II SAB/Rz 31/17

Dnia 4 lipca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maciej Kobak po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2017 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. Z. i I. Z. na bezczynność Starosty [...] w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Starosty [...] z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] - postanawia - odrzucić skargę.

W dniu 2 maja 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga wskazanych w sentencji postanowienia skarżących na bezczynność Starosty [...] (dalej w skrócie: "Starosta") w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją z dnia [...] maja 2010 r. nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Na wstępie zaznaczyć należy, że w dniu 1 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935), którą poza przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej w skrócie: "Kpa") znowelizowano również ustawę z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.- dalej w skrócie: "Ppsa"). W myśl jednak art. 17 ust. 1 ustawy nowelizującej, do postępowań przed sądami administracyjnymi, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 9 [t. j. Ppsa], w brzmieniu dotychczasowym. Natomiast zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy nowelizującej - art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9 [t. j. Ppsa], w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. W myśl natomiast art. 16 ustawy nowelizującej, do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia niniejszej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 [t. j. Kpa], w brzmieniu dotychczasowym, z tym że do tych postępowań stosuje się przepisy art. 96a-96n ustawy zmienianej w art. 1. Wobec tego skargę na bezczynność Starosty rozpoznano przy uwzględnieniu przepisów w brzmieniu dotychczasowym, obowiązującym przed dniem 1 czerwca 2017 r. Stosownie do treści art. 52 § 1 i § 2 Ppsa w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 czerwca 2017 r., skuteczność wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego uzależniona jest od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W sprawach ze skargi na bezczynność lub przewlekłość postępowania administracyjnego oznacza to określony w art. 37 § 1 Kpa w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 czerwca 2017 r. wymóg złożenia zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W sytuacji, gdy ów wymóg nie został spełniony, skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa. Stosownie do treści art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 290 ze zm.) organem administracji architektoniczno – budowlanej wyższego stopnia w stosunku do starosty - jest wojewoda. Z powyższych regulacji wynika, że warunkiem skutecznego wniesienia skargi w niniejszej sprawie było uprzednie złożenie zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie do organu wyższego stopnia w stosunku do Starosty, t. j. do Wojewody [...]. Ponieważ z akt sprawy nie wynika, aby skarżący przed wniesieniem skargi wyczerpali środki zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 i § 2 Ppsa, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 Ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.