II SAB/Rz 81/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S.WSA Piotr Popek, Sędzia WSA Jacek Boratyn, Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska /spr./, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 lipca 2022 r. sprawy ze skargi .J.M. na bezczynność Wójta Gminy [...] w sprawie udostępnienia informacji publicznej 1) zobowiązuje Wójta Gminy [...] do rozpatrzenia wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty zwrotu akt administracyjnych z prawomocnym wyrokiem, 2) stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3) zasądza od Wójta Gminy [...] na rzecz skarżącego J.M. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Przedmiotem skargi J. M. (dalej: wnioskodawca/skarżący) jest bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W oparciu o przesłane do Sądu dokumenty ustalono, że w dniu 21 marca 2022 r., za pośrednictwem platformy ePUAP, wnioskodawca zwrócił się do Wójta Gminy [...] o przesłanie elektronicznej wersji projektu organizacji ruchu dla ulicy [...] w T. W odpowiedzi na wniosek, pismem z dnia 21 kwietnia 2022 r. Wójt poinformował, że ulica [...] obejmuje zarówno drogę publiczną gminą, jak i drogę wewnętrzną. Jednocześnie zwrócił się do wnioskodawcy o sprecyzowanie czy wniosek odnosi się do obydwu dróg, ewentualnie o bliższe określenie celu posiadania projektu organizacji ruchu. J. M. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na bezczynność Wójta Gminy [...] (dalej: Wójt/organ). Skarżący zarzucił naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, przez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek oraz art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902 ze zm.; dalej: u.d.i.p.) w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacja, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek, poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek. Wobec tak sformułowanych zarzutów, skarżący wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z dnia 21 marca 2022 r. dotyczącego udostępnienia w formie elektronicznej projektu organizacji ruchu dla ulicy [...] w T. oraz o zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że w terminie wynikającym z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Wójt nie udostępnił mu żądanych informacji. Termin do udostępnienia przedmiotowej informacji upłynął w dniu 4 kwietnia 2022 r. Skarżący podniósł, że projekt organizacji ruchu to dokument zawierający informację publiczną. Na potwierdzenie tego stanowiska powołał wyroki sądów administracyjnych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, z uwagi na niewyczerpanie przez skarżącego przysługujących mu środków zaskarżania. Wskazał, że w przedmiotowej sprawie, skarga do sądu administracyjnego powinna zostać poprzedzona ponagleniem złożonym do właściwego miejscowo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu w rozumieniu art. 37 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.; dalej: K.p.a.). W dniu 2 maja 2022 r. do Sądu wpłynęło pismo skarżącego, w którym podniósł, że stanowisko organu zawarte w odpowiedzi na skargę odnośnie braku możliwości złożenia skargi bez ponaglenia jest niezgodne z obowiązującymi przepisami w zakresie dostępu do informacji publicznej. Wskazał na orzecznictwo sądów administracyjnych, zgodnie z którym skarga na bezczynność w załatwieniu wniosku o informację publiczną nie musi być poprzedzona ponagleniem. Skarżący zwrócił uwagę, że w odpowiedzi na skargę Wójt pominął fakt, że w dniu 22 kwietnia 2022 r., wystosował do niego pismo, w którym wnosił o doprecyzowanie wniosku oraz ewentualnie celu posiadania informacji. Skarżący podał, że w odpowiedzi na powyższe pismo Wójta poinformował, że wniosek był precyzyjny, określał zakres informacji, sposób oraz formę przekazania. Podniósł, że na ww. pismo Wójt nie odpowiedział, a tym samym nie udostępnił wnioskowanej informacji, czyli pozostaje w bezczynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022r. poz. 329 ze zm., dalej: P.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów. Uwzględniając skargę na bezczynność sąd administracyjny 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, o czym stanowi art. 149 § 1 P.p.s.a. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, zgodnie z art. 149 § 1a P.p.s.a. Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika zaś, że Sąd nie jest związany zakresem zaskarżenia, wnioskami skargi, podniesionymi zarzutami oraz powołaną podstawą prawną, Skarga została rozpoznana przez WSA w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 P.p.s.a. W myśl tej regulacji, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Na wstępie Sąd stwierdza, że zawarty w odpowiedzi na skargę wniosek organu o odrzucenie skargi z powodu niewyczerpania środków zaskarżenia tj. brak złożenia ponaglenia, jest niezasadny. Skargę na bezczynność organu w zakresie braku udostępnienia informacji publicznej wnosi się bez uprzedniego wyczerpania administracyjnego toku instancji do sądu administracyjnego, co wynika z ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych (zob. np. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r., o sygn. I OSK 601/05, LEX). Brak było zatem podstaw do odrzucenia skargi. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie organ dopuścił się bezczynności, "Bezczynność organu administracji publicznej" to sytuacja, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żądanych czynności w sprawie lub opieszale prowadził postępowanie, ale - mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (tak NSA w wyroku z dnia 5 lutego 1999 r., sygn. akt I SAB 90/98, LEX). Na mocy art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. W świetle ugruntowanego stanowiska sądów administracyjnych, pozostawanie w bezczynności przez podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu ustawy, oznacza niepodjęcie przez ten podmiot, w terminie wskazanym w wyżej przytoczonym przepisie, stosownych czynności. Celem skargi na bezczynność, wniesionej w sprawie wniosku o udostępnienie informacji publicznej, jest doprowadzenie do podjęcia czynności lub aktu przez podmiot zobowiązany do działania unormowanego ustawą o dostępie do informacji publicznej. W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że przedmiot wniosku skarżącego, tj. projekt organizacji ruchu dla ul. [...] w T., będącej w części drogą publiczną gminną, a w części drogą wewnętrzną, obejmował dane stanowiące informację publiczną w rozumieniu art. 1 i nast. u.d.i.p. W myśl art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych. Dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy (zob. art. 6 ust. 2 u.d.i.p.). Z kolei według rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 784) przez projekt organizacji ruchu rozumieć należy dokumentację sporządzoną w celu zatwierdzenia stałej, zmiennej albo czasowej organizacji ruchu przez właściwy organ zarządzający ruchem albo właściwy podmiot zarządzający drogą wewnętrzną (§ 1 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia). Projekt organizacji ruchu może według powyższych unormowań przedstawić do zatwierdzenia organowi zarządzającemu ruchem (np. staroście) m.in. zarząd drogi, czyli jednostka organizacyjna wykonująca zadania zarządcy drogi. Funkcje zarządcy dróg gminnych oraz dróg wewnętrznych stanowiących własność samorządu gminnego pełni, według art. 19 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2021 r. poz. 1376), wójt (burmistrz, prezydent miasta). Zatem, Wójt Gminy będąc organem władzy publicznej pełniącym funkcje zarządcy drogi może być dysponentem projektu organizacji ruchu dróg gminnych i dróg wewnętrznych, zobowiązanym do stosowania w tym zakresie przepisów u.d.i.p. (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 30 listopada 2021r. sygn. akt II SAB/Rz 116/21 - cbosa). Trzeba też dodać, że brak było podstaw do żądania od skarżącego wskazania celu posiadania projektu organizacji ruchu. Jak wynika bowiem z treści art.2 u.d.i.p., każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, a od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. W przedmiotowej sprawie skarżący złożył wniosek o udzielenie informacji publicznej w dniu 21 marca 2022 r. i od tego dnia rozpoczął bieg termin na jego rozpatrzenie. Do chwili wniesienia skargi tj. do 11 kwietnia 2022r. skarżący nie otrzymał żadnej odpowiedzi, mimo upływu terminu, o którym mowa w art.13 u.d.i.p. Oznacza to, że organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku. Na podstawie art.149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku skarżącego. W punkcie drugim wyroku Sąd stosownie do treści art. 149 § 1a P.p.s.a. stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Podstawą takiej kwalifikacji są okoliczności związane z brakiem oznak celowego ograniczania prawa skarżącego do załatwienia w ustawowym terminie wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a., Sąd zasądził na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego, na które złożył się uiszczony wpis sądowy od skargi w kwocie 100zł.