II SAB/Sz 169/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska (spr.),, Sędzia WSA Alicja Polańska, , po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym w dniu 3 lutego 2022 r. sprawy ze skargi C.V.G. na bezczynność Przewodniczącej [...] Rady Gminy B. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej odrzuca skargę.

Pismem z dnia [...] listopada 2021 r. C. (dalej zwany: "Skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na bezczynność Przewodniczącej Komisji Rewizyjnej Rady Gminy B. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Skarżący wyjaśnił, że w dniu [...] listopada 2019 r. stawiając się w sali posiedzeń Urzędu Gminy B. z zamiarem zapoznania się z przebiegiem prac Komisji Rewizyjnej Rady Gminy B., na zadane pytanie Przewodniczącej złożył ustny wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Jako sposób i formę udostępnienia wnioskowanych informacji potwierdził chęć biernego udziału w posiedzeniu komisji, włącznie z możliwością nagrywania przebiegu pra komisji. Skarżący podał, że Komisja Rewizyjna na zarządzenie Przewodniczącej opuściła salę posiedzeń udając się w nieznane miejsce i tym samym w bezprawny, w jego ocenie sposób, organ odmówił udostępnienia informacji publicznej, o którą wnioskował, nie wydając decyzji odmownej. Skarżący zarzucił w skardze naruszenie: - art. 7 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 3 oraz art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (dalej w skrócie: "u.d.i.p."), w zakresie w jakim z przepisów tych wynika, że informacja publiczna nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępnia na wniosek bez zbędnej zwłoki, polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej, - art. 61 Konstytucji RP, w zakresie w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej, poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej, poprzez uniemożliwienie zapoznania się z przebiegiem prac Komisji Rewizyjnej Rady Gminy B. na posiedzeniu w dniu [...] listopada 2019 r. Skarżący złożył wniosek o: 1) zobowiązanie organu do uznania prawa wstępu na posiedzenie Komisji Rewizyjnej Rady Gminy B. raz nagrywania przebiegu prac w dniu [...] listopada 2019 r. , 2) wymierzenie organowi grzywny, 3) zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości. W uzasadnieniu wyjaśnił, że w dniu [...] listopada 2019 r. w Urzędzie Gminy B. zwołane zostało posiedzenie Komisji Rewizyjnej podczas którego zaplanowano przeprowadzenie kontroli: "Analizy sytuacji mieszkaniowej, stanu zadłużenia, liczby mieszkań komunalnych, podejmowanych czynności egzekucyjnych, realizacji opłat z tytułu czynszu i wydatków na remonty mieszkań za 2018 r.". Skarżący, nie informując wcześniej o chęci wzięcia udziału w posiedzeniu, stawił się na miejscu i żądał dopuszczenia go do udziału w posiedzeniu oraz umożliwienia nagrywania jego przebiegu przy pomocy urządzenia rejestrującego dźwięk i obraz. Przewodnicząca Komisji odmówiła skarżącemu możliwości udziału w posiedzeniu i jego rejestracji z uwagi na wrażliwe dane osobowe, które miały być przedmiotem posiedzenia (w szczególności dotyczące stanu zadłużenia poszczególnych lokatorów mieszkań komunalnych). Na czynność tę Skarżący wniósł do Sądu skargę w dniu 25 maja 2021 r., która została odrzucona prawomocnym postanowieniem WSA w Szczecinie z dni 30 czerwca 2021 r. sygn. akt II SA/Sz 371/21. Przewodnicząca Komisji Rewizyjnej Rady Gminy B. powołując się na art. 8a u.s.g., § 63 Statutu Gminy B. oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 września 2016 r. sygn. akt II SAB/Wa 249/17, wskazała, że nie jest ona podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Dalej, wyjaśniając szczegółowo tematykę posiedzenia Komisji Rewizyjnej oraz przywołując orzecznictwo sądów administracyjnych dotyczące stosowania art. 5 ust. 2 u.d.i.p., stwierdziła, że pierwszeństwo powinna znaleźć w sprawie ustawa o ochronie danych osobowych. Zwróciła uwagę na to, że Skarżący nie uprzedził Komisji Rewizyjnej o zamiarze obecności na jej posiedzeniu. Dodała, że w sytuacji gdyby Skarżący uprzedził Komisję Rewizyjną o swoim zamiarze obecności na posiedzeniu, niewykluczone, że możliwe byłoby przygotowanie prac Komisji w taki sposób, aby dane osobowe najemców były zanonimizowane. Brak stosownej informacji uniemożliwił poczynienie odpowiednich przygotowań. Przewodnicząca zwróciła nadto uwagę, że Gmina B. jest stosunkowo niewielka gminą, a rozpowszechnianie informacji w tak małej społeczności o zadłużeniu konkretnych jej mieszkańców lub ich sytuacji materialnej mogłoby być dla nich szczególnie dotkliwe oraz naruszać ich prywatność. Do odpowiedzi na skargę dołączono: - kopie postanowień: WSA z dnia 30 czerwca 2021 r. sygn. akt II SA/Sz 731/21 oraz NSA z dnia 1 października 2021 r. sygn. akt III OZ 721/21 oddalającego zażalenie na ww. postanowienie WSA w Szczecinie, - kopię protokołu nr [...] kontroli przeprowadzonej przez Komisję Rewizyjną Rady Gminy B., - uchwałę nr [...] Rady Gminy B. z dnia [...] października 2018r. w sprawie uchwalenia Statutu Gminy B.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Stosownie do przepisu art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) - dalej określanej, jako p.p.s.a. - sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Taka sytuacja zaistniała w rozpoznawanej sprawie. Przeszkodę do merytorycznego rozpoznania skargi stanowi bowiem okoliczność wniesienia jej w dniu, w którym organ nie prowadził już postępowania, albowiem wcześniej dokonał czynności – inaczej rozstrzygnął wniosek Skarżącego o udostępnienie informacji publicznej tj. o zapoznanie się z przebiegiem prac Komisji Rewizyjnej Rady Gminy B. a jako sposób i formę udostępnienia wnioskowanych informacji potwierdził chęć biernego udziału w posiedzeniu komisji, włącznie z możliwością nagrywania przebiegu pra komisji. W tym miejscu zauważyć należy, że na gruncie art. 37 § 1 pkt 1 2 k.p.a. bezczynność zdefiniowana została jako niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Ustawa o dostępie do informacji publicznej zawiera w tym względzie szczegółowe regulacje wyznaczające terminowość działań organu w sprawach o udzielenie informacji publicznej. Na gruncie ww. ustawy, o bezczynności organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej, można mówić wówczas, gdy podmiot zobowiązany do udzielenia informacji, nie podejmuje w terminie wskazanym w art. 13 u.d.i.p., (tj. 14 dni od dnia złożenia wniosku, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i w art. 15 ust. 2 u.d.i.p.) odpowiednich czynności, tj.: 1) nie udostępnia informacji publicznej w formie czynności materialno-technicznej, 2) nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, 3) nie informuje wnioskodawcy, że żądana informacja nie jest informacją publiczną, bądź że żądanej informacji publicznej nie posiada, albo 4) nie udziela informacji, o której mowa w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Powołane wyżej przepisy jednoznacznie zatem wskazują, że organ jest bezczynny, jeżeli nie zakończy postępowania w przewidziany prawem sposób w ustawowym terminie lub terminie przez siebie zmienionym na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. Z przesłanych zaś przez organ akt postępowania wynika, że sprawa zainicjowana wnioskiem Skarżącego z dnia [...] listopada 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej - zakończyła się czynnością Przewodniczącego Komisji Rewizyjnej Rady Gminy B. – odmową wstępu oraz nagrywania przebiegu posiedzenia Komisji czyli o odmowie udostepnienia informacji publicznej. Powyższa decyzja została ogłoszona Skarżącemu w dniu [...] listopada 2019 r. Skarżący wniósł skargę pismem z dnia [...] maja 2021 r. na ww. czynność Przewodniczącego Komisji Rewizyjne Rady Gminy B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, który to Sąd postanowieniem z dnia 30 czerwca 2021 r. sygn. akt II SA/Sz 731/21 odrzucił skargę a Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 1 października 2021 r. sygn. akt III OZ 721/21 oddalił zażalenie wskazując, że Sąd pierwszej instancji, powołując się na dotychczasowe orzecznictwo, zasadnie przyjął, że zaskarżona przez C. w niniejszej sprawie czynność należy do czynności określonych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W związku z tym prawidłowo powołał się na treść art. 53 § 2 p.p.s.a. zgodnie z którym skargę na czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę. Dalej Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że z akt sprawy bezspornie wynika, że o zaskarżonej czynności Przewodniczącego Komisji Rewizyjnej Rady Gminy B. , odmawiającej wstępu oraz nagrywania posiedzenia Komisji, Skarżący dowiedział się w dniu 15 listopada 2019 r., co oznacza, że złożona przez niego dopiero w dniu 24 maja 2021 r. skarga wniesiona została z uchybieniem terminu określonego w art. 53 § 2 p.p.s.a., zaś w sprawie nie występują okoliczności uzasadniające uznanie, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy Skarżącego – Są przyjął bowiem, że fakt, że zaskarżona czynność dotyczy odmowy dostępu do informacji publicznej, nie wyłącza zastosowania w tej sprawie art. 53 § 2 p.p.s.a. Mając powyższe okoliczności na uwadze nie jest możliwe merytoryczne rozpoznanie skargi z dnia [...] listopada 2021 r. na bezczynność w sytuacji, gdy sprawa została już załatwiona – poprzez odmowę wstępu i nagrywania przebiegu posiedzenia Komisji. Pogląd taki, w odniesieniu do bezczynności organu, przedstawił Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19 (por. także postanowienia NSA z dnia 29 września 2021 r., sygn. akt I OSK 531/21 oraz sygn. akt I OSK 1051/21). Z uchwały NSA podjętej w dniu 22 czerwca 2020 r. w sprawie II OPS 5/19 wynika bowiem, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej, stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., (tj. stwierdzenia czy organ dopuścił się bezczynności). W uzasadnieniu uchwały wskazano, że skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego, należy uznać za niedopuszczalną, gdyż odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Z uzasadnienia uchwały wynika również, że kontrolowany w wyniku skargi na bezczynność stan rzeczy, musi być w dacie wniesienia tej skargi aktualny nie zaś historyczny, z tego względu, że zasadniczym celem skargi na bezczynność jest usunięcie stanu bezczynności. Powyższe stanowisko przemawia zatem za uznaniem niedopuszczalności wniesionej w niniejszej sprawie skargi na bezczynność Przewodniczącego Komisji Rewizyjnej Rady Gminy B. w sprawie udzielenia Skarżącemu informacji publicznej w zakresie wniosku z dnia [...] listopada 2019 r. Bezsprzecznie bowiem w dniu wniesienia skargi na bezczynność, tj. [...] listopada 2021 r. w obrocie prawnym pozostawała ostateczna odmowa wstępu i nagrywania przebiegu posiedzenia Komisji w sprawie objętej skargą. A zatem w dniu wniesienia skargi omawiane postępowanie było już zakończone i z tej przyczyny skarga nie mogła realizować przypisanego jej celu, polegającego na usunięciu stanu bezczynności w przypadku jego wystąpienia w określonej sprawie. Odnosząc się do stanowiska zawartego w odpowiedzi na skargę wskazać należy, że kwestie związane z podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej tj. Przewodniczącej Komisji Rewizyjnej Rady Gminy B. zostały przesądzone w ww. orzeczeniach sądów administracyjnych tj. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 30 czerwca 2021 r. sygn. akt II SA/Sz 731/21 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 października 2021 r. sygn. akt III OZ 721/21. Stąd powoływanie się na pogląd zawarty w wyroku WSA w Warszawie z dnia 14 września 2016 r. sygn. akt II SAB/Wa 249/17 przez Przewodniczącego Komisji Rewizyjnej Rady Gminy B. nie może odnieść zamierzonego skutku. Z powyższych względów skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna - na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., o czym Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.