II SAB/Sz 104/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi Spółki A na bezczynność Rada Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.

Pismem z dnia [...] września 2020 r[...] Klub [...] D. (dalej jako: "Klub" lub "Skarżący") złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na bezczynność Burmistrza Gminy (dalej jako : "organ") w udostępnieniu informacji publicznej zarzucając naruszenie: - art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek, - art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku, poprzez brak zastosowania, polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej. W oparciu o te zarzuty Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z dnia [...] czerwca 2020 r. oraz obciążenie organu kosztami postępowania. W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał, że w dniu [...] czerwca 2020 r., za pośrednictwem poczty elektronicznej, złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej dotyczący lokalu biura Klubu o następującej treści: "1. Kto i kiedy podjął udokumentowaną decyzję, którą odebrano naszemu klubowi lokalizację klubowego biura w tzw. "pokoju sędziów" przy hali sportowej? 2. Kto i kiedy dostarczył naszemu klubowi decyzję, o której mowa w pkt 1? 3. Kto i na czyje polecenie, a także za czyją wiedzą, opróżnił nasze biuro (bez naszego udziału i wiedzy), o którym mowa w pkt 1: a) z dokumentów naszego klubu? b) sprzętów będących naszą własnością oraz nam powierzonych?". Skarżący podkreślił, że sposób i formę udostępnienia wnioskowanych informacji wskazał we wniosku i pomimo upływu czternastodniowego terminu od dnia złożenia wniosku, organ nie udzielił mu jakiejkolwiek odpowiedzi. Burmistrz Gminy przekazując powyższą skargę do tut. Sądu w piśmie z dnia [...] października 2020 r. wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie od Skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania w sprawie według norm przepisanych. W ww. odpowiedzi na skargę organ wyjaśnił, że pismem z dnia [...] czerwca 2020 r., doręczonym w dniu [...] czerwca 2020 r., tj. w 10 dniu od wpłynięcia wniosku poinformował Prezesa Klubu, że pismem z dnia [...] listopada 2018 r. została wypowiedziana umowa zlecenie zawarta w dniu [...] października 2018 r., w związku z czym wszelkie roszczenia (zgłaszane przez wnoszącego wniosek, w zakresie korzystania z pomieszczeń) są niezasadne. Wskazana "niezasadność wszelkich roszczeń" odnosi się do utraty przez Klub umocowania do korzystania z pomieszczeń Gminy D., w tym do przechowywania jakiegokolwiek sprzętu będącego własnością Klubu lub mu powierzonego, w związku z dokonanym skutecznie wypowiedzeniem umowy. Oznacza to zatem, że odpowiedź na wniosek w powyższym zakresie została udzielona w terminie. Natomiast w odniesieniu do wniosku w części dotyczącej dokumentów i sprzętu niestanowiącego mienia komunalnego lecz mienie klubu sportowego organ nie zajął stanowiska, uznając, że żądana informacja nie stanowiła informacji publicznej, która mogłaby podlegać rozpatrzeniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przedmiotem żądanej informacji nie był problem lub kwestia mająca znaczenie dla większego kręgu osób lub grupy obywateli, lub też informacja ważna z punktu widzenia poprawności funkcjonowania władzy publicznej, lecz informacja dotycząca interesów podmiotu ubiegającego się o udostępnienie informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z kolei w myśl art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Przeprowadzona przez Sąd kontrola zaskarżonej bezczynności w trybie uproszczonym wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi Klubu jest bezczynność Burmistrza Gminy w udostępnieniu informacji publicznej określonej w złożonym - drogą elektroniczną - wniosku z dnia [...] czerwca 2020 r. W orzecznictwie sądowym oraz doktrynie prawniczej zgodnie przyjmuje się, że z bezczynnością mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, lub wprawdzie prowadzi postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por. "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", pod red. J. Woś, wyd. LexisNexis, Warszawa 2009 r., s.103, wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 lipca 2013 r. sygn. akt II SAB/Wa 194/13, dostępny w Internecie w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Na gruncie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej o bezczynności (Dz. U. z 2020 r., poz. 2176 - dalej jako: "u.d.i.p.") możemy mówić, o ile wniosek o udzielenie informacji dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udzielenia, który to pozostaje w zwłoce w załatwieniu sprawy wobec braku realizacji obowiązku jej udostępnienia w formie i terminach określonych w u.d.i.p. Dlatego też badanie przez sąd administracyjny bezczynności organów w przedmiocie udostepnienia informacji publicznej, poprzedzone być musi oceną, czy żądanie domagającego się udzielenia informacji podmiotu mieści się w obszarze podmiotowym i przedmiotowym tej ustawy. Niewątpliwe Burmistrz Gminy jako organ władzy publicznej - na mocy art. 4 u.d.i.p. - jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. W tej sytuacji do rozważenia pozostaje zatem kwestia, czy informacje objęte wnioskiem Skarżącego mają walor informacji publicznej. Warunkiem bowiem uznania bezczynności organu w udostępnieniu informacji publicznej jest uprzednie rozstrzygnięcie, czy wnioskowanej dane mają charakter takiej informacji i w konsekwencji podlegają obowiązkowi jej udostępnienia. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. wskazując, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w niniejszej ustawie. Z powyższego wynika, że ww. ustawa nie może być wykorzystywana w celu występowania z wnioskiem o udzielenie każdej informacji. Zakres przedmiotowy tej ustawy obejmuje tylko dostęp do informacji publicznej, a nie publiczny dostęp do wszelkich informacji (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 29 czerwca 2010 r., sygn. akt SAB/WA 91/10, dostępne w Internecie w CBOSA). O zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu w trybie u.d.i.p. decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter żądnej informacji. Przykładowy katalog informacji publicznych zawiera art. 6 u.d.i.p. Analiza tego przepisu dokonywana łącznie z art. 1 u.d.i.p. prowadzi do wniosku, że informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych, wykonywana lub odnosząca się do władz publicznych, a także odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne, w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że określenie istoty "sprawa publiczna" powinno się dokonywać na podstawie kryterium interesu ogólnego i jednostkowego. Sprawami publicznymi nie będą zatem konkretne i indywidualne sprawy określonej osoby lub podmiotu. Pisma składane w indywidualnych sprawach, przez podmioty, których interesów sprawy te dotyczą, nie mają waloru informacji publicznej. Ich przedmiotem nie jest problem czy kwestia, która ma znaczenie dla większej ilości osób, czy grup obywateli, lub jest ważna dla funkcjonowania organów państwa. Przedmiotem takiego pisma jest realizacja lub ochrona indywidualnych interesów podmiotu, który pismo to składa. Wobec tego pismo takie nie dotyczy sprawy publicznej i nie powinno być udostępniane w trybie u.d.i.p. Podobnie nie można przy pomocy przedmiotowej ustawy starać się o uzyskanie informacji w swojej własnej sprawie (por. wyrok NSA z dnia 14 lipca 2020 r., sygn. akt I OSK 2817/19 czy z dnia 20 września 2019 r., sygn. akt I OSK 1359/18 wraz z powołanym tam orzecznictwem; dostępne w Internecie w CBOSA). Ustawa ta nie może być nadużywana i wykorzystywana w czysto prywatnych sprawach, co oznacza, że z żądania udostępnienia informacji publicznej musi wynikać interes obiektywny, a nie subiektywny. W ocenie Sądu, analiza okoliczności niniejszej sprawy, w tym wniosku Klubu z dnia [...] czerwca 2020 r. dowodzi, że Skarżący nie domagał się informacji publicznej w rozumieniu art. 1 u.d.i.p., a jedynie informacji w indywidualnej i własnej sprawie. W szczególności o powyższym świadczy redakcja pytań zawartych we wniosku. W tym miejscu przypomnienia wymaga, że Klub wnosił o udzielenie informacji w zakresie: 1. Kto i kiedy podjął udokumentowaną decyzję, którą odebrano naszemu klubowi lokalizację klubowego biura w tzw. "pokoju sędziów" przy hali sportowej? 2. Kto i kiedy dostarczył naszemu klubowi decyzję, o której mowa w pkt 1? 3. Kto i na czyje polecenie, a także za czyją wiedzą, opróżnił nasze biuro (bez naszego udziału i wiedzy), o którym mowa w pkt 1: a) z dokumentów naszego klubu, b) sprzętów będących naszą własnością oraz nam powierzonych? Zwrócić należy uwagę, że tak sformułowane pytania świadczą o tym, że celem Skarżącego było uzyskanie informacji we własnej sprawie dotyczącej lokalu, który był biurem Klubu. Przy czym Skarżący nie kierował się troską o sprawy publiczne, skoro domagał się uzyskania wyłącznie informacji związanych z pozbawieniem go przez Gminę przedmiotowego lokalu oraz jego opróżnieniem. Zakres tych pytań dowodzi, że Skarżący był osobiście zainteresowany ustaleniem tych kwestii, gdyż dotyczyły one jego własnego interesu. Intencją Skarżącego nie było zatem uzyskanie danych dotyczących ogólnego dysponowania majątkiem samorządowym przez organ gminy, czy zasad funkcjonowania tego organu, lecz informacji o własnej sytuacji lokalowej. W rezultacie stwierdzić należy, że treść wniosku Skarżącego odnosi się informacji, które mają posłużyć do wyjaśnienia indywidualnej sprawy Skarżącego, nie zaś do istotnej kontroli społeczeństwa nad organami władzy publicznej. Nie może ulegać wątpliwości, że Skarżący w ten sposób wykazał swój własny (prywatny) interes w uzyskaniu żądanej informacji. Tymczasem jak już wyżej wskazano u.d.i.p. nie może być podstawą do otrzymania informacji we własnej sprawie i do wyjaśniania własnej sytuacji. Nie bez znaczenia pozostaje tu także – wynikający z pisma organu z dnia [...] czerwca 2020 r. wystosowanego w nawiązaniu do wniosku jak i odpowiedzi na skargę – fakt, że Gminę jak i Klub łączyła umowa zlecenia, która została rozwiązana, a umocowanie do korzystania z lokalu w tym do przechowywania jakiegokolwiek sprzętu wynikało właśnie z tej umowy. Pozwala to na stwierdzenie, że żądane informacje mające za przedmiot ww. lokal pozostają w związku z tą umową. Okoliczności te stanowią dodatkowy argument wskazujący na to, że wnioskowane dane dotyczą prywatnej sprawy Skarżącego, wynikającej z łączącego go z Gminą stosunku cywilnego. Podsumowując, skoro żądane przez skarżącego informacje nie mają waloru informacji publicznej, zatem nie podlegały udostępnieniu w trybie u.d.i.p. Oznacza to, że w sprawie nie doszło do zarzucanych skargą naruszeń, gdyż organowi nie można postawić zarzutu bezczynności, w sytuacji gdy ze względu na charakter wnioskowanych danych nie miał obowiązku ich udzielenia. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, uznając skargę za bezzasadną - na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzekł o jej oddaleniu.