II SAB/Rz 95/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S.WSA Jarosław Szaro, Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska, Sędzia WSA Jacek Boratyn /spr./, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, w dniu 21 lipca 2022 r. sprawy ze skargi P.D. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Leżajsku w sprawie udostępnienia informacji publicznej postanawia 1) odrzucić skargę, 2) zarządzić zwrot od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na rzecz skarżącego P.D. kwoty 100 (sto) złotych uiszczonej przez skarżącego tytułem wpisu od skargi.

P. D. (dalej zwany skarżącym), wnioskiem z 4 kwietnia 2022 r., który wpłynął do organu 7 kwietnia 2022, powołując się na art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902, zwanej dalej u.d.i.p.) wystąpił do Komendanta Powiatowego Policji w L. o udzielnie mu informacji publicznej, dotyczącej funkcjonariusza K. M., poprzez przedłożenie wystawionego dla niego upoważnienia do podejmowania decyzji organu Policji, bądź też w jej imieniu, a także skanu upoważnienia do podejmowania decyzji procesowych. W swoim wniosku skarżący zaznaczył, że prosi o przesłanie żądanych przez siebie skanów dokumentów drogą elektroniczną. Pismem z 13 kwietnia 2022 r. poinformowano skarżącego, że wskazany we wniosku funkcjonariusz posiadał, zgodnie z kartą opisu stanowiska pracy z 22 grudnia 2020 r., uprawnienia w zakresie prowadzenia postępowań przygotowawczych, zgodnie z zasadami K.p.k. i resortowymi zarządzeniami oraz wytycznymi. W piśmie tym stwierdzono także, że ostateczną decyzję procesową, odnośnie sposobu zakończenia postępowania, podejmuje prokurator, poprzez zatwierdzenie postanowienia wydanego przez policjanta. W dniu 13 kwietnia 2022 r. skarżący zwrócił się do organu o udostepnienie mu karty opisu stanowiska pracy funkcjonariusza K. M. Skan ten otrzymał, w formie elektronicznej 26 kwietnia 2022 r. W dniu 28 kwietnia 2022 r. skarżący wniósł skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w L., w zakresie jego wniosku o udzielenie mu informacji publicznej, zarzucając mu: 1) naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, w zakresie w jakim ten przepis stanowi podstawę do uzyskania informacji publicznej, poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek, 2) naruszenie art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w zakresie w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek, bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, poprzez ich niezastosowanie, polegające na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej. W związku powyższym skarżący wystąpił o zobowiązanie organu do załatwienia jego wniosku i udostępnienie mu informacji. W uzasadnieniu skargi skarżący stwierdził, że organ, w piśmie z 13 kwietnia 2022 r., nie udzielił mu żądanych przez niego informacji, ani nie przesłał mu skanu dokumentu. Później przesłana mu karta opisu stanowiska pracy także nie stanowi odpowiedzi na żądania zawarte w jego wniosku o przesłanie mu upoważnienia wystawionego dla funkcjonariusza. Skarżący dodał także, że odmowa udzielenia mu informacji mogła nastąpić jedynie poprzez wydanie stosownej decyzji, czego jednak organ zaniechał. Komendant Powiatowy Policji w L., w odpowiedzi na skargę, stwierdził, że nie pozostaje w bezczynności, gdyż 13 kwietnia 2022 r. odpowiedział na wniosek skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarżący, występując do Komendanta Powiatowego Policji w L. o udzielenie mu informacji publicznej, zwrócił się o przesłanie mu skanu wystawionego dla wymienionego z imienia i nazwiska funkcjonariusza upoważnienia do podejmowania decyzji organu Policji, bądź też w jej imieniu. Jego wniosek wpłynął do organu 4 kwietnia 2022 r. Ustosunkowując się do wniosku skarżącego Komendant Powiatowy Policji w L., pismem z 13 kwietnia 2022 r. poinformował skarżącego o zakresie udzielonego funkcjonariuszowi upoważnienia do podejmowania decyzji, a następnie, 26 kwietnia 2022 r., przesłał skarżącemu skan karty opisu stanowiska pracy funkcjonariusza, zgodnie z jego sprecyzowanym, w piśmie z 13 kwietnia 2022 r., żądaniem. Mając na względzie powyższe stwierdzić należy, że Komendant Powiatowy Policji w L., do dnia wniesienia skargi na bezczynność (28 kwietnia 2022 r.) w pełni odniósł się do wniosku skarżącego o udzielenie mu informacji publicznej. Skarżący jednak, nie uznając tego sposobu załatwienia swojego wniosku za zadowalający, złożył skargę do Sądu na bezczynność organu. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19 (dost. w CBOiS – orzeczenia.nsa.gov.pl) stwierdził, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, zwanej dalej: P.p.s.a.). Z uzasadnienia uchwały NSA wynika, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. W niniejszym przypadku organ – Komendant Powiatowy Policji w L., w dniu wniesienia skargi nie pozostawał w bezczynności, albowiem w całości ustosunkował się do wniosku skarżącego, tj. wyjaśnił zakres upoważnień służbowych funkcjonariusza, którego dotyczył wniosek, a po sprecyzowaniu przez pytającego zakresu żądania, odnośnie przesłania mu skanu dokumentu, przesłał skan karty opisu stanowiska pracy. Pomimo braku podstaw do stwierdzenia pozostawania przez organ w bezczynności, skarżący wystosował jednak skargę w tym przedmiocie, domagając się zobligowania go do udzielenia mu żądanych przez siebie danych, w ramach dostępu do informacji publicznej, których, jak twierdzi, nie uzyskał. Mając na względzie powyższe stwierdzić należy, że w świetle motywów wskazanych w uchwale NSA z 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19, a także zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a, skarga w przedmiotowej sprawie podlega odrzuceniu. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn, niż wskazane w pkt. 1-5a jej wniesienie jest niedopuszczalne. Stan bezczynności organu w przedmiotowej sprawie, w momencie wniesienia skargi nie istniał, zgodnie więc z uchwałą NSA, wydaną w sprawie II OPS 5/19, którą Sąd, zgodnie z mocy art. 269 P.p.s.a. jest związany, wniesienie skargi w tych warunkach było niedopuszczalne. Wprawdzie uchwała ta wprost odnosi się do przyczyny eliminacji bezczynności, jaką jest wydanie ostatecznej decyzji, niemniej jednak, z przytoczonych w niej względów przyjąć należy, że w analogiczny sposób potraktować należy dokonanie czynności z zakresu administracji publicznej (np. udzielenie informacji publicznej), której to bezczynność miałaby dotyczyć. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. odrzucił skargę. Na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd zarządził zwrot na rzecz skarżącego kwoty 100 zł, uiszczonej przez niego tytułem wpisu od skargi, która została odrzucona.