II SAB/Rz 46/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S.WSA Jarosław Szaro, Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska, Sędzia WSA Jacek Boratyn /spr./, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 lipca 2022 r. sprawy ze skargi P.D. na bezczynność Prokuratora Okręgowego w Tarnobrzegu w sprawie udostępnienia informacji publicznej 1) zobowiązuje organ - Prokuratora Okręgowego w Tarnobrzegu do ustosunkowania się do wniosku skarżącego o udostępnienie mu informacji publicznej, 2) stwierdza, że bezczynność Prokuratora Okręgowego w Tarnobrzegu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3) zasądza od Prokuratora Okręgowego w Tarnobrzegu na rzecz skarżącego P.D. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

P.D. (dalej zwany skarżącym), wnioskiem z 21 lutego 2022 r., złożonym drogą mailową, powołując się na art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902, zwanej dalej u.d.i.p.) wystąpił do Prokuratora Okręgowego w Tarnobrzegu o udzielnie mu informacji publicznej, dotyczącej asesora Prokuratury Rejonowej w [...], poprzez przesłanie mu skanów dokumentów asesora, tj.: życiorysu, kopii dyplomu ukończenia uczelni, informacji o przebiegu drogi zawodowej, kopii mianowania na asesora, a także kopii jej oświadczenia majątkowego. W swoim wniosku skarżący zaznaczył, że prosi o przesłanie żądanych przez siebie skanów dokumentów drogą elektroniczną. Identyczny w treści wniosek skarżący skierował do Prokuratora Rejonowego w [...], który nie został uwzględniony, gdyż organ ten stwierdził, iż nie posiada dokumentów, skanów których skarżący żąda. Pismem z 4 marca 2022 r. poinformowano skarżącego, że jego wniosek nie zostanie uwzględniony, gdyż nie jest to wniosek o udostępnienie informacji publicznej, albowiem nie został złożony w publicznym celu, ale celu indywidualnym i prywatnym. W dalszej części pisma stwierdzono, iż asesor, której danych wniosek dotyczy, nie brała udziału w postępowaniu dotyczącym skarżącego, za wyjątkiem czynności w postaci zaznajomienia skarżącego z materiałami dochodzenia. Prokurator Prokuratury Okręgowej w Tarnobrzegu stwierdził, że skarżący wystąpił ze swoim wnioskiem, właśnie w związku z przedmiotową czynnością, na co wskazuje jej zbieżność czasowa. Z uwagi na to, że wniosek został złożony w celu indywidualnym (według organu nie dotyczy sprawy publicznej, w rozumieniu art. 1 ust. 1 d u.d.i.p.), a nie publicznym, nie ma według Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Tarnobrzegu konieczności wydania decyzji, zgodnie z u.d.i.p. W dniu 11 marca 2022 r. skarżący wniósł skargę na bezczynność Prokuratora Okręgowego w Tarnobrzegu, w zakresie jego wniosku o udzielenie mu informacji publicznej, zarzucając mu: 1) naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, w zakresie w jakim ten przepis stanowi podstawę do uzyskania informacji publicznej, poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek, 2) naruszenie art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w zakresie w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek, bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, poprzez ich niezastosowanie, polegające na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej. W związku powyższym skarżący wystąpił o zobowiązanie organu – Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Tarnobrzegu do załatwienia jego wniosku. W uzasadnieniu skargi skarżący zaznaczył, że nie zgadza się z załatwieniem jego sprawy w sposób, jaki wynika z pisma organu z 4 marca 2022 r. Stwierdził bowiem, że ze stanowiskiem organu mógłby się zgodzić, gdyby jego wniosek dotyczył nie akt, ale osoby asesora – pracownika prokuratury. Zdaniem skarżącego Prokurator Prokuratury Okręgowej w Tarnobrzegu miał obowiązek udzielić mu żądanych przez niego informacji. Nawet jednak gdyby przyjąć brak ku temu wystarczających podstaw, to organ musiałby w tej sprawie wydać decyzję, czego jednak nie uczynił. W dalszej części swoich wywodów skarżący podkreślił, że dokumenty prywatne, takie jak chociażby życiorys, stanowią podstawę do formułowania odpowiedzi na wnioski o udzielenie informacji publicznych. Oprócz tego skarżący stwierdził, że życiorys funkcjonariusza publicznego, stanowi niewątpliwie informację publiczną, podobnie jak jego akta personalne. Dodał również, że organ, w swoim ogólnikowym uzasadnieniu nie wskazał że pragnie on wykorzystać żądane informacje w celach prywatnych. Skarżący podkreślił także, że Prokurator Prokuratury Okręgowej w Tarnobrzegu, odmawiając mu udzielenia informacji, uniemożliwia mu zweryfikowanie kompetencji urzędnika oraz jego zdolności do wykonywania powierzonych mu obowiązków. Prokurator Prokuratury Okręgowej w Tarnobrzegu w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. W piśmie procesowym, stanowiącym ustosunkowanie się skarżącego do odpowiedzi na skargę, jego autor stwierdził, że organ nie miał prawa badać kim jest on, jako wnioskodawca, w sprawie o udzielenie mu informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: W okolicznościach przedmiotowej sprawy skarżący wystąpił do Prokuratora Okręgowego w Tarnobrzegu o udzielenie mu informacji publicznej, w zakresie udostepnienia mu – poprzez przesłanie skanów, dokumentów dotyczących asesora Prokuratury Rejonowej w [...]. Skarżący zwrócił się o udostepnienie mu następujących dokumentów: życiorysu, kopii dyplomu ukończenia uczelni, informacji o przebiegu drogi zawodowej, kopii mianowania na asesora, a także kopii jej oświadczenia majątkowego. Zdaniem organu żądanie skarżącego nie dotyczyło w istocie informacji publicznej, albowiem nie wynika ono z realizacji interesu publicznego, ale wyłącznie z indywidualnego, prywatnego interesu wnioskodawcy. Wniosek taki wywiódł ze zbieżności czasowej daty złożenia przez skarżącego wniosku o udzielenie mu informacji publicznej i daty uczestnictwie asesora w czynności, w postaci udostępnieniu skarżącemu akt sprawy go dotyczącej. Wobec powyższego Prokurator Okręgowy w Tarnobrzegu uznał, że wniosek, o którym mowa w okolicznościach przedmiotowej sprawy, nie może być procedowany w trybie przepisów u.d.i.p., o czym poinformował skarżącego o tym fakcie pismem z 4 marca 2022 r. Odnosząc się do przeciwstawnych stanowisk stron postępowania sądowego stwierdzić należy, że przedmiotem żądania skarżącego było udostępnienie mu dokumentów dotyczących asesora prokuratorskiego, których rodzaj i zakres był różnorodny. Organ natomiast wszystkie potraktował jednakowo, uznając żądanie ich udostępnienia za podyktowane wyłącznie interesem prywatnym, co wyklucza procedowanie wniosku w trybie u.d.i.p. Z takim stanowiskiem organu nie sposób się w pełni zgodzić. Przede wszystkim bowiem podkreślić należy, że część żądanych przez skarżącego danych i dokumentów ma cechy pozwalające je zakwalifikować do kategorii informacji o sprawach publicznych, w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., wobec czego ich udostepnienie winno mieć miejsce w trybie przewidzianym przepisami u.d.i.p. Cechy takie spełnia informacja o przebiegu drogi zawodowej asesora a także akt jego mianowania na to stanowisko, albowiem obiektywnie rzecz biorąc dane te mogą służyć weryfikacji jego uprawnień do zajmowania przedmiotowego stanowiska, prawidłowości samego mianowania, a co za tym idzie ocenie uprawnień do podejmowania przez asesora prokuratury decyzji procesowych i wykonywania przez niego innych obowiązków służbowych. Nawet więc gdyby przyjąć, że motywem którym kierował się skarżący, występując o udostepnienie mu informacji o przebiegu dogi zawodowej asesora czy też aktu jego mianowania na to stanowisko, był udział tego asesora w czynnościach procesowych dotyczących jego osoby, to nie mogło to wpłynąć na ocenę rodzaju i zakresu żądanych przez niego informacji i ich prawną kwalifikację. Te bowiem informacje, z uwagi na swój przedmiot, stanowią, zgodnie z obiektywnymi kryteriami, informację publiczną, której udostępnienie następuje w trybie przepisów u.d.i.p. W tym więc wypadku żądanie skarżącego, o udostępnienie mu informacji w przedmiotowym zakresie, odnosiło się do informacji publicznej i winno być procedowane w trybie u.d.i.p. Cech takich nie posiadają natomiast żądane przez skarżącego dokumenty w postaci życiorysu oraz dyplomu ukończenia wyższej uczelni, które ze swej istoty odnoszą się szerszej kategorii informacji niż tylko te związane z aktualnie pełnioną przez asesora funkcją publiczną. Życiorys, a także dyplom ukończenia uczelni są, z punktu widzenia regulacji u.d.i.p. dokumentami prywatnymi, dotyczącymi bezpośrednio osoby sprawującej funkcję publiczną, a zwarte w nich dane były oceniane na etapie sprawdzania jej kwalifikacji do zajmowania stanowiska asesora prokuratury. Ich udostepnienie nie może więc mieć miejsca w trybie u.d.i.p. Jeżeli chodzi o oświadczenie majątkowe asesora prokuratury, to w tym wypadku zauważyć należy, że organ zasadnie przyjął, iż jego udostepnienie nie powinno mieć miejsca w trybie u.d.i.p., choć uzasadnienie tego nie wynika z zakwalifikowania żądania skarżącego jako motywowanego interesem indywidualnym. Oświadczenia majątkowe prokuratorów i asesorów prokuratury są bowiem jawne, zgodnie z art. 104 § 7 a i art. 174 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Prawo o prokuraturze (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1247 z późn. zm.) i jako takie są udostępniane w Biuletynie Informacji Publicznej. Skarżący więc, podobnie jak każdy inny zainteresowany, może się więc zapoznać z oświadczeniem majątkowym wymienionego przez niego z imienia i nazwiska niego asesora prokuratury, bez występowania o udostępnienie mu tego rodzaju oświadczenia w trybie u.d.i.p. Mając na uwadze powyższe stwierdzić więc należy, że Prokurator Okręgowy w Tarnobrzegu, niezasadnie kwalifikując wniosek skarżącego, w zakresie udostepnienia mu informacji o przebiegu drogi zawodowej asesora prokuratury i kopii jego aktu mianowania na to stanowisko, jako niedotyczący informacji publicznej, a w związku z tym odmawiając rozpatrzenia przedmiotowego wniosku, w trybie przewidzianym u.d.i.p., dopuścił się bezczynności. W tejże bezczynności pozostawał w momencie wniesienia skargi i stan taki trwa nadal. W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a., zobowiązał Prokuratora Okręgowego w Tarnobrzegu do ustosunkowania się do wniosku skarżącego, o udzielenie mu informacji publicznej, w tym właśnie zakresie. W związku z powyższym organ jest więc zobligowany do rozpatrzenia przedmiotowego wniosku w tej jego części, która dotyczy udostepnienia informacji o przebiegu drogi zawodowej asesora prokuratury i kopii jego aktu mianowania na to stanowisko, w zakresie udzielenia których pozostaje w bezczynności, w ustawowym terminie 14 dni, wskazanym w art. 13 u.d.i.p. Termin ten należy liczyć od dnia zwrotu organowi akt sprawy. Jeżeli chodzi o pozostałe żądania wniosku, to objęte nim dokumenty nie dotyczą informacji publicznej, wobec czego Prokurator Okręgowy w Tarnobrzegu zasadnie odmówił procedowania wniosku skarżącego w tym zakresie, w trybie u.d.i.p., o czym prawidłowo poinformował go pismem z 4 marca 2022 r. Oceniając opisany powyżej charakter bezczynności Prokuratora Okręgowego w Tarnobrzegu, zgodnie z art. 149 § 1 a P.p.s.a., Sąd stwierdził, że bezczynność tego organu, choć niewątpliwa, w niniejszym przypadku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Konkluzja tak wynika zaś przede wszystkim z tego, że okres pozostawania przez organ w bezczynności w niniejszym przypadku nie jest nadmierny, a poza tym powodem ocenianej bezczynności, dotyczącej części żądań wniosku skarżącego nie było zignorowanie tego wniosku, ale błędna kwalifikacja przez organ części dokumentów, których udostępnienia skarżący się domaga, jako związanych wyłącznie z interesem prywatnym wnioskodawcy, o czym poinformowano skarżącego przed upływem 14 dni, od złożenia przez niego wniosku. Mając więc na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i § 1 a P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Na podstawie art. 200 P.p.s.a. w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a. Sąd zasądził na rzecz skarżącego kwotę 100 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania w sprawie, obejmującą zwrot uiszczonego przez niego wpisu od skargi.