II SAB/Rz 18/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Stanisław Śliwa Sędziowie WSA Paweł Zaborniak /spr./ AWSA Maria Mikolik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 24 marca 2021 r. sprawy ze skargi K. Z. na bezczynność Burmistrza w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. stwierdza, że Burmistrz dopuścił się bezczynności; II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. oddala wniosek skarżącego K. Z. o wymierzenie grzywny i przyznanie sumy pieniężnej; IV. zasądza od Burmistrza na rzecz skarżącego K. Z. kwotę 100 zł /słownie: sto złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W dniu [...] listopada 2020 r. K. Z. wystąpił, za pośrednictwem poczty elektronicznej, do Burmistrza [...] z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej: wskazania na piśmie jakie osoby bądź podmioty (dalej podmioty świadczące pomoc prawną) w okresie od 2 stycznia 2020 r. do chwili obecnej, świadczyły (jeśli stosunek prawny we wskazanym okresie trwał i się zakończył) lub świadczą (ze wskazaniem daty rozpoczęcia stosunku prawnego, nawet jeśli do zawarcia stosownej umowy doszło przed rozpoczęciem wskazanego terminu) na rzecz Urzędu Gminy [...] obsługę prawną (we wszystkich rodzajach spraw m.in. z zakresu prawa cywilnego, gospodarczego, administracyjnego i podatkowego), w szczególności polegającą na udzielaniu porad, konsultacji prawnych, sporządzaniu opinii prawnych, opracowywaniu projektów aktów prawnych bądź innych dokumentów mających znaczenie prawne oraz występowaniu przed urzędami i sądami w charakterze pełnomocnika niezależnie od stosunku prawnego łączącego Urząd Gminy [...] i podmioty świadczące pomoc prawną, w szczególności na podstawie umowy o pracę, umowy zlecenia (w tym z osobami prowadzącymi działalność gospodarczą niezależnie od rodzaju podmiotu), umowy o dzieło. wskazania na piśmie wysokości pobieranego wynagrodzenia przez każdy z podmiotów świadczących pomoc prawną, o których mowa w pkt 1 wniosku, w tym z tytułu umów, o których mowa w art. 22 4 ust.2 ustawy z dnia 6 lipca 1982 o radcach prawnych (Dz. U. z 2020 r.poz.75) lub tożsamych, zawartych z podmiotem objętym reżimem ustawy z dnia 15 września 2000 r. K. Z. wskazał ponadto, że powyższą informację należy przesłać na podany we wniosku adres e-mailowy. Pismem z dnia [...] grudnia 2020 r. znak: [...] Burmistrz [...], odpowiadając na ww. wniosek, poinformował wnioskodawcę, że 1. obsługę prawną Urzędu Miejskiego w [...] we wnioskowanym okresie świadczyli: radcy prawni zatrudnieni na podstawie umowy o pracę do 30.06.2020 r. oraz do 28.07.2020 r. -1 osoba na podstawie umowy zlecenia do 28.02.2020 r.; obecnie kancelaria prawna w zakresie obsługi Urzędu, doradztwa prawnego i zastępstw procesowych. 2. Zakres wnioskowanej informacji tej części wniosku obejmuje obowiązek przetworzenia o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Wobec powyższego organ wezwał wnioskodawcę do wykazania w terminie 7 dni od dnia otrzymania odpowiedzi, w jakim zakresie występuje szczególna istotność pozyskania informacji publicznej przetworzonej dla interesu publicznego, jak również wykazania, że jej uzyskanie stwarza realną możliwość wykorzystania uzyskanych danych dla poprawy funkcjonowania organów administracji i lepszej ochrony interesu publicznego, pod rygorem pozostawienia tej części wniosku o informację publiczną bez rozpoznania. W piśmie z dnia [...] grudnia 2020 r. K. Z. wskazał, że wbrew stanowisku organu żądana w pkt 2 wniosku informacja nie jest informacją przetworzoną. Niezależnie od powyższego podał, że jej uzyskanie jest szczególnie istotne z punktu widzenia interesu publicznego i wynika: ze sprawowania przez niego mandatu radnego i członka organu kontrolującego organ wykonawczy gminy; z potrzeby kontroli wydatkowania środków publicznych przez organ wykonawczy gminy, w szczególności pod względem celowości, rzetelności oraz gospodarności; porównania wysokości wydatkowanych środków publicznych w kontekście rzeczywistych potrzeb działania organów gminy oraz urzędu gminy. Zawnioskował o udzielenie informacji publicznej i przesłanie na podany adres poczty elektronicznej, kopii (skanów) umów o pracę, zlecenia oraz innych umów na podstawie których podmioty wskazane w piśmie Burmistrza [...] z dnia [...] grudnia 2020 r. świadczyły pomoc prawną. Pismem z dnia [...] grudnia 2020 r. znak: [...] Burmistrz [...] uznając, że wnioskodawca nie wykazał szczególnie uzasadnionego interesu publicznego w uzyskaniu informacji przetworzonej, pozostawił wniosek w zakresie pkt 2 bez rozpoznania. K. Z., pismem z dnia [...] stycznia 2021 r. złożył za pośrednictwem organu, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na bezczynność Burmistrza [...] w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Zarzucił naruszenie art. 3 ust. 1 i art. 13 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. 2001 nr 112, poz. 1198 ze zm.) poprzez nieudostępnienie w ustawowym terminie wnioskowanej informacji publicznej oraz niewydanie wymaganej przepisami prawa decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, co jest skutkiem błędnego uznania organu, że przedmiotem złożonego wniosku było żądanie udostępnienia informacji publicznej przetworzonej, a w dalszej kolejności błędnego uznania, że po stronie wnioskodawcy brak jest szczególnie istotnego interesu publicznego uprawniającego do uzyskania wnioskowanej informacji. Wobec powyższego Skarżący zwrócił się o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności; zobowiązanie organu w określonym przez Sąd terminie do rozpatrzenia wniosku i wydania wnioskowanej informacji; stwierdzenie, że bezczynność organu miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa; przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub orzeczenie o wymierzeniu grzywny w wysokości określonej a art. 154 § 6 p.p.s.a. oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania wg norm przepisanych. Uzasadniając swe stanowisko Skarżący wskazał, że w terminie przewidzianym ustawą organ mimo ciążącego na nim obowiązku nie udostępnił wnioskowanej informacji w zakresie pkt 2 w żądanej formie, ani też nie wydał decyzji o odmowie jej udzielenia. Wskazanie wysokości wynagrodzenia pobieranego przez podmioty świadczące pomoc prawną nie wymaga działań wtórnych związanych z pozyskaniem informacji (przetworzeniem). Raz jeszcze powtórzył argumentację, że uzyskanie żądanej informacji jest szczególnie istotne z punktu widzenia interesu publicznego. W odpowiedzi na skargę Burmistrz [...] zawnioskował o odrzucenie skargi, jako wniesionej za pomocą zwykłego adresu a-mail, a nie na elektroniczną skrzynkę podawczą organu, ewentualnie stwierdzenie, że czynności organu nie zostały podjęte z rażącym naruszeniem prawa oraz nieobciążanie organu grzywną. Organ wyjaśnił, że niezwłocznie po otrzymaniu skargi wydał decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej (uwaga Sądu: decyzja Burmistrza [...] z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] o odmowie udostępnienia informacji w zakresie wysokości wynagrodzenia przez osoby i podmioty świadczące obsługę prawną na rzecz Urzędu Gminy [...]), a więc zlikwidował swój stan bezczynności. Wcześniej, w grudniu 2020 r., poinformował Skarżącego o odmowie udostępnienia informacji publicznej, jednakże nie była to forma decyzji. Po otrzymaniu sygnału ze strony Skarżącego decyzja została wydana. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jako częściowo zasadna, została przez Sąd częściowo uwzględniona. Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2020 r. poz. 365). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325; zwana dalej w skrócie P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga została rozpoznana przez WSA w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a. W myśl tej regulacji, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Bezczynność organu administracji publicznej to sytuacja, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żądanych czynności w sprawie lub opieszale prowadził postępowanie, ale - mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (tak NSA w wyroku z dnia 5 lutego 1999 r., sygn. akt I SAB 90/98, LEX nr 48016). Na mocy art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj. Dz.U. z 2020 r. poz. 2176 z późn. zm. - zwana dalej: "u.d.i.p."), udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. W świetle ugruntowanego stanowiska Sądów Administracyjnych pozostawanie w bezczynności przez podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu ustawy, oznacza niepodjęcie przez ten podmiot, w terminie wskazanym w wyżej przytoczonym przepisie stosownych czynności. Do tych czynności należy albo udostępnienie informacji co odbywa się w drodze czynności materialno-technicznej, albo też wydanie decyzji o odmowie jej udzielenia lub decyzji o umorzeniu postępowania (zob. wyrok WSA w Krakowie z dnia 25 października 2012 r., sygn. akt II SAB/Kr 122/12, CBOSA). Na równi z niepodjęciem tego rodzaju czynności orzecznictwo traktuje przedstawienie informacji innej niż ta, której oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej lub też nieadekwatnej do treści wniosku, co może powodować uzasadnione wątpliwości adresata co do tego, czy organ w ogóle udzielił odpowiedzi na jego wniosek (zob. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 10 stycznia 2013 r., sygn. akt II SAB/Sz 51/12, CBOSA). Innymi słowy, niepodjęcie czynności udostępnienia informacji lub niewydanie decyzji administracyjnej rozpoznającej wniosek w terminie 14 dni od dnia wpływu wniosku uzasadnia ocenę zachowania organu w kategorii bezczynności. Stwierdzenie stanu bezczynności zobowiązuje sąd administracyjny do zastosowania art. 149 § 1 p.p.s.a. Celem skargi na bezczynność wniesionej w sprawie wniosku o udostępnienie informacji publicznej jest doprowadzenie do podjęcia czynności lub aktu przez podmiot zobowiązany do działania unormowanego ustawą o dostępie do informacji publicznej. Dla rozstrzygnięcia takiej skargi znaczenie ma zatem kwestia tego, czy podmiot zobowiązany udostępnił żądaną od niego informację, względnie, czy wydał decyzję o odmowie jej udostępnienia bądź poinformował wnioskodawcę o niemożności udzielenia wnioskowanych danych (np. w sytuacji, kiedy ich nie posiada). Dla stwierdzenia bezczynności nie są natomiast istotne przyczyny, z powodu których akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również, czy brak działania był zawiniony czy też niezawiniony, jak też czy spowodowany był przeświadczeniem organu, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinien zostać wydany (tak WSA w Rzeszowie w wyroku z dnia 9 grudnia 2020 r., o sygn. II SAB/Rz 107/20, CBOSA). Zdaniem Sądu podstawy formalno - prawne związane z zakresem stosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej względem zgłoszonego żądania o dostęp do informacji zostały w niniejszej sprawie zachowane. Po pierwsze, podmiot, do którego Skarżący zwrócił się z wnioskiem o dostęp do informacji publicznej, tj. Burmistrz [...] jest organem władzy publicznej, a precyzyjnie - organem wykonawczym jednostki samorządu gminnego. Obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są bowiem władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej - art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Po drugie, również przedmiot skierowanych do Burmistrza pytań mieści się w zakresie przedmiotowym w/w ustawy, albowiem określone we wniosku z dnia 19 listopada 2020 r. zagadnienia, ogólnie rzecz biorąc związane z obsługą prawną Urzędu Gminy [...] i kosztami tej obsługi, stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b, pkt 3 lit. a, c, d, pkt 5 lit. c u.d.i.p.. Wobec powyższego Burmistrz zobligowany był stosować względem wyrażonego przez skarżącego żądania przepisy wyżej wymienionej ustawy. Z przesłanych do Sądu akt wynika, iż Skarżący uzyskał żądaną informację w części odnoszącej się do pkt 1 swego wniosku z dnia 19 listopada 2020 r. bowiem Organ w piśmie opatrzonym datą 2 grudnia 2020 r. poinformował wnioskodawcę o tym, że obsługę prawną urzędu we wnioskowanym okresie czasu świadczyli: radcy prawni, osoba na podstawie umowy-zlecenia, a obecnie kancelaria prawna w zakresie obsługi urzędu doradztwa prawnego i zastępstw procesowych. Skarżący nie kwestionuje w tym zakresie bezczynności Burmistrza, pisząc w skardze, że organ ten udzielił informacji publicznej, jednak tylko w zakresie pkt 1. Kwestią sporną pomiędzy Stronami jest natomiast to, czy Organ pozostawał bezczynnym w zakresie pytań i żądań wyrażonych w pkt 2 wniosku, tj. wskazania na piśmie wysokości pobieranego wynagrodzenia przez każdy z podmiotów świadczących pomoc prawną na rzecz Urzędu. W powołanym już wyżej piśmie z dnia grudnia 2020 r. Burmistrz wyraził stanowisko, iż zakres wnioskowanej informacji co do tak określonej części wniosku wiąże się z koniecznością przetworzenia danych, a zatem dla właściwego rozstrzygnięcia wniosku wymagającego przetworzenia informacji publicznej podmiot wnioskujący jest zobowiązany wykazać szczególną istotność dla interesu publicznego. Od wykazania owej szczególnej istotności dla interesu publicznego w dostępie do żądanych informacji, Burmistrz uzależnił udzielenie żądanej przez Stronę odpowiedzi. Zakreślono więc termin 7 dni na przedłożenie stosownego pisma informując, że niezrealizowanie wezwania spowoduje pozostawienie tej części wniosku o dostęp do informacji publicznej bez rozpoznania Na marginesie Sąd zauważa, że Burmistrz dysponował formalnymi podstawami do dokonania takiej oceny, a wyraża je treść art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Organ po otrzymaniu wyjaśnień skarżącego z dnia 7 grudnia 2020 r., pismem z dnia 17 grudnia 2020 r. poinformował Stronę o pozostawieniu wniosku Skarżącego o dostęp do informacji publicznej w zakresie pkt 2 bez rozpoznania. Natomiast decyzją z dnia 29 stycznia 2021 r. Burmistrz [...] odmówił udostępnienia informacji publicznej w zakresie wysokości wynagrodzenia przez osoby i podmioty świadczące obsługę prawną na rzecz Urzędu Gminy [...]. Należało stwierdzić, iż wydanie decyzji przez Burmistrza nastąpiło już po wniesieniu skargi do WSA. Zdaniem Sądu, Burmistrz na chwilę wniesienia skargi do Sądu pozostawał bezczynny w odniesieniu do informacji publicznej objętej pkt 2 wniosku, bowiem pomimo udzielonych przez wnioskodawcę wyjaśnień nie udostępnił żądanej przez niego informacji publicznej, jak również nie wydał decyzji o odmowie jej udostępnienia z uwagi na niewykazanie szczególnie istotnego interesu publicznego przez skarżącego. Przyjęta przez Organ forma załatwienie wniosku nie odpowiada wymogom ustawy bowiem nie tylko nie udziela odpowiedzi na zadane pytania, ale także nie stanowi decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 16 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Wobec skierowanego do skarżącego wezwania i udzielonej odpowiedzi, a także stanowiska wyrażonego w piśmie z dnia 17 grudnia 2020 r., Burmistrz mógł udostępnić zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w terminie 14 dni wnioskodawcy żądaną informację albo odmówić jej udostępnienia, nadając swemu rozstrzygnięciu formę decyzji administracyjnej, od której przysługiwałoby skarżącemu odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, a następnie skarga Sądu Administracyjnego. Ponieważ decyzja taka została wydana przez w/w Organ dopiero na skutek wniesienia skargi do WSA, to konieczne było stwierdzenie, że Burmistrz pozostawał bezczynny w chwili wniesienia skargi sądowoadministracyjnej. Dopiero wydanie decyzji o odmowie dostępu z dnia 29 stycznia 2021 r., znak OAiK.1431.5.2021, spowodowało ustanie stanu bezczynności przed dniem wyrokowania przez Sąd. Należy w tym miejscu podkreślić, iż niniejsza sprawa została wywołana skargą na bezczynność Burmistrza, nie zaś na jego decyzję administracyjną o odmowie dostępu do informacji publicznej z powodu niewykazania przez wnioskodawcę szczególnie istotnego interesu publicznego - art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.. Dlatego też Sąd nie dokonywał merytorycznej oceny czy żądane przez Stronę dane stanowią informacją przetworzoną czy też jej nie stanowią. Z uwagi na przedmiot skargi wyznaczony pojęciem bezczynności organu administracji publicznej, WSA mógł skontrolować jedynie to, czy Burmistrz dochował terminów ustawowych załatwienia sprawy, podejmując stosowne do okoliczności czynności prawne. Ponieważ Organ takich czynności w chwili wniesienia skargi nie dokonał, to Sąd zobligowany był stwierdzić jego bezczynność na podstawie art. 149b ust. 1 pkt 3 P.p.s.a. Jednocześnie wydanie przez Burmistrza decyzji administracyjnej przed dniem wyrokowania uniemożliwiło Sądowi zobowiązanie tego Organu do rozpoznania wniosku o dostęp do informacji publicznej. Wniosek ten został ostatecznie rozpoznany, jednak z uchybieniem określonego w ustawie terminu. Bezczynność Burmistrza Miasta [...] nie miała charakteru rażącego. Z analizy czynności dokonywanych przez Burmistrza wynika, że po wpłynięciu wniosku o dostęp do informacji publicznej w/w Organ zasadniczo podejmował w terminach ustawowych działania przewidziane przepisami u.d.i.p. Burmistrz co prawda nie nadał swemu pismu z dnia 17 grudnia 2020 r. wymaganej prawem formy decyzji administracyjnej, jednak wynikające z niego stanowisko zostało przedłożone stronie niezwłocznie po wpłynięciu wyjaśnień Skarżącego zawartych w piśmie z dnia [...] grudnia 2020 r. Ostatecznie Organ wydał też decyzję rozpoznającą wniosek o dostęp do informacji publicznej. Z treści działań Organu, a także czasookresów ich podejmowania nie wynika, aby Burmistrz traktował żądanie skarżącego w sposób lekceważący konstytucyjne prawo dostępu do informacji publicznej. Sąd zwraca uwagę, że w przypadku przekroczenia przez organ ustawowego terminu załatwienia sprawy, o tym, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, nie decyduje sam tylko przedmiot sprawy, ale wszystkie okoliczności z tym związane, w tym także czas trwania tejże bezczynności. Chodzi tutaj o wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, takim jak oczywiście lekceważący stosunek organu do złożonego wniosku strony, duże natężenie braku woli organu w załatwieniu wniosku, działanie organu wbrew określonym standardom bez jakiegokolwiek usprawiedliwienia dla takiej praktyki (tak wyrok NSA z 29 kwietnia 2020 r. sygn. I OSK 1419/19, LEX). Takich cech w zachowaniu Organu nie dostrzeżono w toku Sądowej kontroli, co nie pozwalało na określenie stwierdzonej bezczynności jako rażąco naruszającej prawo. Powołane przez podmiot zobowiązany okoliczności nie wskazują, aby wykazywał się złą wolą i chęcią zlekceważenia wnioskodawcy. Sąd oddalił skargę w zakresie, w jakim to Strona domagała się przyznania od Burmistrza sumy pieniężnej bądź wymierzenia temu Organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. Środki wskazane w art. 149 § 2 P.p.s.a. w postaci grzywny czy sumy pieniężnej, należą do środków dyscyplinująco-represyjnych. Powinny być więc stosowane z rozwagą i ograniczać się do szczególnie drastycznych przypadków zwłoki organu w załatwieniu sprawy. Odnosić je należy do sytuacji, gdy oceniając całokształt działań organu, można dojść do przekonania, że działania te noszą znamiona celowego unikania podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tej dodatkowej sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa (zob. wyrok NSA z 28 lipca 2020 r. sygn. II GSK 127/20, wyrok NSA z 20 listopada 2020 r" sygn. II OSK 3455/19, CBOSA). Organ po uzyskaniu informacji z treści skargi o konieczności wydania decyzji, taki akt wydał o czym świadczy jego decyzja z dnia [...] stycznia 2021 r., znak [...]. Dlatego nie dostrzeżono podstaw przemawiających za wnioskowanymi w skardze środkami represyjno - dyscyplinującymi. WSA nie mógł uwzględnić wniosku Burmistrza o odrzucenie skargi, bowiem Strona na wezwanie Sądu uzupełniła braki formalne skargi polegające m.in. na niezłożeniu na niej podpisu własnoręcznego. Nadesłanie przez K. Z. podpisanej skargi, skutecznie skonwalidowało nieprawidłową czynność wniesienia skargi zwykłą drogą mailową. W myśl art. 12b § 2 P.p.s.a. w postępowaniu dokumenty elektroniczne wnosi się do sądu administracyjnego przez elektroniczną skrzynkę podawczą, a sąd doręcza takie dokumenty stronom za pomocą środków komunikacji elektronicznej na warunkach określonych w art. 74a. Zasądzone na rzecz Strony koszty postępowania sądowoadministracyjnego objęły wyłącznie uiszczony wpis od skargi w wysokości 100 zł, o czym orzeczono w sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a.