II SAB/Rz 72/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Mazur – Selwa po rozpoznaniu w dniu 5 października 2020 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. N. na bezczynność Schroniska dla zwierząt w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącej kwotę 100 zł ( słownie: sto złotych) uiszczoną tytułem wpisu od skargi.

Skarżąca pismem z dnia 31 sierpnia 2002 r. zawiadomiła Sąd o wniesieniu skargi. Skarga została wniesiona w formie dokumentu elektronicznego i była ona załącznikiem do wyżej wymienionego zawiadomienia. W wykonaniu zarządzenia sędziego skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków wniesionej skargi, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania pod rygorem jej odrzucenia, tj. do uiszczenia wpisu od skargi oraz do jej podpisania. W wyznaczonym terminie skarżąca uiściła wpis oraz nadesłała podpisane elektronicznie pismo przewodnie, do którego dołączyła niepodpisaną skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") Sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Wnoszona do Sądu skarga, niezależnie od tego czy wnoszona jest na piśmie czy drogą elektroniczną powinna spełniać wymogi pisma procesowego w tym między innymi zostać podpisana ( art 57 § 1 w zw. z art 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a). Jak stanowi art 46 § 2a p.p.s.a.: w przypadku gdy pismo strony jest wnoszone w formie dokumentu elektronicznego, powinno zawierać adres elektroniczny oraz zostać podpisane przez stronę albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym. Zasady podpisywania przewidziane w § 2a dotyczą także załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego ( § 2b). Treść przepisów nie nasuwa żadnych wątpliwości co do tego, że wszystkie wnoszone do Sądu pisma, by móc wywołać skutki prawne muszą zostać podpisane. Przepisy art 46 §2a i § 2b p.p.s.a. zostały wprowadzane ustawą z dnia 10 stycznia 2014 r. o zmianie ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne oraz niektórych innych ustaw ( Dz.U. z 2014 r., poz. 183) i świadczą o kompatybilności przepisów postępowania sądowoadministracyjnego z zasadami informatyzacji podmiotów publicznych. W spawie skarżąca wnosząc skargę, jak również odpowiadając na wezwanie Sądu do jej podpisania, złożyła podpisane podpisem kwalifikowanym pismo przewodnie, do którego w każdym przypadku dołączyła niepodpisaną skargę. Nie odpowiada to bezwzględnie obowiązującym, wyżej przedstawionym, wymogom formalnym wnoszenia skarg. Podkreślić należy, że pismem w sprawie jest zarówno pismo przewodnie, jak i skarga. W ocenie Sądu jakiekolwiek instrukcje czy podręczniki dotyczące platformy e-PUAP nie są źródłem prawa i ich treść nie może decydować o nierespektowaniu jasnych zapisów ustawy, w tym wypadku p.p.s.a. Takie same zasady dotyczą pism wnoszonych tradycyjnie. Zgodnie z art 12 b §1 i 2 p.p.s.a. określony w ustawie warunek formy pisemnej uważa się za zachowany jeżeli dokument elektroniczny został podpisany w sposób, o którym mowa w art 46 § 2a p.p.s.a. W postępowaniu dokumenty elektroniczne wnosi się do sądu administracyjnego przez elektroniczną skrzynkę podawczą. W świetle wyżej przytoczonych przepisów, w tym art 46 § 2a i 2 b p.p.s.a. oraz faktu, że załącznikiem do pisma przewodniego jest skarga, w ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że skarga musi zostać podpisana w sposób przewidziany przepisami ustawy, co jest technicznie możliwe i wykonalne. Skarżąca w niniejszej sprawie, w opisanej sytuacji skargi nie podpisała. Mając to na uwadze Sąd odrzucił niepodpisaną skargę na podstawie art 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Orzeczenie o kosztach znajduje uzasadnienie w treści art 232 §1 pkt 1 p.p.s.a.