II SAB/Rz 63/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SNSA Małgorzata Wolska po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. K. na bezczynność Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie braku odpowiedzi na pismo - postanawia - odrzucić skargę.

K. K. złożyła (drogą elektroniczną) skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na bezczynność organu. Wskazała, że dnia 27 kwietnia 2016 r. złożyła do organu pismo z prośbą o pisemną odpowiedź, której mimo upływu wiążącego terminu 30 dni, nie otrzymała. Zarządzeniem z dnia 19 czerwca 2018 r. skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie, oznaczenie organu, którego bezczynności skarga dotyczy oraz wskazanie przedmiotu żądania, tj. w czym skarżąca upatruje bezczynności organu, a także poprzez złożenie dowodu wyczerpania trybu wynikającego z art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, dalej: "K.p.a."), tj. wyjaśnienie czy przed złożeniem skargi składała ponaglenie na niezałatwienie sprawy w terminie, do organu wyższego stopnia. W zakreślonym przez Sąd terminie skarżąca podpisała skargę. Jako organ wskazała Prezydenta Miasta [...], który poprzez brak odpowiedzi na jej pismo (złożone w związku ze szkalowaniem jej osoby przez byłego pracodawcę m. in. dyr. Wydziału księgowo-rachunkowego) dopuścił się bezczynności. Wyjaśniła nadto, że nie składała ponaglenia na niezałatwienie sprawy, jednak "informacja o skardze dotarła do organu, za pośrednictwem Sądu". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 – zwanej dalej "P.p.s.a."), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie, lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.). Zgodnie natomiast z art. 53 § 2b P.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Dodać należy, że w aktualnym stanie prawnym, zgodnie z art. 37 § 1 K.p.a. stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). W myśl z kolei art. 37 § 3 K.p.a., ponaglenie wnosi się: 1) do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie; 2) do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia. Z nadesłanych do tut. Sądu dokumentów i wyjaśnień nie wynika, by K. K. przed wniesieniem skargi, wyczerpała środki zaskarżenia o jakich mowa w art. 52 P.p.s.a. To zaś powoduje, że skarga na bezczynność organu jest niedopuszczalna i podlegać musi odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a. Ponadto wskazać należy, że zakres kognicji sądu administracyjnego określa art. 3 § 2 P.p.s.a. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 i 9 P.p.s.a. bezczynność może stać się przedmiotem skargi tylko w takim zakresie, w jakim dotyczy niewykonywania kompetencji w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a. (decyzji administracyjnych, określonego rodzaju postanowień oraz aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub czynności wynikających z przepisów prawa) lub w przepisach szczególnych do których odnosi się art. 3 § 2 pkt 9 i art. 3 § 3 P.p.s.a. Zatem by można było mówić o bezczynności administracji publicznej musi istnieć przepis prawny, który w określonej sytuacji prawnej nakłada na organ obowiązek określonego działania, w przewidzianej do tego formie i terminie. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest bezczynność polegająca na braku odpowiedzi na pismo, złożone w związku ze "szkalowaniem" skarżącej przez byłego pracodawcę. Tak określony przedmiot nie mieści się w katalogu skarg wskazanych w art. 3 § 2 pkt 8 lub 9 P.p.s.a. Kwestie dotyczące pomówień (czy jak określiła skarżąca: "szkalowania jej osoby") czy też spraw pracowniczych należą do właściwości sądów powszechnych. W tych okolicznościach, nawet gdyby skarżąca wyczerpała tryb z art. 37 § 1 K.p.a., to i tak uznać należało, że sprawa nie mieści się w zakresie kognicji sądu administracyjnego, a skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a. Mając na uwadze powyższe Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i 6 oraz § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Ponieważ skarga podlega odrzuceniu, mając na względzie treść art. 222 P.p.s.a., odstąpiono od wzywania skarżącej do uiszczenia wpisu sądowego od skargi.