II SAB/Rz 55/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Joanna Zdrzałka Sędziowie WSA Karina Gniewek - Berezowska /spr./ WSA Piotr Godlewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 21 maja 2026 r. sprawy ze skargi Z. B. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w [....] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej - oddala skargę -

II SAB/Rz 55/26 UZASADNIENIE ZB (dalej: "Skarżący") wnioskiem z 12 lutego 2026 r. (data wpływu do organu – 16 luty 2026 r.) zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji w [...] (dalej: "Komendant", "Organ") o udzielenie informacji publicznej we wskazanym zakresie a mianowicie: 1. w celu transparentności realizowanych działań organu władzy publicznej, a w szczególności reakcji na zawiadomienie obywatela, przebiegu i rytmiki podejmowanych czynności oraz rzetelności ich wykonywania wniósł o udostępnienie skanów oraz zanonimizowanych protokołów, notatek urzędowych (sporządzonych w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia /Dz. U. 2025.860/), przeglądów akt, a także pism dokumentujących przebieg postępowań wyjaśniających znajdujących się w aktach spraw nr: [...]. 2. w związku z tym, że funkcjonariusze KPP w [...] rzekomo prowadzą szereg działań mających na celu zapobieganie i wykrywanie wykroczeń na terenie gminy [...], Skarżący zwrócił się o wskazanie, poza prowadzeniem przez dzielnicowych m.in. planów priorytetowych, kiedy, jakie konkretnie i z jakim skutkiem w 2025 r. na terenie miejscowości [...] prowadzone były czynności prewencyjne, w szczególności zmierzające do wyeliminowania przejazdów pojazdami offroad prowadzonymi przez osoby łamiące przepisy prawa spenalizowane m.in. w ustawie z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. 2025.960), ustawie z dnia 20 maja 1971 r. Kodeks wykroczeń (Dz. U. 2025.734) lub innych przepisach. Zwrócił się o załączenie skanów notatek urzędowych, sprawozdań lub innych dokumentów potwierdzających przeprowadzenie czynności w konkretnych dniach. O ile wymagają tego przepisy wniósł o ich zanonimizowanie. Wnioskodawca jako formę udostępnienia informacji publicznej wskazał formę pisemną w postaci skanów dokumentów i przesłanie jej na podany adres e-doręczeń. W odpowiedzi na powyższy wniosek Komendant w piśmie z [...] lutego 2026 r. nr [...], w odniesieniu do pkt 1 wniosku poinformował, że dokumenty dotyczące czynności wyjaśniających w sprawach o wykroczenia (RSOW) nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902 ze zm. - dalej: "u.d.i.p."), lecz są elementem akt sprawy indywidualnej, do których dostęp regulowany jest przepisami proceduralnymi. Natomiast w zakresie pkt 2 wniosku podał, że w 2025 r. w miejscowości [...] realizowany był obchód rejonu służbowego przez dzielnicowego, w trakcie którego przeprowadzono rozmowy z mieszkańcami. Jednocześnie wskazał, że zagadnienia związane z przeciwdziałaniem wykroczeniom i naruszeniom porządku prawnego są na bieżąco omawiane podczas odpraw do służby. Funkcjonariusze są zadaniowani adekwatnie do aktualnych zagrożeń oraz zgłoszeń, w ramach realizacji ustawowych zadań Policji. Na bieżąco monitorują zgłoszenia i informacje ujawniane za pośrednictwem Krajowej Mapy Zagrożeń Bezpieczeństwa, podejmując stosowne czynności w przypadku potwierdzenia zagrożenia. Dokumentacja z odpraw do służby oraz bieżącego zadaniowania funkcjonariuszy ma charakter wewnętrzny, służy organizacji pracy jednostki i nie podlega udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie zgadzając się z powyższym stanowiskiem ZB złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na bezczynność Komendanta w przedmiocie braku prawidłowego rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Zarzucił naruszenie art. 35 § 1-3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r., poz. 1691 ze zm. - dalej jako "k.p.a."). Zwrócił się o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, o zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej w całości w terminie 30 dni od otrzymania wyroku, o stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa a także o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi Skarżący podkreślił, że odpowiedź Komendanta na jego wniosek jest nieadekwatna do zgłoszonego żądania Organ udzielając odpowiedzi powołał się na treść wyroku NSA, przy czym cytat ten zaczerpnięty został z uzasadnienia faktycznego i stanowi fragment treści wyroku WSA w Opolu, co do którego skarżący wniósł skargę kasacyjną do NSA, która została uwzględniona. Natomiast odnośnie pkt 2 wniosku Komendant opracowując odpowiedź oparł się na fragmencie pisma skierowanego do strony w innej sprawie. W tym zakresie Organ nie udzielił rzetelnej odpowiedzi. Wnioskodawca miał na myśli funkcjonariuszy wszystkich pionów tej jednostki i konkretne działania, przeprowadzone w konkretnym czasie, poparte stosownymi dokumentami. Mając powyższe na uwadze oraz prawo obywatela wynikające z art. 61 Konstytucji RP Skarżący wniósł o zobowiązanie Komendanta do rozpoznania jego wniosku o udostępnienie informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę Komendant wskazał, że podtrzymuje dotychczasowe stanowisko przedstawione w piśmie z 23 lutego 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zakres kognicji sądów administracyjnych, które sprawują kontrolę działalności administracji pod względem legalności, określają przepisy art. 3 § 2, 2a i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm. - zwanej dalej "P.p.s.a."). Kontrola ta z mocy art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. obejmuje również bezczynność czyli stan, w którym organ, będący właściwym miejscowo i rzeczowo do załatwienia sprawy, nie wydaje decyzji, postanowienia bądź innego aktu administracyjnego lub nie podejmuje czynności z zakresu administracji publicznej, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a. Sąd orzekał w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 P.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w takim trybie, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Skarżący zarzuca Komendantowi Powiatowemu Policji w [...] bezczynność powstałą na tle stosowania ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (dalej: "u.d.i.p."). Wyżej wskazana ustawa określa zasady i tryb dostępu do takich informacji, wskazując również w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu i kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Przewiduje, że udostępnianie informacji na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba, że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany tego nie umożliwiają. Wówczas podmiot ten powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości przekazania informacji i wskazuje w jakiej formie informacja może być udostępniona. W takim przypadku, jeżeli w ciągu 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (art. 14 ust. 1 i 2). Sposobami załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej w myśl ww. ustawy są zatem: albo udzielenie informacji, albo poinformowanie o braku możliwości udostępnienia informacji (art. 14 ust. 2) albo też wydanie decyzji odmownej (art. 16 ust. 1). Przepisy u.d.i.p. określają też termin udostępnienia informacji publicznej. Regułę zawiera art. 13 ust. 1 u.d.i.p., stanowiąc, że udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (wyjątki w tym zakresie zawierają: art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2). Co do zasady przekroczenie tego terminu zarówno w przypadku udzielenia informacji, jak i wydania decyzji o odmowie jej udzielenia oznacza bezczynność organu. Niezależnie od tego, mogą zachodzić również sytuacje, w których podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji dopuszcza się bezczynności, poprzez wadliwe przyjęcie, że w sprawie zachodzi przypadek, w którym wnioskowana informacja podlega udostępnieniu w trybie przepisów szczególnych i w sprawie nie ma zastosowania tryb udostępnienia informacji przewidziany w u.d.i.p., bądź też poprzez nieuprawnione przyjęcie, że wnioskodawca nadużywa prawa do informacji publicznej. W tej sytuacji, w przypadku złożenia skargi na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej obowiązkiem Sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwróciła się strona skarżąca, był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, a także, że żądana przezeń informacja miała charakter informacji publicznej, w rozumieniu przepisów u.d.i.p., jak również, że nie zachodzą jednocześnie szczególne okoliczności niepozwalające na skorzystanie w trybu przewidzianego w u.d.i.p. – umożliwiają Sądowi dokonanie pełnej oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność. Należy w tym miejscu podkreślić, że aby można było uznać, że nie zachodzi bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej - także takiej, której organ nie posiada - podmiot zobowiązany do jej udzielenia w formie uregulowanej ustawą o dostępie do informacji publicznej powinien wypowiedzieć się w tym przedmiocie. Tylko w takim przypadku uwolni się od zarzutu bezczynności w sprawie. Identycznie powinien postąpić w sytuacji, gdy posiada żądane informacje, lecz z uwagi na ograniczenia dostępu nie może ich udostępnić (por. wyrok NSA z 17.04.2013 r., I OSK 3109/12; por. też wyrok NSA z 22.02.2019 r., I OSK 414/17). W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że komendant powiatowy Policji, czyli formacji powołanej do realizacji zadań publicznych ze środków publicznych, jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Kluczowe znaczenie ma natomiast rozstrzygnięcie czy żądane przez Skarżącego informacje stanowią informację publiczną i czy podlega ona udostępnieniu, a także czy organ w sposób prawidłowy i wyczerpujący udzielił odpowiedzi. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Przepis ten konkretyzuje przedmiot informacji publicznej w sposób przykładowy, nie tworząc zamkniętego katalogu źródeł i rodzajów informacji publicznej. Mając na względzie te przepisy uznać należy, że informację publiczną stanowi wszystko co wiąże się bezpośrednio z funkcjonowaniem i trybem działania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Za informację publiczną przyjąć należy treść różnego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich i są nimi zarówno dokumenty bezpośrednio przez nie wytworzone, jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet jeżeli nie pochodzą wprost od nich. Należy również pamiętać, że z uwagi na brak jednoznacznych sformułowań w u.d.i.p. przy wykładni pojęć "informacja publiczna", "informacja o sprawach publicznych", należy kierować się treścią art. 61 Konstytucji RP, przewidującego prawo obywateli do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej i podmiotów wykonujących zadania publiczne. Prawo dostępu do informacji publicznej ma charakter powszechny, bowiem jest przyznane każdemu (art. 2 ust. 1 u.d.i.p.). Istnieją również kategorie spraw, w których przepisy szczególne, określające odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi, w całości wyłączają zastosowanie przepisów u.d.i.p. Do takich należą np. informacje znajdujące się w aktach sprawy karnej (sprawy o wykroczenie), gdzie dostęp do nich uregulowany jest w przepisach Kodeksu postępowania karnego (k.p.k.). Wyjaśnić także trzeba, że stosownie do art. 1 ust. 2 u.d.i.p. przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi, pod warunkiem, że nie ograniczają obowiązków przekazywania informacji publicznej do centralnego repozytorium informacji publicznej, o którym moa w art. 9b ust. 1. Oznacza to, że norma kolizyjna zawarta w art. 1 ust. 2 u.d.i.p. wyłącza stosowanie jej przepisów zawsze w przypadku istnienia regulacji szczególnych o dostępie do informacji publicznej. Wskazany przepis należy, w ocenie Sądu, rozumieć w ten sposób, że wyłącza on ustawę o dostępie do informacji publicznej w zakresie, w jakim inna szczególna ustawa reguluje ten dostęp, a pozwala na jej stosowanie tam, gdzie ustawa szczególna nie reguluje kwestii dostępności do informacji publicznej. Zgodnie z art. 38 § 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenie (Dz. U. z 2025 r., poz. 860 ze zm. - dalej: "k.p.w.w."), do czynności procesowych prowadzonych w postępowaniu w sprawach o wykroczenia stosuje się odpowiednio także przepisy (...) art. 156 § 1-5 i 6, art. 157, art. 158. art. 160-166 Kodeksu postępowania karnego, a gdy sąd orzeka jednoosobowo, również przepisy art. 109-115 kodeksu postępowania karnego. Zatem wskazana ustawa - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenie - nie reguluje samodzielnie kwestii dostępu do akt postępowania w sprawach o wykroczenie, odsyłając w art. 38 § 1 do regulacji w tym przedmiocie zawartej w art. 156 § 1-5 i 6 Kodeksu postępowania karnego. W rozpoznawanej sprawie Skarżący w pkt 1 wniosku zwrócił się o udostępnienie skanów oraz zanonimizowanych protokołów, notatek urzędowych, sporządzonych w trybie art. 54 § 3 k.p.w.w., przeglądów akt, a także pism dokumentujących przebieg postępowań wyjaśniających znajdujących się w aktach spraw nr: [...]. W odpowiedzi na powyższe Organ poinformował, że dokumenty dotyczące czynności wyjaśniających w sprawach o wykroczenia (RSOW) nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., lecz są elementem akt sprawy indywidualnej, do których dostęp regulowany jest przepisami proceduralnymi. W ocenie Sądu stanowisko Komendanta jest słuszne. Potwierdza je także argumentacja zawarta w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z 9 grudnia 2013 r., sygn. I OPS 7/13). Zaznaczyć wprawdzie należy, że uchwała ta dotyczyła kwestii dopuszczalności żądania udostępnienie przez prokuratora akt sprawy jako zbioru materiałów zakończonego postępowania przygotowawczego, jednakże z uwagi na zakres i uniwersalny charakter powołanych w jej uzasadnieniu ocen prawnych powinna być uwzględniana w zakresie szerszym od tego, który bezpośrednio dotyczył zadanego pytania prawnego. W uzasadnieniu ww. uchwały NSA zawarł istotne wskazania, co do wzajemnej relacji przepisów u.d.i.p. oraz k.p.k. Podał, że zgodnie z art. 1 ust. 2 u.d.i.p. "przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi". Oznacza to, że przepisów tej ustawy nie stosuje się wyłącznie wtedy, gdy są one nie do pogodzenia z przepisami ustaw szczególnych, które w sposób odmienny regulują zasady i tryb dostępu do informacji publicznej. Przepisami takimi są m.in. art. 156 k.p.k. i 321 k.p.k. Przepis art. 156 § 1 k.p.k. stanowi, że: "Stronom, obrońcom, pełnomocnikom i przedstawicielom ustawowym udostępnia się akta sprawy sądowej oraz daje możność sporządzenia z nich odpisów lub kopii. Za zgodą prezesa sądu akta te mogą być udostępnione również innym osobom. Informacje o aktach sprawy mogą być udostępnione także za pomocą systemu teleinformatycznego, jeżeli względy techniczne nie stoją temu na przeszkodzie". Zatem regulacja ta przewiduje prawo dostępu do akt sprawy sądowej oraz możność sporządzania odpisów przyznaje stronom, obrońcom, pełnomocnikom, przedstawicielom ustawowym i podmiotowi określonemu w art. 416 k.p.k. Za zgodą prezesa sądu akta te mogą być udostępniane również innym osobom. Chociaż przepis nie stanowi tego expressis verbis należy przyjąć, że dotyczy on akt sądowych zarówno toczącego się, jak i zakończonego postępowania. Art. 156 § 5, 5a i 5b k.p.k. odnoszą się z kolei do postępowania przygotowawczego. Przepisy art. 156 § 1, 5, 5a i 5b k.p.k. skierowane są w stosunku do wszystkich potencjalnych adresatów, a nie tylko wobec stron postępowania karnego, w odniesieniu do tych dokumentów, które są informacją publiczną i znajdują się w aktach sądowych spraw karnych i aktach trwającego lub zakończonego postępowania przygotowawczego. Są one przepisami szczególnymi, o których mowa w art. 1 ust. 2 u.d.i.p. i ustawa ta nie ma do nich zastosowania. Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę na wysoki stopień formalizacji postępowania i dostępu do akt postępowania karnego dla stron i daleko idące odformalizowanie postępowania regulowanego ustawą o dostępie do informacji publicznej. Przyjęcie tym samym, że strona postępowania karnego, której żywotnych interesów dotyczy sprawa, uzyskuje dostęp do akt na zasadach określonych w k.p.k., bardziej sformalizowanych, niż osoby działające w oparciu o art. 10 u.d.i.p., byłoby naruszeniem zasady równości zapisanej w art. 32 ust. 1 Konstytucji. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela w całości wnioski zawarte w wyroku NSA z dnia 24 marca 2026 r., sygn. III OSK 1037/25, że: "Po pierwsze - przepisy art. 156 § 1, 5, 5a oraz 5b k.p.k. adresowane są do każdego (do wszystkich), a więc nie tylko do stron postępowania karnego, o czym przesądza m.in. treść zdania drugiego art. 156 § 5 k.p.k., z której wynika, iż akta mogą być w wyjątkowych sytuacjach udostępnione innym niż stronom (obrońcom, pełnomocnikom, przedstawicielom ustawowym) osobom. Po drugie - przepisy te zawierają zamkniętą i zupełną regulację zasad dostępu do akt postępowania karnego i znajdujących się w nich informacji publicznych, tak na etapie postępowania przygotowawczego, jak i sądowego (a wraz z innymi przepisami także do akt postępowania już zakończonego). Po trzecie - wskazane przepisy k.p.k. stanowią owe "przepisy innych ustaw", o których mowa w art. 1 ust. 2 u.d.i.p. określające odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi, które w całości wyłączają zastosowanie przepisów tejże ustawy do informacji publicznych znajdujących się w aktach sprawy karnej. W konsekwencji nawet jeżeli osoba zainteresowana domaga się wydania konkretnych dokumentów z akt sprawy karnej – czy jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie z akt postępowania w sprawach o wykroczenia - to choćby miały one status informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, również w tym zakresie zasady ich udostępniania uregulowane są odrębnymi przepisami k.p.k., k.p.w.w. Każdy taki dokument należy bowiem traktować przede wszystkim w kategoriach odpisu (kopii) wydawanej z akt sprawy, niekoniecznie zaś informacji publicznej w nich się znajdującej (por. wyrok NSA z 22 czerwca 2022 r., sygn. akt III OSK 5052/21). W orzecznictwie przyjęto, że przepisy k.p.k., które w sposób pełny regulują kwestie dostępu do akt w tym także do poszczególnych dokumentów w nich zawartych, wyłączają w tym zakresie stosowanie trybu i formy ustawy o dostępie do informacji publicznej (por. wyrok NSA z 10 października 2025 r., sygn. akt III OSK 713/25, wyrok NSA z 15 lipca 2011 r. sygn. akt I OSK 647/11). W tych okolicznościach uznać należy, że żądane w niniejszej sprawie do udostępnienia przez Komendanta dokumenty, tj. skany protokołów, notatek urzędowych, przeglądów akt i pism dokumentujących przebieg postępowań wyjaśniających a znajdujących się w konkretnie oznaczonych sprawach o wykroczenie, nie są informacją publiczną, której udostępnienia mógł domagać się Skarżący w trybie u.d.i.p. Przepisy k.p.w.w. i k.p.k., które w sposób pełny regulują kwestie dostępu do akt w tym także do poszczególnych dokumentów w nich zawartych, wyłączają w tym zakresie stosowanie trybu i formy ustawy o dostępie do informacji publicznej (por. wyrok NSA z 3 września 2024 r., sygn. akt III OSK 156/24). Właściwe jest zatem stanowisko Komendanta, że do udostępniania akt w indywidualnych sprawach o wykroczenia, nie mają zastosowania regulacje wynikające z u.d.i.p. Skarżący ubiegał się o dostęp do akt postępowania, a te jako pełen zbiór nie stanowią informacji publicznej, a nadto dostęp do takich akt może mieć miejsce jedynie w oparciu o art. 38 § 1 k.p.w.w. Odnośnie pkt 2 wniosku, zdaniem Sądu, Komendant w sposób jasny i wyczerpujący udzielił Skarżącemu odpowiedzi na zadane pytanie. Skarżący domagał się wskazania (poza prowadzeniem przez dzielnicowych m.in. planów priorytetowych), kiedy, jakie konkretnie i z jakim skutkiem w 2025 r. na terenie miejscowości [...] prowadzone były czynności prewencyjne, w szczególności zmierzające do wyeliminowania przejazdów pojazdami offroad prowadzonymi przez osoby łamiące przepisy prawa spenalizowane m.in. w ustawie z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. 2025.960), ustawie z dnia 20 maja 1971 r. Kodeks wykroczeń (Dz. U. 2025.734) lub innych przepisach. Zwrócił się o załączenie skanów notatek urzędowych, sprawozdań lub innych dokumentów potwierdzających przeprowadzenie czynności w konkretnych dniach. Jeżeli wymagają tego przepisy prawa to wniósł o ich zanonimizowanie. W odpowiedzi Komendant wyjaśnił, że w miejscowości [...] realizowany był obchód rejonu służbowego przez dzielnicowego, w trakcie którego przeprowadzono rozmowy z mieszkańcami. Jednocześnie wskazał, że zagadnienia związane z przeciwdziałaniem wykroczeniom i naruszeniom porządku prawnego są na bieżąco omawiane podczas odpraw do służby. Funkcjonariusze są zadaniowani adekwatnie do aktualnych zagrożeń oraz zgłoszeń, w ramach realizacji ustawowych zadań Policji. Na bieżąco monitorują zgłoszenia i informacje ujawniane za pośrednictwem Krajowej Mapy Zagrożeń Bezpieczeństwa, podejmując stosowne czynności w przypadku potwierdzenia zagrożenia. Dokumentacja z odpraw do służby oraz bieżącego zadaniowania funkcjonariuszy ma charakter wewnętrzny, służy organizacji pracy jednostki i nie podlega udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Skuteczne zarzucenie organowi udzielenia niewyczerpujących informacji publicznych wymaga sprecyzowania, które odpowiedzi są niepełne (niejasne) oraz w jakim zakresie wymagają uzupełnienia. Ogólne wskazanie, że organ udzielił niesatysfakcjonującej, niewystarczającej, niepełnej odpowiedzi na pytania zawarte we wniosku nie pozwala na zweryfikowanie stanowiska strony. Nie jest rolą sądu doprecyzowanie wniosku o dostęp do informacji publicznej. Skarżący w złożonej skardze zarzucił, że Komendant cyt.: "nie wiedzieć dlaczego skupił się na działaniach prewencyjnych dzielnicowych w miejscowości [...]". Analiza wniosku o udostępnienie informacji publicznej (pkt 2 wniosku), jednoznacznie wskazuje, że Skarżący domagał się właśnie wskazania kiedy, jakie konkretnie i z jakim skutkiem w 2025 r. na terenie miejscowości [...] prowadzone były czynności prewencyjne. Organ odniósł się także do działań podejmowanych przez wszystkich funkcjonariuszy o czy świadczy fragment udzielonej odpowiedzi cyt.: "funkcjonariusze na bieżąco monitorują zgłoszenia i informacje ujawniona na pośrednictwem Krajowej Mapy Zagrożeń Bezpieczeństwa i podejmują stosowne czynności w przypadku potwierdzenia zagrożenia". Wobec powyższego w ocenie Sądu Organ udzielił prawidłowej odpowiedzi w zakresie pkt 2 wniosku. Dla Sądu nie ulega jakichkolwiek wątpliwości to, że informacje zawarte w dokumentacji z odpraw do służby czy bieżącego zadaniowania funkcjonariuszy nie są informacją publiczną. Informacje tego rodzaju mają charakter typowo wewnętrzny, przez co nie mają walorów informacji publicznej. Informacje o jakich mowa nie są skierowane na zewnątrz struktur administracyjnych, w tym wypadku poza Komendę Powiatową. Prawidłowa jest też forma, w jakiej wypowiedział się Organ, kierując do Skarżącego pismo z 23 lutego 2026 r. (wniosek wpłynął 16 lutego 2026 r.). Zgodnie z doktryną i orzecznictwem, w sytuacji stwierdzenia, że żądana informacja nie jest informacją publiczną formą załatwienia wniosku jest pismo, w którym podmiot zobowiązany zawiadamia jedynie wnioskodawcę pismem, że żądana informacja nie może być udostępniona w trybie przewidzianym w u.d.i.p. i uzasadnia swoje stanowisko w sprawie (por. m.in. G. Sibiga, Prawne formy działania podmiotów udostępniających informację publiczną na żądanie indywidualne, Przegląd Prawa Publicznego 2007/3, s. 12, wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim, II SAB/Go 85/24 z dnia 21.11.2024 r.). Prawidłowość postępowania Organu przejawia się zatem zarówno w aspekcie merytorycznym, jak i w terminowości odpowiedzi. Reakcja Organu na złożony wniosek była właściwa. W terminie wynikającym z ustawy udzielono odpowiedzi, w miarę posiadanych informacji, w sposób konkretny i pełny, co uwolniło Organ od zarzutu bezczynności w rozpoznaniu wniosku i spowodowało brak możliwości uwzględnienia podniesionych zarzutów skargi. Z wszystkich tych przyczyn Sąd uznał, że Komendant Powiatowy Policji w [...] nie pozostawał w bezczynności polegającej na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek i na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.