II SAB/Rz 49/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Zaborniak /spr./ Sędziowie WSA Elżbieta Mazur - Selwa AWSA Maria Mikolik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 28 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi Gminy [...] na bezczynność Starosty [...] w przedmiocie udostępnienia informacji o środowisku – skargę oddala –

II SAB/Rz 49/23 UZASADNIENI E W dniu 27 kwietnia 2022 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga Gminy [...], (dalej: "Skarżąca" lub "Gmina") na bezczynność Starosty [...] (dalej: "Starosta" lub "Organ") w przedmiocie udostępnienia informacji o środowisku. Z uzasadnienia skargi oraz nadesłanych akt sprawy wynika, że wnioskiem z 19 stycznia 2023 r. Burmistrz [...] zwrócił się do Organu o udzielenie informacji o środowisku, dotyczącej prowadzonego przez Organ postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia pozwolenia zintegrowanego udzielonego decyzją Starosty z [...] grudnia 2010 r. nr [...]. Skarżąca wniosła o podanie na jakim etapie jest prowadzone postępowanie, kiedy Organ planuje wydać rozstrzygniecie, a w przypadku zakończenia postępowania - o udostępnienie kserokopii decyzji. Wniosek doręczono Organowi 24 stycznia 2023 r. W piśmie z 24 lutego 2023 r. nr [...] Starosta poinformował Skarżącą, że postępowanie w sprawie cofnięcia pozwolenia zintegrowanego jest w toku. W ocenie Skarżącej powyższe oznacza, że Organ pozostaje w nieusprawiedliwionej bezczynności, bowiem do dnia wniesienia skargi nie udostępnił wnioskowanej informacji. Stanowi to naruszenie art. 61 i art, 74 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 4 i art. 8 w zw. z art. 9 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 1029 z późn. zm.) — dalej: "u.i.o.ś.". Gmina podkreśliła, że skala problemowej działalności zakładu przetwórstwa poubojowego, funkcjonującego w oparciu o pozwolenie zintegrowane z [...] grudnia 2010 r. nr [...], powoduje ogromne zainteresowanie społeczne. Skarżąca podjęła próby uzyskania informacji od Organu odnośnie prowadzonego postępowania, jednakże każdorazowo otrzymywała odpowiedź, że Gmina [...] nie jest stroną tego postępowania, a samo postępowanie jest w toku. Mając powyższe na uwadze Gmina [...] wniosła o zobowiązanie Organu do udostępnienia wnioskowanej informacji o środowisku oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Starosta wniósł o jej oddalenie. Zdaniem Organu, żądanie udzielenia informacji na jakim etapie jest postępowanie oraz podanie kiedy organ planuje wydać rozstrzygniecie w sprawie, nie stanowią informacji o środowisku w rozumieniu art, 9 ust. 1 pkt 3 u.i.o.ś. informacją o środowisku jest natomiast sama decyzja wydana w postępowaniu prowadzonym w przedmiocie cofnięcia pozwolenia zintegrowanego, jednakże w opisywanej sprawie nie zapadło jeszcze rozstrzygniecie kończące sprawę. Stad wniosek Skarżącej nie był możliwy do uwzględnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Skarga została oddalona w całości, bowiem okazała się niezasadna. Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 2492). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 259 z późn. zm.) - dalej: "P.p.s.a.". Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga została rozpoznana przez WSA w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 P.p.s.a. W myśl tej regulacji, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Bezczynność organu administracji publicznej to sytuacja, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żądanych czynności w sprawie lub opieszale prowadził postępowanie, ale - mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (tak NSA w wyroku z 5 lutego 1999 r. I SAB 90/98; dostępny na stronie, orzeczenia.nsa.gov.pl). Według art. 14 ust. 1 u.i.o.ś. władze publiczne udostępniają informację o środowisku i jego ochronie bez zbędnej zwłoki, nie później niż w ciągu miesiąca od dnia otrzymania wniosku. Określony w art. 14 ust. 1 u.i.o.ś. termin może zostać przedłużony do 2 miesięcy ze względu na stopień skomplikowania sprawy. W tym przypadku przepisy art. 35 § 5 i art. 36 K.p.a. stosuje się odpowiednio (art. 14 ust. 2 u.i.o.ś.). Pozostawanie w bezczynności przez podmiot obowiązany do udostępnienia informacji o środowisku, oznacza niepodjęcie przez ten podmiot, w terminie wskazanym w wyżej przytoczonym przepisie u.i.o.ś. stosownych czynności. Celem skargi na bezczynność jest doprowadzenie do podjęcia czynności lub aktu przez podmiot zobowiązany do działania unormowanego ul oś. Dla rozstrzygnięcia takiej skargi znaczenie ma zatem kwestia tego, czy podmiot zobowiązany udostępnił żądaną od niego informację w całości, względnie, czy wydał decyzję o odmowie jej udostępnienia bądź w sytuacji, kiedy ich nie posiada podjął działania przewidziane wart. 19 ust. 2 pkt 1 i 2 u.i.o.ś. (przekazanie wniosku podmiotowi, w którego posiadaniu znajduje się żądana informacja, i jednoczesne powiadomienie o tym wnioskodawcy bądź gdy nie można ustalić takiego podmiotu zwrot wniosku do jego adresata). Podobnie jak przy klasycznej bezczynności, dla stwierdzenia bezczynności w dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie nie są natomiast istotne przyczyny, z powodu których akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również, czy brak działania był zawiniony czy też niezawiniony, jak też czy spowodowany był przeświadczeniem organu, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinien zostać wydany (tak WSA w Rzeszowie w wyroku z 9 grudnia 2020 r. II SAB/Rz 107/20; dostępny na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Przedmiotem rozpoznanej przez WSA skargi Gmina uczyniła bezczynność Starosty [...] polegającą na braku rozpoznania jej wniosku o dostęp do informacji o środowisku. W niniejszej sprawę za odpowiadające prawu Sąd uznaje stanowisko Starosty odnośnie dokonanej kwalifikacji wniosku Skarżącej jako częściowo niedotyczącego informacji o środowisku w rozumieniu u.i.o.ś. Zgodnie z art. 4 u.i.o.ś., każdy ma prawo do informacji o środowisku i jego ochronie na warunkach określonych ustawą. Stosownie natomiast do art. 8 ust 1 u.i.o.ś., władze publiczne są obowiązane do udostępniania każdemu informacji o środowisku i jego ochronie, które są informacjami znajdującymi się w posiadaniu władz publicznych lub informacjami przeznaczonymi dla władz publicznych, w zakresie, w jakim nie dotyczy to ich działalności ustawodawczej, a w przypadku sądów i trybunałów - działalności orzeczniczej. W art. 9 ust. 1 pkt 3 u.i.o.ś. ustawodawca wskazał z kolei, że udostępnieniu, o którym mowa w art. 8, podlegają informacje dotyczące środków, takich jak: środki administracyjne, polityki, przepisy prawne dotyczące środowiska i gospodarki wodnej, plany, programy oraz porozumienia w sprawie ochrony środowiska, a także działań wpływających lub mogących wpłynąć na elementy środowiska, o których mowa w pkt 1, oraz na emisje i zanieczyszczenia, o których mowa w pkt 2, jak również środków i działań, które mają na celu ochronę tych elementów. Z powyższego wynika jednoznacznie, że informacja o środowisku to utrwalony w dowolny sposób (także w pamięci człowieka) komunikat, wiedza, świadomość o jakimś fakcie (por. M. Maciejewski, Prawo informacji - zagadnienia podstawowe, w: W. Góralczyk jr. (red.), Prawo informacji. Prawo do informacji, Warszawa 2006, s. 29-44). Informacją o środowisku będzie zatem każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów w zakresie związanym z szeroko pojętym stanem środowiska i jego ochroną. Wnioskiem o udzielenie informacji może być zatem objęte pytanie o określony stan istniejący na dzień udzielenia odpowiedzi, niemniej samo zapytanie musi odnosić się wyłącznie do sfery faktów. Informacją o środowisku nie jest natomiast interpretacja określonych zdarzeń lub podanie motywów, którymi kieruje się podmiot wykonujący zadania publicznoprawne i w zakresie tych działań obowiązany do udostępnienia informacji o środowisku. Przenosząc powyższe rozważania na płaszczyznę rozpatrywanej tu sprawy Sąd stwierdza, że Organ prawidłowo uznał za informację o środowisku wyjaśnienie skarżącej Gminie, że aktualnie prowadzi postępowanie w sprawie cofnięcia pozwolenia zintegrowanego udzielonego S Sp. z o.o. Realizując obowiązek udostępnienia informacji publicznej, Starosta za pismem z 24 lutego 2023 r. nr [...] poinformował w stopniu wystarczającym wnioskującą o dostęp Gminę, że postępowanie w sprawie spornego pozwolenia zintegrowanego jest w toku. Tym samym Organ - z zachowaniem miesięcznego terminu, o którym mowa w art. 14 ust* 1 u.o.o.ś. — udostępnił Skarżącej informację o środowisku. Zdaniem Sądu, również w pełni zasadnie przyjęto, że podanie kiedy Organ planuje wydać rozstrzygniecie w prowadzonym postępowaniu dotyczącym cofnięcia Spółce pozwolenia zintegrowanego, nie stanowi informacji o środowisku w rozumieniu przepisów w/w ustawy. Wniosek w tym zakresie nie dotyczył bowiem sfery faktów, a w istocie zmierzał do podania bliżej nieokreślonego i niezależnego w pełni od skarżonego Organu terminu rozstrzygnięcia sprawy. Podanie - choćby przybliżonego terminu załatwiania sprawy administracyjnej - nie odnośni się do obiektywnie weryfikowalnych danych. Nie zostało również wskazane w u.i.o.ś. jako informacja podlegająca udostępnieniu na podstawie przepisów tej ustawy. Sąd podziela stanowisko skarżonego Organu, że informacją o środowisku w rozumieniu art. 9 ust. 1 pkt 3 u.i.o.ś. będzie natomiast sama decyzja wydana w postępowaniu prowadzonym w przedmiocie cofnięcia pozwolenia zintegrowanego. Nie są nią natomiast zarówno określenie terminu jej wydania, powody wydania jej w określonym terminie, jak i motywy, którymi kierował się Organ przy rozstrzyganiu sprawy. Mając na uwadze powyższe, wobec braku bezczynności Organu, Sąd, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę w całości.