II SAB/Rz 53/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Paweł Zaborniak po rozpoznaniu w dniu 8 sierpnia 2014 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy [...] na bezczynność Wojewody [...] w sprawie ogłoszenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego - p o s t a n a w i a - odrzucić skargę

Uchwałą z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] Rada Gminy [...] uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Nr [...]. Uchwała ta została przekazana Wojewodzie [...] w dniu 7 lipca 2011 r., zaś wnioskiem z dnia 20 lipca 2011 r. Przewodniczący Rady Gmina [...] zwrócił się o jej ogłoszenie. W dniu 29 lipca 2011 r. Wojewoda przesłał wnioskodawcy uwagi do przyjętej uchwały, na które Gmina udzieliła wyjaśnień pismem przesłanym w dniu 3 sierpnia 2011 r. Pismami z dnia 22 maja 2012 r. i 23 maja 2012 r. Gmina [...] wezwała Wojewodę do opublikowania uchwały w dzienniku urzędowym. Wskazano, że ogłoszenie aktu normatywnego jakim jest uchwała rady gminy jest obowiązkowe i winno być wykonane niezwłocznie. Na żadne z tych wezwań Wojewoda nie udzielił odpowiedzi. We wniesionej skardze Gmina [...] wskazała, że zaniechanie ogłoszenia uchwały w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] nie zostało poprzedzone wszczęciem postępowania nadzorczego i stwierdzeniem jej nieważności w terminie przewidzianym w ustawie z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 594 z późn. zm., dalej: "Usg"). Nieogłoszenie przyjętego aktu normatywnego wobec braku jakichkolwiek ku temu podstaw sprawia, że od momentu przekazania uchwały do chwili obecnej organ nadzoru pozostaje w nieusprawiedliwionej bezczynności. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej odrzucenie z uwagi na fakt, że przedmiot sprawy nie podlega kognicji sądów administracyjnych, a ponadto skarga została wniesiona z uchybieniem terminu przewidzianego na jej wniesienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Skarga jako wniesiona z naruszeniem terminu przewidzianego na jej wniesienie podlega odrzuceniu. W pierwszej kolejności wskazać należy, że wbrew twierdzeniom Wojewody [...] przedmiotem skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego może być bezczynność wojewody polegająca na nieopublikowaniu przez ten organ uchwały organu samorządu terytorialnego. Zdaniem Sądu nieopublikowanie przez wojewodę uchwały jednostki samorządu terytorialnego w wojewódzkim dzienniku urzędowym jest szczególnym rodzajem bezczynności organu administracji publicznej, do którego ma zastosowanie szczególny tryb przewidziany w art. 63 ust. 1 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie (Dz. U. z 2009 r. nr 31, poz. 206 z późn. zm., dalej: "Uow") – por. wyrok siedmiu sędziów NSA z dnia 30 października 2000 r. OSA 3/00. Bez wątpienia przyjęcie przez radę gminy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest wyrazem kształtowania i prowadzenia polityki przestrzennej gminy, co należy do zadań własnych gminy zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 647 z późn. zm., dalej: "Upzp"). Plan taki jest aktem prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 Upzp) co oznacza, że warunkiem jego wejścia w życie jest ogłoszenie uchwały rady gminy podjętej w sprawie jego uchwalenia w dzienniku urzędowym województwa. Tym samym nieopublikowanie uchwały uznać należy za istotna ingerencję w uprawnienia gminy. Zgodnie z art. 64 ust. 1 w związku z wart. 63 ust. 1 Uow, każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone niewykonaniem przez wojewodę czynności nakazanych prawem, może po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa, wnieść skargę do sądu administracyjnego. Nie oznacza to jednak, że wniesienie takiej skargi nie jest poddane żadnym rygorom, a w kwestii terminu do jej wniesienia pozostawiono skarżącym całkowitą dowolność. Po pierwsze, skargę w przedmiocie bezczynności należy poprzedzić wezwaniem do usunięcia naruszenia interesu prawnego, na co wskazuje art. 63 ust. 1 w związku z art. 64 ust. 1 Uow. Po drugie, skargę taką należy wnieść w terminie określonym w art. 53 § 2 Ppsa, a więc w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Co prawda Uow nie przewiduje terminu wniesienia skargi w oparciu o przepisy art. 63 lub 64, jednakże należy mieć na uwadze, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w ww. regulacjach ma taki sam charakter prawny i służy takiemu samemu celowi jak wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 52 § 4 Ppsa. Tym samym nie ma podstaw do wyłączenia stosowania art. 53 § 2 Ppsa w przypadku wnoszenia skargi na bezczynność wojewody (zob. uchwałę siedmiu sędziów NSA z dnia 19 lutego 2007 r. II OPS 2/07, podjętą w sprawie zastosowania terminów art. 53 § 2 Ppsa w sprawach skarg wnoszonych na podstawie art. 101 ust. 1 Usg, a zatem przepisu analogicznego do art. 64 ust. 1 Uow). W rozpoznawanej sprawie skarżący pierwsze wezwanie do usunięcia naruszenia prawa poprzez ogłoszenie uchwały z dnia 29 czerwca 2011 r. skierował w dniu 22 maja 2012 r., a kolejne o tożsamej treści w dniu 23 maja 2013 r. Wezwania te wpłynęły do Wojewody odpowiednio w dniach 28 maja 2012 r. i 29 maja 2013 r., zaś skargę do WSA w Rzeszowie wniesiono w dniu 16 czerwca 2014 r., a więc z naruszeniem terminu, o którym mowa w art. 53 § 2 Ppsa. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 Ppsa orzeczono, jak w sentencji postanowienia.