II SAB/Rz 18/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Karina Gniewek-Berezowska po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P.N. na bezczynność Dyrektora [...] w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej - postanawia - 1. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; 2. zwrócić skarżącemu P.N. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi.

II SAB/Rz 18/26 UZASADNIENIE P.N. (dalej: "skarżący") złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na bezczynność Dyrektora [...] w [...] (dalej: "Dyrektor") w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W piśmie z dnia 27 stycznia 2026 r. (data wpływu do Sądu – 2 luty 2026 r.) skarżący oświadczył, że cofa skargę na bezczynność Dyrektora wobec zawarcia ugody i udostępnienia wnioskowanej informacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej: "P.p.s.a."), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie wniesionej do sądu skargi oznacza rezygnację strony z kontynuowania postępowania sądowoadminstracyjnego i stanowi przejaw zasady dyspozycyjności, umożliwiającej stronie rozporządzanie przedmiotem postępowania. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy skarżący skutecznie cofnie skargę. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie skarżący skutecznie cofnął skargę. Brak jest też przesłanek, które dawałyby podstawy do zakwestionowania skuteczności oświadczenia o cofnięciu skargi. Wobec powyższego, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 w zw. z art. 60 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia i umorzono postępowanie. W pkt II postanowienia Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.