II SAB/Rz 70/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Ewa Partyka Sędziowie WSA Elżbieta Mazur - Selwa AWSA Karina Gniewek - Berezowska /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 18 sierpnia 2022 r. sprawy ze skargi J. S. na bezczynność Burmistrza [...] w przedmiocie przyjęcia zeznań świadków - skargę oddala -

Przedmiotem kontroli Sądu jest bezczynność Burmistrza [...] (dalej: "Burmistrz" lub "organ") w sprawie przyjęcia zeznań świadków. Jak wynika z nadesłanych do Sądu akt sprawy, wnioskiem z dnia 15 lutego 2022 r. J.S. (dalej zwany: "skarżącym") zwrócił się do Burmistrza o przyjęcie przez urzędnika gminy zeznań od dwóch świadków, na potwierdzenie jego pracy w gospodarstwie rolnym w latach 2000 – 2008, powołując się na przepisy ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy (Dz.U. 1990 Nr 54 poz. 310; dalej: "ustawa"). Wyjaśnił, że zeznania te są wymagane przez pracodawcę w celu zaliczenia mu tych lat do stażu pracy. W odpowiedzi na powyższy wniosek, organ pismem nr O.2240.18.22 z dnia 24 lutego 2022 r. poinformował skarżącego, że zgodnie z art. 96 ustawy Prawo o notariacie (Dz.U. z 2020 r. poz. 1192 z późn. zm.), poświadczenie własnoręczności podpisu należy co do zasady do kompetencji notariusza. Burmistrz jest uprawniony do poświadczania własnoręczności podpisu tylko wyjątkowo, w przypadkach ściśle określonych przepisami prawa. W ocenie organu uprawnienie to posiadają jedynie wójtowie/burmistrzowie tych jednostek samorządu terytorialnego, które mają siedzibę w miejscowościach, w których nie ma kancelarii notarialnej. Na powyższe pismo skarżący złożył zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie. Zdaniem skarżącego urzędnik w Gminie nie rozróżnia przyjęcia zeznań świadków od poświadczenia własnoręczności podpisu, odsyłając go do notariusza i nie wypowiadając się na temat poruszony we wniosku. Postanowieniem z dnia 21 marca 2022 r. nr SKO.4100.3.670.2022, Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło niedopuszczalność wniesionego zażalenia, wyjaśniając, że zaskarżone pismo Burmistrza wyrażało jedynie stanowisko wobec złożonej prośby, a więc nie może podlegać weryfikacji w trybie odwoławczym. Wobec powyższego skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na bezczynność Burmistrza w sprawie przyjęcia zeznań świadków. Skarżący podniósł, że w odpowiedzi na wniosek organ nie odniósł się do istoty sprawy, ponieważ mylnie utożsamia przyjęcie zeznań świadków z poświadczeniem własnoręczności podpisu świadków, co stanowi dwie różne kwestie. Wyjaśnił, że wcześniej wnioskował do Burmistrza [...] o wydanie zaświadczenia potwierdzającego jego pracę w gospodarstwie rolnym, jednakże w odpowiedzi, organ ten postanowieniem z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...] odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści. Postanowienie to skarżący zaskarżył zażaleniem do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, a organ odwoławczy postanowieniem z dnia [...] stycznia 2022 r. nr [...] utrzymał postanowienie organu I instancji w mocy. Skarżący zaznaczył, że w swoim rozstrzygnięciu Kolegium wskazało, iż cyt.: "(...) zeznania te mogą zostać także odebrane przez pracownika urzędu gminy lub notariusza", powołując się na Komentarz do ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy. Kolegium stwierdziło również, że "okres pracy w gospodarstwie rolnym, w oparciu o analizę cytowanej uprzednio ustawy, może być potwierdzony zaświadczeniem wydanym na podstawie posiadanych przez ten urząd dokumentów (art. 3 ust. 1) albo poprzez przedłożenie zeznań co najmniej dwóch świadków, które zostaną odebrane przez pracodawcę, pracownika urzędu gminy bądź też notariusza (art 3 ust. 3)". W związku z powyższym skarżący wniósł o zobowiązanie Burmistrza do wykonania jego obowiązku w zakresie przyjęcia zeznań od świadków. W odpowiedzi na skargę Burmistrz wniósł w pierwszej kolejności o jej odrzucenie, zaś w dalszej kolejności o oddalenie skargi, jako bezzasadnej. Organ wskazał, że skarżący zaskarżył bezczynność Urzędu Miejskiego w [...], który to Urząd stanowi jedynie aparat pomocniczy organu administracji publicznej, w związku z czym wniesiona skarga jest niedopuszczalna i winna zostać odrzucona. Nadto wniosek skarżącego nie wszczynał żadnego postępowania administracyjnego, a zatem organ nie był zobowiązany do wydania jakiegokolwiek aktu administracyjnego w terminach przewidzianych w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.; dalej: "k.p.a."). Organ zauważył, że co prawda z powoływanej ustawy wynika, że udokumentowanie stażu pracy może nastąpić na podstawie zaświadczenia właściwego urzędu gminy, albo (jeżeli urząd gminy nie może wydać stosownego zaświadczenia z uwagi na fakt, że nie dysponuje dokumentami o pracy zainteresowanej osoby w indywidualnym gospodarstwie rolnym) za pomocą zeznań co najmniej dwóch świadków zamieszkujących w tym czasie na terenie, na którym jest położone gospodarstwo rolne, w którym pracownik wykonywał pracę, niemniej jednak przepisy nie określają ani formy ani procedury składania tych zeznań, wobec czego trudno domniemywać, że uprawnienie do odbioru zeznań od świadków posiada urzędnik danej gminy. W ocenie Burmistrza ww. ustawa nie zawiera podstawy prawnej, która zobowiązywałaby urzędnika Gminy [...] do odbioru zeznań świadków potwierdzających pracę skarżącego w gospodarstwie rolnym. Burmistrz wskazał również, że po pierwsze, organ rozpoznał wniosek z dnia 15 lutego 2022 r. poprzez udzielenie skarżącemu w tym zakresie stosownej informacji, wobec czego nie może być mowy o bezczynności organu. Po wtóre zaś, jak przesądziło Kolegium, wystosowane w odpowiedzi na wniosek skarżącego pismo z dnia 24 lutego 2022 r., nie jest ani decyzją, ani postanowieniem, a więc orzeczeniem które co do zasady, podlega weryfikacji w trybie odwoławczym, a jedynie stanowiskiem wobec złożonej prośby. Skoro więc nie przysługuje od niego żaden środek prawny w postaci zażalenia czy odwołania, to skarżącemu nie przysługuje również skarga na bezczynność organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2022r. poz. 329 z późn. zm. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 i pkt 9 tej ustawy, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.) oraz na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a.). Bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy organ będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym w przepisach prawa i w konsekwencji pozostaje w zwłoce. Bezczynność organu zachodzi zatem wówczas, gdy ciąży na nim wynikający z przepisów prawa obowiązek wszczęcia postępowania i podjęcia w nim stosownego rozstrzygnięcia (stosownej czynności), a obowiązku tego organ nie wypełnia w nakazanym terminie. Sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy, stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a.: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Oznacza to, że celem skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest doprowadzenie do wydania przez organ decyzji administracyjnej (lub innego aktu) bądź podjęcia czynności w sprawie wszczętej żądaniem strony. Wyjaśnić przy tym należy, że w sprawach, w których przedmiotem badania sądu administracyjnego jest bezczynność organu, sąd kontroluje jedynie, czy organ administracji w terminie zakreślonym przepisami prawa procesowego rozpatrzył wniosek strony czy też nie. Sposób załatwienia tego wniosku, a więc jego uwzględnienie, bądź odmowa uwzględnienia, nie jest natomiast przedmiotem oceny sądu administracyjnego w sprawie ze skargi na bezczynność. Strona niezadowolona z rozstrzygnięcia, może wnieść na nie skargę i wówczas sąd kontroluje jego zgodność z prawem. Przedmiotem skargi jest bezczynność Burmistrza [...] w zakresie nierozpoznania wniosku z 15 lutego 2022 r. Wnioskiem tym skarżący zwrócił się do Burmistrza [...] o przyjęcie zeznań przez urzędnika gminy od dwóch świadków, którzy potwierdzą jego pracę w tym gospodarstwie w latach 2000-2008. Wyjaśnił, że zeznania te są wymagane przez pracodawcę w celu zaliczenia tych lat do stażu pracy. W odpowiedzi udzielonej w dniu 24 lutego 2022 r. Burmistrz [...] wskazał, że skoro z art 96 ustawy Prawo o notariacie wynika, że poświadczenie własnoręczności podpisu należy co do zasady do kompetencji notariusza, a Burmistrz uprawniony jest do tego tylko wyjątkowo, to należy domniemywać, że wójtowie /burmistrzowie są uprawnieni do poświadczenia własnoręczności podpisu świadków tylko w sytuacji, gdy na terenie ich siedziby nie ma kancelarii notarialnej. Swoje stanowisko organ powtórzył w piśmie z dnia 21 czerwca 2022 r. Skarżący nie zgadza się z tym stanowiskiem. Wyjaśnia, że wcześniej, bo 21 grudnia 2021 r., wnioskował do Urzędu o wydanie zaświadczenia o pracy w gospodarstwie, na co otrzymał postanowienie odmowne [...], na które złożył zażalenie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krośnie postanowieniem nr [...] utrzymało to postanowienie w mocy. Jednocześnie wskazało, że prace w gospodarstwie rolnym potwierdzić mogą również zeznania dwóch świadków odebrane przez urzędnika lub przez notariusza. Oceniając w pierwszej kolejności dopuszczalność wniesionej skargi stwierdzić należy, że skarżona bezczynność dotyczy postępowania, które normowane jest przepisami ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r. poz. 735; dale: "k.p.a."). O ile wydanie zaświadczenia, zgodnie z art. 1 k.p.a. nie jest sprawą administracyjną rozstrzyganą w drodze decyzji, nie rozstrzyga bowiem o uprawnieniach czy obowiązkach, to nosi jednak cechy czynności materialno-technicznej, której nie podjęcie może zostać zaskarżone w ramach skargi na bezczynność organu, o jakiej mowa w art. 3 § 1 pkt 8 i 9 p.p.s.a. ( patrz wyrok WSA w Krakowie z dnia 17 kwietnia 2018 r., sygn. akt III SAB/Kr 24/18- to i wszystkie powołane w sprawie orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych orzeczenia.nsa.gov.pl.) W ocenie Sądu z tych samych powodów jako dopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność organu w zakresie przesłuchania świadków w celu wykazania pracy w gospodarstwie rolnym. Nie ulega również wątpliwości, że skarżący przed wniesieniem skargi wyczerpał administracyjny tok instancji. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). W przypadku skargi na bezczynność i przewlekłość postępowania, o wyczerpaniu środków zaskarżenia można mówić w sytuacji, gdy skarżący przed wniesieniem skargi skorzysta ze środka przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a. Skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ można wnosić w każdym czasie, po wyczerpaniu ponaglenia, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. W niniejszej sprawie skarżący przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego złożył "zażalenie na pismo Urzędu Miejskiego w [...] z 24 lutego 2022 r." Ugruntowane już w tym zakresie stanowisko doktryny, jak i orzecznictwa nakazuje przyjmować, że o charakterze danej czynności nie decyduje jego forma lub nazwa, lecz merytoryczna treść. Tylko treść żądania wyznacza stosowną normę prawa materialnego lub normę prawa procesowego, która ma znaczenie dla ustalenia zakresu postępowania. Z treści wniesionego przez skarżącego zażalenia wynikało niezadowolenie z niezałatwienia złożonego do organu wniosku, przez co Sąd nie ma wątpliwości, że skarżący przed wniesieniem skargi wyczerpał przysługujące mu środki zaskarżenia. Sąd nie ma również wątpliwości co do prawidłowości wskazania skarżonego organu. W sprawie pewne jest bowiem, że tym organem jest Burmistrz [...]. Nie zmienia powyższego, że w skardze do Sądu jako skarżony organ skarżący wskazał Urząd Miejski w [...] wiedziony najprawdopodobniej treścią art. 3 ustawy, zgodnie z którym to właściwy urząd gminy jest obowiązany stwierdzić okresy pracy. Oczywistym jest i rację ma w tym zakresie organ, że zgodnie z treścią art. 11a ust. 1 u.s.g. organami gminy jest rada gminy oraz wójt (burmistrz, prezydent miasta). Natomiast urząd gminy nie jest organem gminy, lecz jednostką aparatu pomocniczego wójta (art. 33 ust. 1 u.s.g.). Nie mniej jednak poza użyciem przez skarżącego w nagłówku kierowanej do Sądu skargi "skarga na bezczynność Urzędu Miejskiego w [...]", skarżący wszystkie pisma kierował właśnie do Burmistrza [...], który udzielił na nie odpowiedzi, jak również odpowiedział na kierowaną do Sądu skargę. W takiej sytuacji żądanie odrzucenia skargi oparte na skierowaniu jej względem niewłaściwego organu – Urzędu Miejskiego w [...], uznać należy za bezzasadne. Przechodząc do meritum Sąd stwierdza, że organ nie pozostaje w bezczynności, a udzielona odpowiedź odpowiada przepisom. Podstaw materialnoprawnych do działania organu skarżący upatrywał w ustawie z dnia 20 lipca 1990 r. o wliczaniu okresów pracy w indywidulanym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy ( Dz.U. 1990 r., Nr 54, poz. 310; dalej: "ustawa"). Na podstawie art. 1 tej ustawy: 1. Ilekroć przepisy prawa lub postanowienia układu zbiorowego pracy albo porozumienia w sprawie zakładowego systemu wynagradzania przewidują wliczanie do stażu pracy, od którego zależą uprawnienia pracownika wynikające ze stosunku pracy, okresów zatrudnienia w innych zakładach pracy, do stażu tego wlicza się pracownikowi także: 1) okresy prowadzenia indywidualnego gospodarstwa rolnego lub pracy w takim gospodarstwie, prowadzonym przez współmałżonka, 2) przypadające przed dniem 1 stycznia 1983 r. okresy pracy po ukończeniu 16 roku życia w gospodarstwie rolnym prowadzonym przez rodziców lub teściów, poprzedzające objęcie tego gospodarstwa i rozpoczęcie jego prowadzenia osobiście lub wraz ze współmałżonkiem, 3) przypadające po dniu 31 grudnia 1982 r. okresy pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym w charakterze domownika w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin. 2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli w myśl danego przepisu lub postanowienia do stażu pracy wlicza się tylko okresy zatrudnienia w danym zakładzie pracy, w określonej branży albo okresy pracy na określonych stanowiskach lub pracy wykonywanej w szczególnych warunkach. Na podstawie z kolei art. 3 ustawy: 1. Na wniosek zainteresowanej osoby właściwy urząd gminy jest obowiązany stwierdzić, zgodnie z art. 1, okresy jej pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym, wydając stosowne zaświadczenie w celu przedłożenia w zakładzie pracy. 2. Jeżeli organ, o którym mowa w ust.1, nie dysponuje dokumentami uzasadniającymi wydanie zaświadczenia o pracy zainteresowanej osoby w indywidualnym gospodarstwie rolnym, zawiadamia ją o tej okoliczności na piśmie. 3. W wypadku, o którym mowa w ust. 2, okresy pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym mogą być udowodnione zeznaniami co najmniej dwóch świadków zamieszkujących w tym czasie na terenie, na którym jest położone to gospodarstwo rolne. W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że przepisy tej ustawy nie regulują samodzielnego postępowania dowodowego w sprawie zaliczania okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy, a jedynie określają jakie okresy podlegać będą zaliczeniu oraz sposób ich udokumentowania. Z przepisów tych wynika, że takim sposobem może być wydane przez organ zaświadczenie, bądź zaznania świadków. Nie ma wątpliwości co do tego, że organ wydając zaświadczenie nie orzeka merytorycznie, nie dokonuje żadnych ustaleń praw lub obowiązków administracyjnoprawnych podmiotów prawa, a poświadcza jedynie fakty lub określone stany prawne. Zaświadczenie jest bowiem aktem wiedzy, a nie aktem woli organu i nie ma charakteru prawotwórczego, nie rozstrzyga żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej, ani nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Stanowi ono jedynie potwierdzenie informacji znajdujących się w posiadaniu organu. Jeżeli organ dysponuje dokumentami potwierdzającymi żądane okoliczności to wydaje zaświadczenie, jeśli nie – odmawia. Innym, przewidzianym w tej ustawie sposobem na wykazanie powyższych okresów pracy w gospodarstwie rolnym są zeznania świadków, z czego skarżący wywodzi obowiązek przeprowadzenia tego dowodu przez organ i zarzuca mu bezczynność. Z akt sprawy nie wynika jednak, by toczyło się przed organem jakiekolwiek postępowanie związane z zaliczeniem okresu pracy w gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy, w którym to organ mógłby przesłuchać powołanych świadków. W piśmie z dnia 22 czerwca 2022 r. organ wyjaśnił, że Gmina prowadziła sprawy z zakresu Funduszu Ubezpieczeń Społecznych Rolników oraz Funduszu Emerytalnego Rolników do 1993 r. Od 1994 r. sprawy z wyżej wymienionego zakresu prowadzi KRUS. Wyjaśnił również, że w trakcie prowadzenia postępowania wyjaśniającego ustalono, że organ dysponuje umową dzierżawy z 26 sierpnia 2000 r. Z treści umowy wynika, że została ona zawarta pomiędzy Zarządem Miejskim w [...], a Państwem S.A. i J., na podstawie której organ może potwierdzić wyłącznie fakt posiadania przez wyżej wymienione osoby gospodarstwa rolnego, natomiast nie jest w stanie potwierdzić faktu wykonywania pracy w tym gospodarstwie przez ich syna, co stanowiło podstawę odmowy wydania stosownego zaświadczenia. Zeznania świadków, których przesłuchania domaga się skarżący w miejsce odmowy wydania zaświadczenia, to nic innego jak dowodowe źródło osobowe, dopuszczone niemal w każdej procedurze jako środek dowodowy, do wykazania okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. Dowód ten prowadzi się w sprawie, gdzie jego przeprowadzenie konieczne jest dla ustalenia pewnych okoliczności faktycznych. Przeprowadza się go przy zachowaniu określonych wymogów i standardów procesowych, stosując odpowiednie pouczenia, przewidziane w stosownym procedurach. Takich standardów nie określa ustawa o wliczeniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy i nie zawiera odesłania do stosownych przepisów, jak chociażby k.p.a. Ustawa, o której mowa wyżej wprowadza rodzaje dowodów, którymi można wykazać określone okoliczności w postępowaniu, którego wynik zależy od wykazania okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym. Nie można natomiast takiego dowodu prowadzić in abstracto, w oderwaniu od postępowania głównego. Jak wynika z udzielonej przez organ odpowiedzi, żadne postępowanie tego rodzaju nie toczy się przed organem. W takiej sytuacji organ może wydać zaświadczenie potwierdzające fakt pracy w gospodarstwie na podstawie posiadanych dokumentów. Ustawa wyklucza jednocześnie wydanie takiego zaświadczenia na podstawie zeznań świadków. Ocena tych dowodów należy każdorazowo do organu, który stwierdza fakt spełnienia wymogów określonych w ustawie i podejmuje decyzję o zaliczeniu okresu pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy. Zatem brak jest jakichkolwiek podstaw prawnych do nakładania na Burmistrza [...] obowiązku przesłuchania świadków. Skoro z powodu braku dokumentów potwierdzających pracę w gospodarstwie rolnym burmistrz odmówił wydania zaświadczenia, nie można mu zarzucić bezczynności w nieprzesłuchaniu świadków, który to dowód jak wyżej wskazano nie może prowadzić do wydania takiego zaświadczenia, a organ nie prowadzi żadnego postępowania, dla którego istotne byłoby ustalenia czasu pracy w tym gospodarstwie. W świetle powyższego stwierdzić należy, że pisemna odpowiedź organu o braku podstaw do przeprowadzenia żądanego dowodu odpowiada prawu. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł, jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a