II SAB/Sz 17/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi S. na bezczynność Spółki A w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. umarza postępowanie sądowe w zakresie pkt 2 wniosku, II. stwierdza, że bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa, III. oddala skargę w pozostałym zakresie, IV. zasądza od Spółki A na rzecz strony skarżącej kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

1. S. , dalej zwana "Skarżącą" wystąpiła ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na bezczynność W. Spółki z o.o. w G. , dalej przywoływanej jako "Spółka", "Podmiot zobowiązany" bądź "Organ" w związku z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco. Skarżąca, w dniu 12 kwietnia 2020 r., powołując się na ustawę z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, dalej zwaną "u.d.i.p.", zwróciła się drogą poczty elektronicznej do Organu z wnioskiem o udostępnienie: - pełnej korespondencji, opinii, uwag pomiędzy RZGW S., późn. Wody Polskie, Urzędem Gminy (późn. UMiG) w S. , Starostwem w G., W. w związku z decyzją udzielającą pozwolenie wodnoprawne z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...]; - wszystkich dokumentów związanych z realizacją obowiązków wymienionych w punkcie 3 wyżej wymienionej decyzji. Spółka pismem z dnia 8 maja 2020 r., nr [...] przesłanym drogą poczty elektronicznej w tym dniu poinformowała, że po uzyskaniu rzeczonego pozwolenia wodnoprawnego nie była prowadzona żadna korespondencja dotycząca opinii i uwag pomiędzy Nią a Regionalnym Zarządem Gospodarki Wodnej w S., Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody [...] oraz Starostwem Powiatowym w G.. Ponadto, odnośnie punktu 2 wniosku, wyżej wymieniona zwróciła się z prośbą o wskazanie jakie konkretne dokumenty Strona chciałaby uzyskać. W replice, w tym samym dniu, Skarżąca zwróciła się drogą poczty elektronicznej o udostępnienie dokumentów zgodnie z wnioskiem oraz zwróciła się o wyjaśnienie czy ma rozumieć, że Organ nie ma dokumentów potwierdzających realizację punktu 3 pozwolenia wodnoprawnego, czyli nie realizuje tego punktu. 2. Spółka dnia 23 września 2020 r. w odpowiedzi pismem nr [...] poprosiła Stronę, by w celu udostępnienia wskazanych w punkcie 2 wniosku dokumentów wykazała interes publiczny w ich uzyskaniu. 3. W skardze do Sądu złożonej za pośrednictwem Organu w dniu 30 grudnia 2020 r. Skarżąca wniosła o: - zobowiązanie Organu do załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 12 kwietnia 2020 r.; - stwierdzenie, że bezczynność Podmiotu zobowiązanego miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; - wymierzenie Spółce grzywny na podstawie art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; - zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych. Skargę Strona umotywowała naruszeniem przez Organ przepisów: - art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. poprzez jego niezastosowanie, przez co doszło do naruszenia prawa Skarżącej do uzyskania informacji posiadającej przymiot informacji publicznej; - art. 10 ust. 1 w związku z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., poprzez jego niezastosowanie polegające na nieudostępnieniu wnioskowanych informacji, które nie zostały udostępnione w Biuletynie Informacji Publicznej w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. W motywach skargi Skarżąca rozwinęła argumentację przemawiającą, Jej zdaniem, za zasadnością podniesionych zarzutów. W ocenie Strony nie ulega wątpliwości, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy Podmiot zobowiązany powinien podjąć czynności związane z udostępnieniem Skarżącej informacji publicznej. Jeżeli natomiast Organ uznał, iż w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające odmowę udostępnienia informacji publicznej, to powinien dać temu wyraz wydając decyzję administracyjną. Natomiast Podmiot zobowiązany odniósł się jedynie do części wniosku wzywając Skarżącą do wykazania interesu publicznego w zakresie realizacji punktu 2 wniosku. Organ nie udostępnił jednak korespondencji z Regionalnym Zarządem Gospodarki Wodnej w S., Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie oraz Starostwem Powiatowym w G., ograniczając się jedynie do stwierdzenia, iż po wydaniu pozwolenia wodnoprawnego taka korespondencja nie była wymieniana. Ponadto, zdaniem Skarżącej Podmiot zobowiązany nie udzielił również odpowiedzi na pytania stawiane przez Skarżącą w zakresie punktu 3 pozwolenia wodnoprawnego. Podsumowując Skarżąca wskazała, że mimo niewykazania przez Nią "interesu publicznego" Podmiot zobowiązany nie wydał decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, co z Jej perspektywy wskazuje na oczywistość bezczynności tego Podmiotu. 4. Decyzją z dnia [...] stycznia 2021 r., nr [...], doręczoną Stronie w dniu [...] lutego 2021 r. Organ na podstawie art. 16 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. odmówił udostępnienia informacji publicznej żądanej we wniosku z dnia 12 kwietnia 2020 r., uzupełnionego pismem z dnia 8 maja 2020 r. W uzasadnieniu decyzji Organ odnosząc się do punktu 1 wniosku stwierdził, że w związku z wydaniem decyzji z dnia [...] sierpnia 2014 r. udzielającej pozwolenia wodnoprawnego, nie była prowadzona żadna korespondencja między organami w sprawie. Zdaniem Organu, powołującego się na judykaturę, jeśli podmiot nie jest w posiadaniu informacji publicznej żądanej we wniosku o udzielenie informacji publicznej, to w takiej sytuacji zasadne jest przyjęcie, że odpowiedź udzielona pismem (czynność materialno- techniczna) z podaniem wyjaśnienia, że nie jest w posiadaniu informacji, stanowi udzielenie informacji publicznej. Organ nie jest zobligowany do wydania w takiej sytuacji decyzji administracyjnej. Natomiast odnosząc się do przedmiotu żądania zawartego w punkcie 2 wniosku Podmiot zobowiązany wskazał, że jest on informacją publiczną zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., przy czym wnioskowana informacja posiada charakter informacji publicznej przetworzonej. Powołując się na orzecznictwo sądowe Organ ten wskazał, że informacja przetworzona w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. to nie tylko taka, która powstaje w wyniku poddania posiadanych informacji analizie albo syntezie i wytworzenia w taki właśnie sposób nowej jakościowo informacji; w pewnych wypadkach szeroki zakres wniosku, wymagający zgromadzenia i przekształcenia (zanonimizowania i usunięcia danych objętych tajemnicą prawnie chronioną) wielu dokumentów, może wymagać takich działań organizacyjnych i angażowania środków osobowych, które zakłócają normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudniają wykonywanie przypisanych mu zadań. Informacja wytworzona w ten sposób, pomimo że składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, powinna być uznana za informację przetworzoną, bowiem powstały w wyniku wskazanych wyżej działań zbiór nie istniał w chwili wystąpienia z żądaniem o udostępnienie informacji publicznej. W ocenie Spółki w stanie faktycznym sprawy wystąpiła taka właśnie sytuacja - udostępnienie wszystkich dokumentów związanych z realizacją obowiązków wymienionych w punkcie trzecim decyzji udzielającej pozwolenia wodnoprawnego z dnia 25 sierpnia 2014 r. za żądany przez Stronę okres wymagałoby zgromadzenia i przekształcenia wielu dokumentów, co wiązałoby się z podjęciem takich działań organizacyjnych i angażowania środków osobowych, które zakłócają normalny tok działania tego podmiotu i utrudniają wykonywanie przypisanych mu zadań. Zdaniem Podmiotu zobowiązanego, dokonując analizy przedmiotowego wniosku rozważył On więc, iż żądana przez Skarżącą informacja posiada charakter informacji przetworzonej, zatem Organ miał obowiązek pozytywnego rozpatrzenia wniosku wyłącznie w sytuacji spełnienia przesłanki szczególnej istotności dla interesu publicznego. Pojęcie szczególnie istotnego interesu publicznego jest pojęciem niedookreślonym, odnosi się do spraw związanych z funkcjonowaniem państwa i innych podmiotów publicznych jako prawnej całości. Żądając informacji publicznej przetworzonej Strona powinna więc wykazać, w jakim zakresie jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego, tj. w jaki sposób zamierza wykorzystać uzyskane informacje dla poprawy funkcjonowania organów administracji publicznej i lepszej ochrony interesu publicznego (tak w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 7 lipca 2011 r., II SA/OI 368/2011). Końcowo zaznaczył, że Wnioskodawczyni nie wskazała szczególnej istotności dla interesu publicznego w uzyskaniu informacji objętej żądaniem. 5. W odpowiedzi na skargę z dnia 28 stycznia 2021 r. Spółka wniosła o: - oddalenie skargi w zakresie stwierdzenia bezczynności Organu w przedmiocie rozpatrzenia punktu 1 wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 12 kwietnia 2020 r.; - uwzględnienie skargi w zakresie stwierdzenia bezczynności Organu w przedmiocie rozpatrzenia punktu 2 wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 12 kwietnia 2020 r.; - oddalenie wniosku Skarżącej o stwierdzenie, że bezczynność Podmiotu zobowiązanego miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, - oddalenie wniosku Skarżącej o wymierzenie Podmiotowi zobowiązanemu grzywny na podstawie art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; - zasądzenie od Skarżącej na rzecz Podmiotu zobowiązanego zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych; - rozpoznanie skargi na rozprawie. W uzasadnianiu Organ oprócz argumentów podanych w decyzji odnośnie rozpoznania punktu 1 i 2 wniosku dodał, że pismem z dnia 8 maja 2020 r. wskazał, że nie była prowadzona żadna korespondencja między organami po wydaniu decyzji udzielającej pozwolenie wodnoprawne. Nadmienił, że faktem jest, że Organ ten nie posiada również korespondencji prowadzonej przed wydaniem decyzji. W związku z tym, Jego zdaniem, udzielił prawidłowej odpowiedzi na wniosek, mimo że nie była ona całkowicie precyzyjna. Tym samym, w Jego ocenie, Podmiot zobowiązany przynajmniej częściowo zrealizował wniosek Skarżącej o udostępnienie informacji publicznej. Podmiot zobowiązany zaznaczył również, odnośnie punktu 2 wniosku, że rację ma Skarżąca twierdząc, iż w sytuacji uznania przez Niego, że żądana w tym punkcie informacja ma charakter przetworzony i nie udostępniając jej w związku z niespełnieniem przesłanki szczególnej istotności dla interesu publicznego, powinna zostać wydana przez Organ decyzja o odmowie udostępnienia informacji publicznej. W związku z tym, Podmiot zobowiązany pozostawał w bezczynności w tym zakresie. Mając na uwadze powyższe, do odpowiedzi na skargę Organ załączył wydaną decyzję z dnia [...] stycznia 2021 r. o odmowie udzielenia informacji publicznej, której wydania żądała Strona postępowania. Organ nie zgadzając się natomiast z wnioskiem Skarżącej o stwierdzenie, że bezczynność Podmiotu zobowiązanego miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa argumentował, że nie można mówić o rażącym zaniedbaniu z Jego strony, ponieważ nie zlekceważono Strony postępowania, ani też Podmiot zobowiązany nie działał w opóźnieniu w sposób celowy. Ponadto informowano Skarżącą o przyczynach nieudostępnienia informacji, wzywając Ją do uzupełnienia wniosku. Zatem Jego zdaniem zachowanie Spółki nie świadczyło o braku woli załatwienia sprawy, które można byłoby rozpatrywać w kategoriach rażącego naruszenia prawa, oznaczającego wadliwość kwalifikowaną, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 9 listopada 2017 r. sygn. akt II SAB/Op 108/17). Mając na uwadze opisany wyżej charakter bezczynności Organu oraz fakultatywność orzeczenia, o którym mowa w art. 149 § 2 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Podmiot zobowiązany wniósł również o oddalenie wniosku Skarżącej o wymierzenie organowi grzywny. Oceniając całokształt swoich działań wskazał, że w Jego ocenie można dojść do przekonania, że działania te nie noszą znamion celowego unikania podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie oraz nie istnieje uzasadniona obawa, że bez tej dodatkowej sankcji Organ nadal nie będzie respektować obowiązków w wynikających z przepisów prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: 6. Sąd dokonał kontroli bezczynności organu, w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej: "P.p.s.a.". Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje m.in. rozpatrywanie skarg na bezczynność organów. W takich przypadkach kontroli poddany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody, dla jakich akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu. Stan bezczynności organu administracji publicznej występuje wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 marca 2003 r., IV SAB/Wa 109/07). 7. Sądowa kontrola sprawy ma swoje oparcie w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2020 r., poz. 2176 ze zm.) W świetle art. 1 ust. 1 u.d.i.p., informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ust. 1 ustawy. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, w myśl którego informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych, odnosząca się do władz publicznych, a także odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne, w zakresie realizowania przez nie zadań władzy publicznej. Stosownie do art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. W myśl art. 13 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Przepisy omawianej ustawy nie przewidują żadnej szczególnej formy udzielenia informacji publicznej, stąd jej udostępnienie realizowane jest w formie czynności materialno-technicznej. Ustawa przewiduje też załatwienie wniosku poprzez wydanie decyzji administracyjnej w przypadku odmowy udostępnienia informacji publicznej lub umorzenia postępowania (art. 16 ust. 1). Z kolei, jeśli żądanie strony nie dotyczy informacji publicznej, bądź zastosowanie ma odmienny tryb dostępu do informacji lub zobowiązany podmiot nie jest w jej posiadaniu, to wniosek podlega załatwieniu poprzez pisemne powiadomienie wnioskodawcy o przyczynach uzasadniających nieudostępnienie informacji. W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem sądu jest zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się wnioskodawca, był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz że żądana informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność w zakresie realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej (por. Szustakiewicz, "Postępowanie w sprawie bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych", Przegląd Prawa Publicznego 2012, nr 6, s. 75 i n.). 8. Skarga dotyczy bezczynności W. Spółki z o.o. w G. w sprawie udostępnienia Skarżącej informacji publicznej w zakresie pełnej korespondencji, opinii, uwag pomiędzy wymienionymi we wniosku Organami w tym Spółki w związku z wydaniem decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...] oraz wszystkich dokumentów związanych z realizacją obowiązków wymienionych w punkcie 3 przywołanej wyżej decyzji. W rozpoznawanej sprawie został zrealizowany zakres podmiotowy ustawy o dostępie do informacji publicznej, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 tej ustawy gdyż W. Spółka z o.o. w G. jest podmiotem realizującym zadania publiczne (m.in. w zakresie poboru, uzdatniania i dostarczania wody oraz odprowadzania ścieków), a wspólnikiem, któremu przysługuje całość udziałów w spółce jest Samorząd Województwa Z.. Spełniony został również jej zakres przedmiotowy, bowiem żądana informacja, co nie jest kwestionowane i nie budzi wątpliwości – ma charakter informacji publicznej w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 4 lit a i c ustawy. Analiza akt sprawy zdaniem Sądu dowodzi, że w zakresie punktu 1 wniosku Organ uczynił zadość przepisom u.d.i.p. dotyczącym udzielenia odpowiedzi, albowiem w dniu 8 maja 2020 r. poinformował pismem Stronę, że nie jest w posiadaniu żądanych w tym punkcie informacji, choć udzielił jej z przekroczeniem ustawowego terminu, o którym mowa w art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Tym samym na dzień wniesienia skargi nie pozostawał w bezczynności co do załatwienia wniosku o informację publiczną w zakresie punktu 1 jego treści. Z uwagi na powyższe Sąd był zobligowany do oddalenia skargi w tym zakresie na podstawie art. 151 P.p.s.a. (punkt III sentencji wyroku). Ponadto Sąd stwierdził, że argumentacja skargi jedynie w części zasługuje na uwzględnienie, bowiem Organ pozostawał w bezczynności w zakresie udzielenia odpowiedzi w stosunku do punktu 2 wniosku w chwili wniesienia skargi, lecz stan ten uległ zmianie z uwagi na fakt wydania w dniu [...] stycznia 2021 r. przez Podmiot zobowiązany decyzji odmownej co do udostępnienia informacji objętej wnioskiem w tym punkcie, w dniu [...] lutego 2021 r. doręczonej Skarżącej. Tym samym, mając na uwadze fakt, że wyrok Sądu w rozpoznawanej sprawie zapadł w dniu 21 kwietnia 2021 r. należało stwierdzić, że na dzień orzekania ustał stan bezczynności Organu. W przypadku wystąpienia takiej sytuacji jak wyżej opisana, postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania Organu do rozpoznania wniosku stało się więc bezprzedmiotowe, co uzasadniało jego umorzenie w oparciu o przepis art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. (punkt I sentencji wyroku). Nieuprawnione i niemożliwe jest bowiem zobowiązywanie organu do dokonania czynności, która została już zrealizowana. Jak już wyżej wskazano, przy ocenie zasadności skargi na bezczynność decydujący jest stan z momentu orzekania przez sąd administracyjny, a zatem fakt dokonania czynności do tego momentu, czyni postępowanie w sprawie bezczynności bezprzedmiotowym (por. wyrok WSA z dnia 15 lutego 2018 r. sygn. akt VIII SAB/Wa 126/17, dostępny w Internecie). 9. Oceniając, czy stwierdzona bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa trzeba mieć na względzie całokształt okoliczności sprawy. Organ nie pozostawał bierny w sprawie, zareagował na wniosek Strony, udostępniając częściowo żądaną informację. Postawy Organu nie sposób ocenić jako celowo lekceważącej i nacechowanej złą wolą w zadośćuczynieniu żądaniu Skarżącej. Stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa zastrzeżone jest dla wyjątkowych sytuacji. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 28 kwietnia 2020 r., sygn. II OSK 1415/19 wskazał, że "za rażące naruszenie prawa należałoby uznać działanie bezsporne, ponad miarę, niewątpliwe, wyraźne oraz oczywiste. Za wyczerpujące powyższe pojęcie przyjdzie uznać stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób jednoznaczny. Naruszenie kwalifikowane jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako naruszenie zwykłe. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego i jawnego braku woli do załatwienia sprawy, jak też w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia". Bezczynność Organu w rozpoznawanej sprawie nie odpowiada powyższemu opisowi, jako, że Organ poinformował Skarżącą, że nie posiada informacji odnośnie punktu 1 wniosku oraz wydał decyzję odmowną w stosunku do punktu 2 wniosku. Ponadto, wyżej wymienione działania wobec Strony Podmiot zobowiązany podjął przed wydaniem orzeczenia sądowego w sprawie. Z tych względów Sąd na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a. stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (punkt II sentencji wyroku). 10. Odstępując z kolei od przewidzianej przepisem art. 149 § 2 P.p.s.a. możliwości wymierzenia grzywny Sąd stwierdził, że regulacja ta stanowi dodatkowy środek o charakterze dyscyplinująco-represyjnym, który powinien być stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy, a więc w tego rodzaju sytuacjach, gdzie oceniając całokształt działań organu można dojść do przekonania, że noszą one znamiona celowego unikania podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tych dodatkowych sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa (por. wyrok NSA z 7 grudnia 2016 r. sygn. akt I OSK 642/15, CBOSA). W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie okoliczności takie nie wystąpiły, stąd wniosek na podstawie art. 151 P.p.s.a podlegał oddaleniu (punkt III sentencji wyroku). 11. O kosztach postępowania, obejmujących zwrot od Organu na rzecz Skarżącej połowy uiszczonego wpisu od skargi w kwocie [...]zł orzeczono na podstawie art. 200 i art. 206 P.p.s.a., mając na względzie fakt, że w części skarga została oddalona (punkt IV sentencji wyroku).