II SAB/Sz 122/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wojciechowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska Asesor WSA Joanna Świerzko-Bukowska po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym w dniu 13 sierpnia 2026 r. sprawy ze skargi P. Spółki z o.o. w S. na bezczynność Prezydenta Miasta Szczecin w przedmiocie rozpoznania wniosku o wydanie zezwolenia na pracę sezonową I. stwierdza, że Prezydent Miasta Szczecin dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, II. zobowiązuje Prezydenta Miasta Szczecin do rozpoznania wniosku P. Spółki z o.o. w S. z dnia 14 kwietnia 2026 r. w terminie 14 dni od przekazania organowi wyroku ze stwierdzeniem prawomocności i aktami sprawy, III. zasądza od Gminy Miasto Szczecin na rzecz skarżącej P. Spółki z o.o. w Szczecinie kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W dniu 14 kwietnia 2026 r. P. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. (dalej "wnioskodawca", "skarżąca"), działająca jako agencja pracy tymczasowej złożyła do Powiatowego Urzędu Pracy w S. wniosek o wydanie zezwolenia a pracę sezonową na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dla obywatelki [...] T. M. [...]. Pismem z 15 kwietnia 2026 r. organ wezwał wnioskodawcę na podstawie art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dz. U. z 2025 r. poz. 1691, dalej "k.p.a.") do uzupełnienia braków formalnych w postaci kopii ważnego dokumentu uprawniającego cudzoziemca do pobytu na terenie RP, umożliwiającego wydanie zezwolenia na pracę w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Organ wskazał, że z dniem 15 sierpnia 2024 r. Polska wprowadziła obowiązek posiadania wizy dla obywateli [...], wjeżdżających na jej terytorium w celu podjęcia pracy. Z art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 20 marca 2025 r. o warunkach dopuszczalności powierzenia pracy cudzoziemcom na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2025 r. poz. 621), podstawę prawną pobytu cudzoziemca, uprawniającego do uzyskania zezwolenia na pracę, w tym zezwolenia na pracę sezonową jest, m.in. odpowiednia wiza, zezwolenie na pobyt czasowy lub stempel w paszporcie, potwierdzający złożenie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt pod warunkiem, że przed jego złożeniem cudzoziemiec był uprawniony do wykonywania pracy. Wskazany przez wnioskodawcę pobyt cudzoziemca w ruchu bezwizowym, tj. przez okres do 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu, wyklucza możliwość wydania zezwolenia na pracę sezonową. Pismem z 4 maja 2026 r. wnioskodawca poinformował organ, że wymagany od obywatela [...] obowiązek posiadania wizy, zezwolenia na pobyt bądź stempla w paszporcie w celu podjęcia zatrudnienia nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach. Projekt rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, opublikowany w dniu 27 marca 2026 r. z wykazem państw, których obywatele nie są uprawnieni do pracy w czasie pobytu na terytorium RP w ramach ruchu bezwizowego nie ma delegacji ustawowej, co jest sprzeczne z przepisami Konstytucji RP. Wnioskodawca wniósł o wydanie przedmiotowego zezwolenia obywatelce [...], gdyż złożona dokumentacja nie zawiera braków formalnych. Pismem z 8 maja 2026 r. organ, działając na podstawie art. 64 § 2 k.p.a., wobec nieuzupełnienia braków formalnych pozostawił wniosek skarżącej bez rozpoznania. Organ podał, że wezwanie o usunięcie braków formalnych doręczono wnioskodawcy w dniu 29 kwietnia 2026 r., który ich nie uzupełnił we wskazanym terminie. Pismem z 18 maja 2026 r. wnioskodawca wniósł ponaglenie do Ministra Rodziny i Polityki Społecznej na niezałatwienie sprawy w terminie. Pismem z 25 maja 2026 r. organ poinformował wnioskodawcę, że zgodnie z art. 7 ust. 4 ustawy z dnia 20 marca 2025 r. o warunkach dopuszczalności powierzenia pracy cudzoziemcom na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2025 r. poz. 621; dalej "u.w.d.p.c.") w sprawach dotyczących wydania zezwoleń na pracę, o których mowa w art. 26, art. 35, art. 40 i art. 45 ustawy, nie stosuje się przepisów art. 37 k.p.a. W związku z powyższym nie zostanie przesłane złożone przez wnioskodawcę ponaglenie do Ministra Rodziny i Polityki Społecznej. Wnioskodawca złożył skargę na bezczynność Powiatowego Urzędu Pracy w S. w przedmiocie rozpoznania jego wniosku z dnia 14 kwietnia 2026 r. Wniósł o: 1. stwierdzenie bezczynności organu, która jego zdaniem, miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 2. zobowiązanie organu do wydania decyzji w terminie 7 dni od dnia doręczenia akt organowi; 3. zasądzenie od organu kosztów postępowania. W ocenie skarżącej, obywatel [...] może przebywać na terenie Unii Europejskiej do 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu. Podniosła, że złożyła wszystkie niezbędne dokumenty potwierdzające ten fakt. Skarżąca powołała się na art. 3 ust. 3 pkt 6 u.w.d.p.c. i wskazała, że Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej nie wydał jeszcze rozporządzenia, o którym mowa w ust. 4 ww. przepisu. Projekt rozporządzenia nie stanowi obowiązującego prawa. Według skarżącej, skoro organ stoi na stanowisku, że na podstawie złożonej dokumentacji nie może wydać przedmiotowego zezwolenia na pracę to winien to uczynić przez wydanie decyzji odmownej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie lub jej oddalenie. Zdaniem organu, wniosek skarżącej był niekompletny, co skutkowało wezwaniem jej o uzupełnienie braku formalnego w postaci ważnego dokumentu uprawniającego cudzoziemca do pobytu i pracy na terenie RP. Wobec nieuzupełnienia braku przez skarżącą w wyznaczonym terminie, organ pozostawił jej wniosek bez rozpatrzenia. W piśmie z 30 czerwca 2026 r. skarżąca podtrzymała swoje stanowisko w sprawie. Podała, że do wniosku dołączyła kopię ważnego paszportu obywatelki [...] zawierającego pieczęć przekroczenia granicy zewnętrznej strefy Schengen z dnia 2 kwietnia 2026 r. przez przejście graniczne R. we [...]. Powyższy dokument potwierdzał legalny pobyt obywatelki [...] w ramach ruchu bezwizowego do dnia 30 czerwca 2026 r. Zdaniem skarżącej, brak formalny oznacza nieprzedłożenie wymaganego dokumentu, natomiast ocena czy ww. dokument potwierdza spełnienie przesłanek ustawowych należy do sfery prawa materialnego i w takiej sytuacji organ winien wydać decyzję merytoryczną. Przewodniczący skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu uproszczonym w składzie trzech sędziów na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej "p.p.s.a."). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wskazał, co następuje: Spór dotyczy kwestii bezczynności organu przy rozpoznawaniu wniosku skarżącej. W pierwszej kolejności należy wskazać, że skarga w istocie dotyczy bezczynności Prezydenta Miasta S.. Wynika to z poniższych przepisów. Zgodnie z art. 46 u.w.d.p.c., zezwolenie na pracę sezonową wydaje starosta właściwy ze względu na siedzibę i miejsce stałego pobytu polskiego podmiotu powierzającego pracę cudzoziemcowi. Stosownie do art. 17 pkt 5 ustawy z dnia 20 marca 2025 r. o rynku pracy i służbach zatrudnienia (Dz. U. z 2025 r. poz. 620), organami zatrudnienia są starostowie. Na podstawie art. 92 ust. 1 z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2025 r. poz.1684), funkcje organów powiatu w miastach na prawach powiatu sprawuje: rada miasta i prezydent miasta. Zgodnie z art. 35 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691; dalej "k.p.a."), organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (art. 35 § 2 k.p.a.). Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 k.p.a.). Do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów doręczania z wykorzystaniem publicznej usługi hybrydowej, o której mowa w art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1045 i 1841), okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo przyczyn niezależnych od organu (art. 35 § 5 k.p.a.). O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 1 i 2 k.p.a). Za bezczynność organu administracji publicznej należy zatem uznać taki stan postępowania, w którym organ administracji publicznej prowadzący postępowanie narusza obowiązujący w tym postępowaniu termin załatwienia sprawy administracyjnej albo termin ustalony zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Stwierdzenie bezczynności organu administracji publicznej może nastąpić po bezspornym ustaleniu, że organ ten nie załatwił sprawy w terminie. Przyczyny, z powodu których nastąpiło przekroczenie terminu załatwienia sprawy, są nieistotne dla stwierdzenia bezczynności organu. Nie ma zatem znaczenia, czy organ administracji publicznej nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale nie załatwił sprawy w terminie. Przyczyny przekroczenia terminu załatwienia sprawy mogą mieć natomiast znaczenie przy ocenie, czy miało ono miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie z art. 61 § 1 k.p.a., postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. W niniejszej sprawie postępowanie administracyjne zostało wszczęte na wniosek skarżącej z dnia 14 kwietnia 2026 r. Według organu, nie pozostaje on w bezczynności z uwagi na pozostawienie w dniu 8 maja 2026 r. wniosku skarżącej bez rozpatrzenia wobec nieuzupełnienia braku formalnego w postaci kopii ważnego dokumentu uprawniającego cudzoziemca do pobytu na terenie RP, umożlwiającego wydanie zezwolenia na pracę. W ocenie skarżącej, złożyła ona kompletny wniosek, który organ winien rozpoznać i wydać decyzję merytoryczną, gdy neguje prawidłowość złożonej dokumentacji. Zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a., jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Braki formalne to niedociągnięcia w dokumentach lub podaniach, które uniemożliwiają ich rozpatrzenie, wymagające uzupełnienia przez wnoszącego. Nie dotyczą one treści merytorycznej dokumentu, lecz jego formy i kompletności. Stosownie do art. 47 u.w.d.p.c., wniosek o wydanie zezwolenia na pracę sezonową, poza informacjami w art. 9 zawiera: 1. datę wjazdu cudzoziemca na terytorium państw obszaru Schengen oraz dane dotyczące pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej polskiej w dniu złożenia wniosku, w tym podstawę prawną jego pobytu; 2. oświadczenie polskiego podmiotu powierzającego pracę cudzoziemcowi, że zapewnia cudzoziemcowi zakwaterowanie albo że według wiedzy polskiego podmiotu powierzającego pracę cudzoziemcowi cudzoziemiec zapewnia sobie zakwaterowanie we własnym zakresie; 3. informacje dotyczące przewidywanego płatnego urlopu przysługującego cudzoziemcowi. Na podstawie art. 9 ust. 1 u.w.d.p.c., wniosek o wydanie zezwolenia na pracę zawiera: 1) informacje dotyczące podmiotu powierzającego pracę cudzoziemcowi oraz w przypadku, gdy praca będzie wykonywana u pracodawcy użytkownika albo podmiotu, do którego pracownik jest delegowany, informacje dotyczące tego pracodawcy użytkownika albo podmiotu, do którego pracownik jest delegowany, obejmujące: a) nazwę albo imię (imiona) i nazwisko, b) adres siedziby albo miejsca pobytu stałego, c) numer telefonu oraz adres do doręczeń, d) informację o wpisie do Krajowego Rejestru Sądowego lub Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, a w przypadku podmiotu niepodlegającego wpisowi do tych rejestrów - do innego odpowiedniego rejestru albo odpowiedniego urzędowego rejestru w państwie obcym - w przypadku podmiotu powierzającego pracę cudzoziemcowi prowadzącego działalność gospodarczą lub statutową, e) nazwę, serię, numer, datę wydania i datę ważności dokumentu tożsamości oraz nazwę organu, który wydał ten dokument - w przypadku osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej, f) numer identyfikacji podatkowej (NIP) - w przypadku polskiego podmiotu powierzającego pracę cudzoziemcowi prowadzącego działalność gospodarczą, g) numer identyfikacyjny REGON - w przypadku polskiego podmiotu powierzającego pracę cudzoziemcowi prowadzącego działalność gospodarczą, h) numer PESEL - w przypadku osoby fizycznej, i) numer wpisu do rejestru agencji zatrudnienia - w przypadku polskiego podmiotu powierzającego pracę cudzoziemcowi prowadzącego agencję zatrudnienia świadczącą usługi pracy tymczasowej, j) rodzaj działalności, w zakresie której cudzoziemiec będzie wykonywał pracę, określony według klasyfikacji ustalonej w przepisach wydanych na podstawie art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (Dz. U. z 2024 r. poz. 1799); 2) w przypadkach, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 3 - dane osoby przebywającej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, posiadającej dokumenty potwierdzające wypełnienie wymogów określonych w art. 41 pkt 2 i 3 i upoważnionej do reprezentowania zagranicznego podmiotu powierzającego pracę cudzoziemcowi wobec wojewody i innych organów, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 9, obejmujące: a) imię (imiona) i nazwisko, b) obywatelstwo, c) nazwę, serię, numer, datę wydania i datę ważności dokumentu tożsamości oraz nazwę organu, który wydał ten dokument, d) adres do doręczeń na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, e) numer telefonu, f) numer PESEL, jeżeli został nadany; 3) dane osobowe cudzoziemca: a) imię (imiona) i nazwisko, b) obywatelstwo, c) nazwę, serię, numer, datę wydania i datę ważności dokumentu podróży, d) numer PESEL albo w przypadku osób nieposiadających tego numeru - datę urodzenia i płeć; 4) informacje dotyczące pracy oferowanej cudzoziemcowi: a) okres lub okresy pracy oznaczone datami, b) stanowisko, rodzaj pracy lub funkcję, c) zawód zgodny z klasyfikacją zawodów i specjalności na potrzeby rynku pracy, d) miejsce wykonywania pracy, e) podstawę prawną wykonywania pracy, f) wymiar czasu pracy w przypadku umowy o pracę albo liczbę godzin pracy w miesiącu lub tygodniu w przypadku umowy cywilnoprawnej, g) najniższe wynagrodzenie, jakie będzie otrzymywać cudzoziemiec, określone stawką godzinową lub miesięczną, h) zakres podstawowych obowiązków cudzoziemca. Jeżeli podmiotem powierzającym pracę cudzoziemcowi, pracodawcą użytkownikiem lub podmiotem, do którego pracownik jest delegowany, jest obywatel państwa - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, który prowadzi działalność gospodarczą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, nie mając miejsca pobytu stałego na tym terytorium, we wniosku o wydanie zezwolenia na pracę podaje się, zamiast miejsca pobytu stałego, stałe miejsce wykonywania działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (art. 9 ust. 2 u.w.d.p.c.). Jeżeli cudzoziemiec będzie wykonywał pracę w okresie krótszym niż miesiąc, we wniosku o wydanie zezwolenia na pracę podaje się liczbę godzin pracy i wynagrodzenie za cały okres pracy (art. 9 ust. 3 u.w.d.p.c.).. Na mocy art. 9 ust. 4 u.w.d.p.c., do wniosku o wydanie zezwolenia na pracę dołącza się: 1) oświadczenie podmiotu powierzającego pracę cudzoziemcowi, czy zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 lit. c-g, zgodne ze stanem faktycznym w dniu złożenia wniosku; 2) dokumenty potwierdzające okoliczności określone we wniosku o wydanie zezwolenia na pracę oraz okoliczności uzasadniające wydanie zezwolenia na pracę, a także potwierdzające dokonanie opłaty, o której mowa w art. 10 ust. 1. Oświadczenie, o którym mowa w ust. 4 pkt 1, składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń. Składający oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: "Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.". Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń (art. 9 ust. 5 u.w.d.p.c.). Oświadczenie, o którym mowa w ust. 4 pkt 1, podmiot powierzający pracę cudzoziemcowi podpisuje nie wcześniej niż 30 dni przed dniem złożenia wniosku o wydanie zezwolenia na pracę (art. 9 ust. 6 u.w.d.p.c.). Opłata za wniosek o wydanie zezwolenia na pracę uregulowana została w art. 10 u.w.d.p.c. Na podstawie art. 11 u.w.d.p.c. Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej wydał w dniu 20 listopada 2025 r. rozporządzenie w sprawie dokumentów, które podmiot powierzający pracę cudzoziemcowi dołącza do wniosku o wydanie zezwolenia na pracę lub do oświadczenia o powierzeniu pracy cudzoziemcowi (Dz. U. z 2025 r. poz. 1629; dalej "rozporządzenie z 2025 r."). Zgodnie z § 5 rozporządzenia 2025 r., podmiot powierzający pracę cudzoziemcowi, składając wniosek o wydanie zezwolenia na pracę sezonową, dołącza do wniosku: 1) cyfrowe odwzorowanie wszystkich wypełnionych stron ważnego dokumentu podróży cudzoziemca, którego dotyczy wniosek; 2) cyfrowe odwzorowanie ważnego dokumentu uprawniającego do pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej – jeżeli cudzoziemiec przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; 3) dokumenty potwierdzające powierzenie pracy cudzoziemcowi, którego dotyczy wniosek, zgodnie z zezwoleniem na pracę sezonową co najmniej raz w ciągu 5 ostatnich lat – jeżeli wnioskodawca występuje o wpisanie wniosku do ewidencji wniosków w sprawie pracy sezonowej na okresy przypadające w ciągu 2 lub 3 kolejnych lat kalendarzowych; 4) dokument sporządzony przez pracodawcę użytkownika, potwierdzający uzgodnienie w zakresie skierowania cudzoziemca przez agencję pracy tymczasowej – jeżeli podmiotem powierzającym pracę jest ta agencja; 5) dokumenty potwierdzające spełnienie wymagań kwalifikacyjnych i innych warunków – w przypadku zamiaru powierzenia pracy cudzoziemcowi w zawodzie regulowanym; 6) dowód wniesienia opłaty, o której mowa w art. 10 ust. 1 ustawy, określający cudzoziemca, którego dotyczy wniosek. Z powyższego wynika, że brak, któregoś wyżej wymienionych dokumentów, oświadczeń bądź informacji przy złożeniu wniosku o pracę sezonową stanowi brak formalny, który zobowiązuje organ do wezwania wnioskodawcy o jego uzupełnienia w trybie art. 64 § 2 k.p.a. W wezwaniu z dnia 15 kwietnia 2026 r. organ wniósł o uzupełnienie braku formalnego wniosku skarżącej w postaci kopii ważnego dokumentu uprawniającego cudzoziemki do pobytu na terenie RP, umożlwiającego wydanie zezwolenia na pracę. Należy przyjąć zatem, że chodziło o cyfrowe odwzorowanie dokumentu, o którym mowa w § 5 pkt 2 rozporządzenia z 2025 r. W rozumieniu organu chodziło o dokument w postaci wizy, zezwolenie na pobyt czasowy lub stempel w paszporcie, potwierdzający złożenie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt. Z uwagi, że celem pobytu cudzoziemki na terenie RP było podjęcie pracy sezonowej, według organu, konieczne było przedstawienie wizy, gdyż Polska wprowadziła obowiązek posiadania wizy dla obywateli [...], wjeżdżających na jej terytorium w celu podjęcia pracy. Według skarżącej, o legalności pobytu cudzoziemki świadczy kopia jej paszportu, gdyż obywatele [...] zwolnieni są z posiadania wiz, gdy pobyt ich nie przekracza 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu i w tym okresie są uprawnieni do podjęcia pracy, a na dzień złożenia wniosku minister właściwy do spraw pracy nie wydał rozporządzenia, o którym mowa w art. 3 ust. 4 u.w.d.p.c. Podnieść należy, że samą procedurę wezwania do uzupełnienia wniosku Sąd uznał za prawidłową. Jednakże Sąd zgodził się ze stanowiskiem skarżącej, że w stanie faktycznym sprawy ocena prawidłowości, a co za tym idzie kompletności dokumentacji złożonej do wniosku przez skarżącą winna odbyć się w ramach merytorycznego badania zasadności przedmiotowego wniosku. Pozostawienie wniosku skarżącej bez rozpatrzenia w takiej sytuacji, nie może być uznane za prawidłowe zakończenie postępowania, a co za tym idzie za przyjęcie, iż organ nie pozostaje w bezczynności. Podkreślić należy, że rozpoznając sprawę w przedmiocie bezczynności danego organu w związku z konkretną sprawą, sąd administracyjny nie może ingerować w przyszłe rozstrzygnięcie organu dotyczącej tej sprawy. Ocena ewentualnego przyszłego rozstrzygnięcia organu przez sąd administracyjny nastąpić może w odrębnym postępowaniu. Zdaniem Sądu, zatem w sytuacji wyżej opisanej, przy założeniu, że wniosek skarżącej nie zawiera innych braków formalnych w postaci danych, dokumentów i oświadczeń wymienionych w ww. przepisach organ winien rozpoznać wniosek skarżącej, przy uwzględnieniu zmiany stanu faktycznego i prawnego w postaci upływu 90-dniowego pobytu cudzoziemki na terytorium RP oraz wydanie w dniu 31 lipca 2026 r. przez Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej rozporządzenia w sprawie wykazu państw, których obywatele posiadający zezwolenie na prace nie są uprawnieni do wykonywania pracy w czasie pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ramach ruchu bezwizowego (Dz. U. z 2026 r. poz. 1072) i wydanie w dniu 10 sierpnia 2026 r. rozporządzenia Ministra Spraw Zagranicznych w sprawie ustanowienia wyjątków od zwolnienia z obowiązku wizowego wobec cudzoziemców, o których mowa w art. 6 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1806 (Dz. U. z 2026 r. poz. 1086). Organ uprawniony jest również do zwrócenia się do skarżącej z zapytaniem czy podtrzymuje złożony wniosek. Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd uznał, że na podstawie art. 149 p.p.s.a. organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącej. Według Sądu, bezczynność organu nie miała charakteru rażącego, bowiem organowi nie można zarzucić celowego działania. Organ stosował się bowiem do komunikatu Ministra Spraw Zagranicznych z 15 sierpnia 2024 r. Sąd zobowiązał organ do rozpoznania wniosku skarżącej w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi wyroku ze stwierdzeniem jego prawomocności wraz z aktami sprawy. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. i na rzecz skarżącej zasądzono od organu kwotę 100 zł tytułem poniesionych kosztów postępowania, tj. wpisu sądowego.