II SAB/Sz 21/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia NSA Stefan Kłosowski po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Spółki A. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie z Jego skargi na bezczynność Dyrektora Zespołu Szkół w L. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy

Pismem z dnia 6 listopada 2017 r. Spółka A, reprezentowany przez pracownika J. S., wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na bezczynność Dyrektora Zespołu Szkół w L. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W dniu 9 lutego 2018 r. strona skarżąca złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Jednakże, stosownie do art. 247 tej ustawy prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić wtedy, gdy bez konieczności dokonywania gruntownej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy, jest zupełnie oczywiste, że skarga nie może zostać uwzględniona. Stwierdzenie przez sąd oczywistej bezzasadności skargi powoduje, że skarga taka podlegać będzie oddaleniu bądź odrzuceniu. Wskazany przepis nie różnicuje przyczyn bezzasadności skargi, należy zatem stwierdzić, że prawo pomocy nie przysługuje zarówno w razie oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych, jak i z przyczyn uregulowanych w przepisach materialnoprawnych (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 2.; M. Wierzbowski, A. Wiktorowska, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, str. 1034 i nast.). W niniejszej sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi z uwagi na wniesienie jej przez stronę skarżącą, tj. Spółkę A, bez uprzedniego złożenia do organu wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Wniosek z dnia 29 listopada 2017 r., o którym mowa w skardze złożonej przez Spółkę A, złożył bowiem J. S., działający jako samodzielny podmiot, a nie jako pełnomocnik skarżącej Spółki. Powyższe, w ocenie Sądu, oznacza, że strona skarżąca nie wykazała, że przedmiotowy wniosek został przez nią złożony, co prowadzi w konsekwencji do uznania, że Sąd nie jest uprawniony do kontroli bezczynności organu we wskazanym zakresie, zaś skargę – jak przedwczesną – winien odrzucić. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności stwierdzić należy, że ze względu na oczywistą bezzasadność skargi, na mocy art. 247 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.