Wróć do: Orzeczenia NSA

Sygnatura

II SAB/Sz 176/26

Postanowienie WSA w Szczecinie z 13 października 2026 r., II SAB/Sz 176/26 – weterynaria i ochrona zwierząt

Wynik

Odrzucono skargę

Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia
13 października 2026
Prawomocne
nie

Treść rozstrzygnięcia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Sokołowska po rozpatrzeniu w dniu 13 października 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi F. S. na bezczynność Komendanta Policji w przedmiocie udzielenia asysty przy interwencyjnym odbiorze zwierzęcia postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić na rzecz strony skarżącej F. S. kwotę [...]zł [...]) tytułem zwrotu kosztów postępowania

Analiza z kontekstem sprawy

Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?

Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.

Zapytaj AnyLawyer o to orzeczenie

Uzasadnienie

Pismem z 3 września 2026 r., Fundacja Imienia [...] w S. (dalej: "skarżąca", "strona"), wniosła skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Białogardzie (dalej: "organ"), w przedmiocie udzielenia asysty przy interwencyjnym odbiorze zwierzęcia. W uzasadnieniu skarżąca podała, że w dniu 5 sierpnia 2026 r. skierowała (drogą elektroniczną) do Komendanta Powiatowego Policji w Białogardzie pismo, w którym poinformowała o zamiarze przeprowadzenia interwencyjnego odbioru psa o imieniu A. z posesji I. C. w miejscowości [...]. Jednocześnie skarżąca wyjaśniła, że wniosek o asystę Policji złożyła wyłącznie na wypadek uniemożliwienia przeprowadzenia czynności przez posiadaczkę psa i koniecznego zabezpieczenia ładu i porządku publicznego w trakcie odbioru zwierzęcia. W odpowiedzi udzielonej dnia 5 sierpnia 2026 r. organ odmówił udzielenia asysty z uwagi na brak przesłanek wynikających z art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt. W dalszej części uzasadnienia skargi strona podniosła, że w okolicznościach sprawy powołany wyżej przepis został potraktowany przez organ arbitralnie, co uniemożliwiło skarżącej realizację jej celów statutowych oraz interwencyjny odbiór psa, w sytuacji zagrożenia życia i zdrowia zwierzęcia oraz agresywnej postawy posiadaczki zwierzęcia, o czym organ został przez skarżącą poinformowany. W ocenie skarżącej Policja ma obowiązek prawny udzielić organizacji wsparcie i zapewnić asystę, czyli pomoc i ochronę, podczas odbierania zwierzęcia od agresywnego posiadacza. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu przedstawiono stan faktyczny sprawy, potwierdzając że skarżąca złożyła do Komendanta Powiatowego Policji w Białogardzie pismo z dnia 5 sierpnia 2026 r., w którym poinformowała organ o planowanym odebraniu zwierzęcia od I. C. oraz jednocześnie wniosła o asystę Policji w razie sprzeciwu posiadaczki psa. Pismem z dnia 5 sierpnia 2026 r. organ wyjaśnił skarżącej, że uczestniczył w sprawdzeniu dobrostanu zwierząt na wskazanej posesji i nie stwierdził przesłanek do interwencyjnego działania Policji w trybie art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt. Nadto podał, że takie działanie uzasadnione byłoby tylko sytuacją nagłą i niesprawdzoną, zaś organ zna sytuację bytową zwierząt na przedmiotowej posesji, zatem brak było podstaw do działania w tym trybie. W rezultacie ze strony Policji nie doszło do odmowy udzielenia asysty stronie, gdyż takiego żądania nie było, a jedynie organ został przez nią powiadomiony o możliwości poproszenia o pomoc Policji, gdyby taka okazała się uzasadniona okolicznościami stwierdzonymi na miejscu i niezbędna z uwagi na zachowanie właściciela posesji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Skarga okazała się niedopuszczalna. W przypadku wniesienia skargi, sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność ustalając m.in., czy mieści się w katalogu spraw należących do właściwości sądu administracyjnego. W przypadku stwierdzenia braku kognicji sądu do rozpoznania sprawy, taka skarga podlega odrzuceniu stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143, zwanej dalej: "p.p.s.a."). Zgodnie z treścią art. 3 § 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2025 r. poz. 1131, 1423, 1820 i 1863), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, opinie w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinie zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowy wydania opinii zabezpieczających w sprawie opodatkowania wyrównawczego; 4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę (art. 3 § 2 i § 3 p.p.s.a.). Z przytoczonych regulacji wynika, że kontrola bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania prowadzona być może tylko w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 8 i pkt 9 p.p.s.a. Powyższe wyliczenie stanowi katalog zamknięty, a zatem kontrola sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie wyłącznie w sprawach ściśle przez ustawę określonych. W konsekwencji sprawy dotyczące aktów lub czynności niewymienionych w art. 3 p.p.s.a. nie są objęte właściwością sądu administracyjnego. W takiej sytuacji również bezczynność w takim zakresie nie może być poddana kontroli sądowoadministracyjnej. Zdaniem Sąd, przedmiotowa skarga jest niedopuszczalna, albowiem kwestionowana skargą bezczynność organu nie odnosi się do kategorii aktów i czynności z zakresu administracji publicznej, wskazanych w art. 3 § 2 i 3 p.p.s.a. objętych kontrolą sądu administracyjnego. Należy podkreślić, że możliwość zaskarżania bezczynności, w myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., obejmuje akty lub czynności wymienione w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., zaś według art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. przysługuje w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w k.p.a. oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Odnosząc powyższe regulacje prawne do stanu faktycznego sprawy stwierdzić należy, że udzielenie lub odmowa udzielenia asysty Policji nie należy do katalogu czynności lub aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., gdyż przedmiotem skargi jest bezczynność w zakresie czynności czysto faktycznej, która w żaden sposób nie orzeka ani nie kształtuje sytuacji prawnej skarżącej. W zakresie kwestii udzielenia asysty Policji przy interwencyjnym odbiorze zwierzęcia w trybie art. 7 ust. 3 ustawy z dnia O ochronie zwierząt (Dz.U. z 2023r. poz. 1580, dalej zwana: "u.o.z.") wyjaśnić należy, że w myśl powołanego przepisu w przypadkach niecierpiących zwłoki, gdy dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu lub zdrowiu, policjant, strażnik gminny lub upoważniony przedstawiciel organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, odbiera mu zwierzę, zawiadamiając o tym niezwłocznie wójta (burmistrza, prezydenta miasta), celem podjęcia decyzji w przedmiocie odebrania zwierzęcia. Wbrew przekonaniu skarżącej z powołanej normy prawnej nie wynika obowiązek udzielenia asysty (pomocy) Policji w sytuacji interwencyjnego odbioru zwierzęcia. Z treści powołanego przepisu wynika, że w przypadkach niecierpiących zwłoki prawo do odbioru zwierzęcia przysługuje w powołanych okolicznościach na takich samych zasadach zarówno policjantowi, jak też przedstawicielowi organizacji społecznej. Brak jest zapisu wskazującego na współdziałanie tych podmiotów, bądź uzależnienie podjęcia czynności przez jeden z tych podmiotów od działań drugiego. W ocenie Sądu nie została nadto spełniona przesłanka podmiotowa odnosząca się do zaniechania czynności przez podmiot działający jako organ administracji publicznej. Wyjaśnić należy, że Komendant Powiatowy Policji w B. rozpoznawanej sprawie nie rozstrzyga żadnej sprawy indywidualnej, ani nie realizuje zadań w ramach sprawy administracyjnej, a w rezultacie nie jest w tym przypadku organem administracji publicznej, którego bezczynność podlegałaby właściwości sądów administracyjnych. W świetle powołanych rozważań zagadnienie udzielenia asysty Policji nie mieści się we wskazanym na wstępie katalogu aktów i czynności poddanych kognicji sądu administracyjnego, a w konsekwencji nie mieści się w nim także dotycząca go bezczynność, wskutek czego droga sądowa jest niedopuszczalna. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie skargę odrzucił na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. W przedmiocie zwrotu wpisu orzeczono stosownie do art. 232 § 1 w zw. z art. 232 § 2 p.p.s.a.

Informacje o sprawie

Data wpływu
15 września 2026
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Komendant Policji
Sędziowie
Katarzyna Sokołowska /przewodniczący sprawozdawca/

Powołane przepisy

Powiązane dokumenty

Źródło urzędowe: Naczelny Sąd Administracyjny