że wniósł ponaglenie w tej sprawie do Komendanta Głównego Policji, jednakże organ ten postanowieniem z dnia [...] stwierdził, że Komendant Policji nie pozostaje w bezczynności. Skarżący zwrócił uwagę, że w dniu 8 kwietnia 2019 r. wraz z raportem o zaliczenie służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu złożył inny raport, na który uzyskał odpowiedź w terminie jednego miesiąca. Stwierdził również, że poinformował pracownika Komendy Głównej Policji m.in. o ogólnie przyjętej w KWP w S. procedurze załatwiania spraw dotyczących imiennych kart wykonanych czynności operacyjno-rozpoznawczych w warunkach zagrażających życiu i zdrowiu. Wskazał, że procedura ta nie jest prawnie uregulowana, lecz stosowana w Komendzie jako niepisana. Podał nadto, że nikt jemu dokumentów nie zwracał, nie udzielono mu żadnych pouczeń, nie kwitował ich odbioru. Nie wzywano go również do usunięcia braków. Stwierdził, że jeśli w przekonaniu organu nie miał interesu prawnego w wydaniu zaświadczenia, gdyż był jeszcze funkcjonariuszem Policji, to organ winien był wydać w tej sprawie postanowienie. Tymczasem żadnego rozstrzygnięcia w jego sprawie nie wydał. Zwrócił również uwagę, że w chwili składania ponaglenia nie był już funkcjonariuszem Policji. Komendant Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Organ wskazał, że skarżący składając imienne karty wykonywanych czynności operacyjno-rozpoznawczych nie miał interesu prawnego w zakresie wydania mu stosownych dokumentów uzasadniających podwyższenie emerytury albowiem był wówczas funkcjonariuszem Policji. Dokumentacja, którą złożył w dniu 8 kwietnia została mu zwrócona do uzupełnienia, czego dotychczas nie wykonał. W momencie przejścia na emeryturę do odpowiedniego wydziału żaden wniosek wraz z imiennymi kartami nie wpłynął. Organ, powołując się na wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 18 stycznia 2019 r. IV SA/Wr 453/18 stwierdził, że samo złożenie imiennych kart nie przesądza o zaliczeniu wskazanych okresów służby jako pełnionej w warunkach zagrażających życiu i zdrowiu. Rozstrzygnięciem organu winno być objęte wydanie bądź odmowa wydania zaświadczenia. Organ stwierdził również, że przewidując możliwe czynności skarżącego w niniejszym postępowaniu , podjął stosowne czynności wyjaśniające w celu ustalenia ww. okoliczności. Zaznaczył, że jakkolwiek składane do tej pory dokumenty oraz wyjaśnienia w sprawie mogły stanowić impuls do pogięcia stosownych czynności, to jednak organ w tym wypadku nie był zobligowany do działania z urzędu, co nie mogło skutkować wniesieniem skargi na bezczynność. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ), zwanej dalej: "p.p.s.a."), odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność wynika z art. 3 § 2 pkt 4 i 8 p.p.s.a. Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności, lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznaniu sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 149 § 6 p.p.s.a. Dokonując oceny skargi przez pryzmat powołanych przepisów Sąd doszedł do konkluzji, iż skarga jest dopuszczalna. Przed jej wniesieniem skarżący wystąpił bowiem do organu z ponagleniem w trybie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, zwanej dalej: "k.p.a." Sąd stwierdził także, że skarga jest zasadna. W piśmiennictwie i judykaturze przyjmuje się, że z bezczynnością, przewlekłością działania organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub gdy prowadził postępowanie jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności – a zaniechanie to nie znajduje racjonalnego i przede wszystkim prawnego uzasadnienia (zob. T. Woś, H. Krysiak-Molczyk i M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 86). Wyjaśnić również należy, że celem skargi na bezczynność czy przewlekłość organu administracji publicznej jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. Przy badaniu zasadności takiej skargi, Sąd bierze zaś pod uwagę stan sprawy istniejący w chwili zamknięcia rozprawy. Skarga na bezczynność czy przewlekłość organu ma bowiem na celu przede wszystkim wymuszenie na organie administracji załatwienia sprawy. W świetle powyższego dla uznania bezczynności czy przewlekłości organu konieczne jest w pierwszym rzędzie ustalenie, że organ administracji był zobowiązany, na podstawie obowiązujących przepisów prawa, do wydania decyzji, aktu lub podjęcia określonych czynności i mimo to nie podejmuje w terminach ustawowych działań, mających na celu uczynienie zadość temu obowiązkowi. Jak wynika z akt sprawy skarżący wystąpił do organu z wnioskiem, który opisał jako "raport", o potwierdzenie, że jako funkcjonariusz Policji w latach 2013 i 2014 wykonywał zadania w warunkach zagrażających życiu lub zdrowiu. Na tę okoliczność złożył w dniu 8 kwietnia 2019 r. dwie karty imienne wykonywanych czynności operacyjno-rozpoznawczych w warunkach zagrażających życiu i zdrowiu, a odbiór tychże potwierdził komisarz J. W.. Z przepisu art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin, zwanej dalej "ustawą emerytalną", emeryturę funkcjonariusza podwyższa o 0,5% się podstawy za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. Nie budzi wątpliwości Sądu, że karty imienne wykonywanych czynności Skarżący przedłożył w celu ubiegania się o podwyższenie świadczenia emerytalnego, co wynika z jego pisma z dnia 8 kwietnia 2019 r. Analiza przepisów ustawy emerytalnej oraz przepisów wykonawczych do tej ustawy, m.in. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Celno-Skarbowej oraz ich rodzin z dnia 7 grudnia 2018 r., zwanego dalej "rozporządzeniem" wskazuje, że nie określają one trybu postępowania poprzedzającego wydanie funkcjonariuszowi Policji zaświadczenia lub postanowienia o odmowie jego wydania w sytuacji, gdy tenże ubiega się o podwyższenie świadczenia emerytalnego na podstawie art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy emerytalnej. Z przepisu § 3 ust. 1 rozporządzenia wynika, że organ emerytalny wszczyna postępowanie w sprawie ustalenia prawa do zaopatrzenia emerytalnego lub wysokości świadczeń na wniosek zainteresowanego lub jego pełnomocnika, chyba że przepisy ustawowe przewidują wszczęcie tego postępowania z urzędu. Przepis § 5 ust. 3 stanowi natomiast, że do wniosku załącza się dokumenty niezbędne do ustalenia prawa do zaopatrzenia emerytalnego lub wysokości świadczenia. Środkiem dowodowym do wykazania okresów służby pełnionej w szczególnych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury jest - zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia- zaświadczenie o okresach służby pełnionej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, sporządzone na podstawie akt osobowych funkcjonariusza lub innych dokumentów potwierdzających pełnienie służby w tych warunkach, wystawione przez właściwe organy Policji. Powyższe przepisy wskazują jednoznacznie, że policjant może ubiegać się o podwyższenie emerytury na podstawie art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy, o ile do wniosku o ustalenie prawa do tego świadczenia przedłoży zaświadczenie właściwego organu Policji o okresy służby pełnionej w szczególnych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury jest zaświadczenie o okresach służby pełnionej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, sporządzone na podstawie akt osobowych funkcjonariusza lub innych dokumentów potwierdzających pełnienie służby w tych warunkach, wystawione przez właściwe organy Policji. Dodać przy tym należy, że interes prawny - wbrew twierdzeniom zawartym w postanowieniu nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] - ma zarówno policjant w służbie czynnej jak i funkcjonariusz w stanie spoczynku. Determinuje to przepis § 5 ust. 3 rozporządzenia, z którego wynika, że do wniosku załącza się dokumenty niezbędne do ustalenia prawa do zaopatrzenia emerytalnego lub wysokości świadczenia. Zgromadzenie dokumentów niezbędnych do ustalenia prawa do emerytury jak i ustalenia jej wysokości może następować zarówno wówczas, gdy policjant jest czynnym funkcjonariuszem jak i wtedy, gdy ma ustalone prawo do emerytury, czy złoży wniosek o jej ustalenie. Kwestia braku interesu prawnego w tej sprawie oraz pogląd wyrażony w postanowieniu Komendanta Głównego Policji jest dla Sądu niezrozumiały i nie został poparty żadnym przepisem uzasadniającym takie twierdzenie. Jak już wyżej Sąd wskazał, powołane wyżej przepisy nie przewidują trybu postępowania poprzedzającego wydanie zaświadczenia na okoliczność pełnienia służby w szczególnych warunkach, uzasadniających podwyższenie emerytury. Organ nie przedłożył również żadnego dokumentu, z którego wynikałby wewnętrzny tryb postępowania poprzedzający wydanie zaświadczenia na podstawie § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia. Skoro zgodnie z art. 217 § 1 i § 2 pkt 2 k.p.a. zaświadczenie wydaje się na żądanie osoby ubiegającej się o wydanie zaświadczenia ze względu na interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego, to kwestią zasadniczą, wymagającą rozstrzygnięcia jest ustalenie, czy Skarżący taki wniosek złożył, a jeśli tak, to czy organ załatwił sprawę poprzez wydanie zaświadczenia lub postanowienia o odmowie jego wydania. W aktach administracyjnych sprawy jest wniosek Skarżącego (raport) z dnia 8 kwietnia 2019 r. skierowany do Komendanta Policji o zaliczenie lat 2013 i 2014 do okresów służby pełnionych w szczególnych warunkach, które wnioskodawca wymienił na kartach imiennych załączonych do wniosku. Jakkolwiek wpływ raportu – w przeciwieństwie do załączników- nie został potwierdzony prezentatą, to skoro znajdował się w aktach sprawy, trudno jest uznać za wiarygodne twierdzenie organu, że wniosek z załącznikami został złożony a następnie zwrócony wnioskodawcy (do uzupełnienia?). W przeciwieństwie do pisma skarżącego z dnia 8 kwietnia 2019 r. wraz załącznikami, w aktach administracyjnych brak jest natomiast jakiegokolwiek śladu o zwróceniu tego pisma wnioskodawcy z wyjątkiem wyjaśnień zawartych w piśmie Naczelnika Wydziału Kryminalnego KWP w S., sporządzonych w związku z wniesionym przez Skarżącego ponagleniem do Komendanta Głównego Policji. Wskazać również należy, że zgodnie z art. 218 § 1 k.p.a. w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Z przepisu tego wprost wynika, że skoro został złożony wniosek o wydanie zaświadczenia ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego, to organ w zaświadczeniu stwierdza jedynie, co mu jest wiadome, natomiast nie rozstrzyga żadnej sprawy. W trybie dotyczącym wydania zaświadczenia nie jest zatem dopuszczalne dokonywanie jakichkolwiek ustaleń faktycznych i ocen prawnych niewynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Przeprowadzone postępowanie wyjaśniające może dotyczyć zbadania okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów i innych danych, czy też wyjaśnienia, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów, stanu prawnego, którego poświadczenia się domaga. Jest ono zatem ograniczone do badania dokumentacji o charakterze określonym w art. 218 § 1 k.p.a. Konkludując, skoro zostało złożony wniosek o wydanie zaświadczenia, to organ ma obowiązek je wydać bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 7 dni lub postanowieniem odmówić jego wydania. W rozpoznawanej sprawie wniosek skarżącego został sformułowany w taki sposób, że organ już tylko w oparciu o powołany w nim przepis mógł wiedzieć, że jest to wniosek o wydanie zaświadczenia. O ile miał wątpliwości, to powinien wezwać Skarżącego do sprecyzowania, jaka jest jego rzeczywista wola. Zwrócenia wniosku, co w świetle przedłożonych dokumentów jest wysoce wątpliwe, nie można uznać za właściwe postępowanie w sprawie o wydanie zaświadczenia. Niezrozumiałe, w sytuacji wniesienia skargi na bezczynność organu, jest zawarte w odpowiedzi na skargę stanowisko, że jakkolwiek dotychczasowe działania skarżącego i organu mogły stanowić impuls do podjęcia przez organ stosownych czynności, to jednak organ nie był w tym przypadku zobligowany do działania z urzędu a takie działania nie podlegają zaskarżeniu skargą na bezczynność. Skoro zgodnie z art. 217 § 3 k.p.a. organ ma obowiązek rozpatrzenia wniosku o wydanie zaświadczenia bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 7 dni, to termin ten został w oczywisty sposób przekroczony. Organ nie podejmował żadnych działań zmierzających do rozpatrzenia wniosku z dnia 8 kwietnia 2019 r., nawet już po wniesieniu przez Skarżącego ponaglenia. Twierdził, że wniosek został Skarżącemu zwrócony, chociaż nie przedstawił żadnych dowodów na tę okoliczność. Skoro jednak dysponował treścią pisma z dnia 8 kwietnia 2019 r. i załączników do niego, to po wniesieniu ponaglenia zamiast koncentrować działania na gromadzeniu wyjaśnień pracowników KWP, nie uczynił nic, by końcowo rozpatrzyć wniosek. W tej sytuacji Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnił wniesioną skargę na bezczynność organu orzekając jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. Uwzględniając skargę na bezczynność sąd administracyjny zobowiązany jest również stwierdzić, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Każda bezczynność jest naruszeniem prawa, jednak nie w przypadku każdej bezczynności mamy do czynienia z rażącym naruszeniem prawa. Ocena charakteru naruszenia prawa powinna być dokonywana zawsze w powiązaniu z okolicznościami danej sprawy, rozpatrywanej indywidualnie. W realiach niniejszej sprawy uznać należało, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, albowiem organ do dnia wniesienia skargi nie podjął żadnych działań w celu rozpoznania wniosku z dnia 8 kwietnia 2019 r., którym dysponował, na co wskazują akta administracyjne sprawy. Zdaniem Sądu, w sprawie tej doszło do rażącego naruszenia zasady pogłębiania zaufania do organu władzy publicznej. Zgodnie z treścią art. 149 § 2 P.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Oznacza to, że takie uprawnienie orzecznicze przysługuje sądowi administracyjnemu w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania niezależnie od tego, w jakim stopniu organ administracji naruszył prawo. Użycie zaś w tym przepisie spójnika "lub" dowodzi, że sąd może wymierzyć organowi grzywę i jednocześnie przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 2017 r., sygn. akt I OSK 1905/16; publ.: https://www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. ma przede wszystkim na celu danie stronie swoistego zadośćuczynienia za ignorowanie jego uzasadnionego interesu w załatwieniu sprawy. Ustalając wysokość tej kwoty na [...] złotych Sąd miał na uwadze, że bezczynność organu w tej sprawie potencjalnie pozbawiła Skarżącego możliwości skorzystania z podwyższenia świadczenia emerytalnego jak i to, że do dnia wniesienia skargi sprawa nie została załatwiona, chociaż były ku temu przesłanki, na co wskazuje treść odpowiedzi na skargę. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie orzekł jak w sentencji.