II SAB/Rz 66/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Solarski po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2025 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.G. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Mielcu w sprawie udostępnienia informacji publicznej postanawia odrzucić skargę.

Pismem z daty: "[...], 5.04.2025" K.G. (dalej: "skarżący") złożył skargę na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Mielcu w zakresie udostępnienia informacji publicznej. W odpowiedzi organ wniósł o odrzucenie skargi ewentualnie jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Sąd z urzędu posiada informację, że prawomocnym wyrokiem z dnia 27 marca 2025 r., wydanym w sprawie II SAB/Rz 17/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił w całości skargę skarżącego na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Mielcu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "P.p.s.a."), sąd wydaje postanowienie o odrzuceniu skargi, jeśli sprawa objęta skargą między tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Zatem powaga rzeczy osądzonej (res iudicata) zachodzi wówczas, gdy wystąpi tożsamość przedmiotowa i tożsamość podmiotowa w sprawie. W rezultacie stwierdzić należy, że pomiędzy sprawami II SAB/Rz 17/25 i II SAB/Rz 66/25 zachodzi zarówno tożsamość podmiotowa: stronami są K.G. i Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Mielcu, jak również tożsamość przedmiotowa: obie skargi mają za przedmiot bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej i co więcej obie są identyczne w swojej treści, różnią się jedynie datą: w sprawie II SAB/Rz 17/25 widnieje data "[...], 20.12.2024", zaś w sprawie II SAB/Rz 66/25 data "[...], 5.04.2025". Konsekwencją stwierdzenia tożsamości podmiotowej oraz przedmiotowej skargi jest uznanie, że przedmiotowa skarga jest niedopuszczalna, ponieważ nie można wyprowadzić podstaw do wniesienia dwóch skarg na bezczynność tożsamej sprawy. Z powyższych względów skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 i § 3 P.p.s.a, o czym orzeczono w sentencji postanowienia.