II SAB/Rz 173/25

5 listopada 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Magdalena Józefczyk po rozpoznaniu 5 listopada 2025 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej JP od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 29 października 2025 r. II SAB/Rz 173/25 o odrzuceniu skargi JP na bezczynność Miejskiego Zarządu Dróg w [...] w przedmiocie postawienia znaku - p o s t a n a w i a - odrzucić skargę kasacyjną

Postanowieniem z 29 października 2025 r. II SAB/Rz 173/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę JP, wniesioną na bezczynność Miejskiego Zarządu Dróg w [...]. W piśmie procesowym z 31 października 2025 r. JP wniosła o ponowne rozpoznanie skargi argumentując, że Sąd nie rozpatrzył merytorycznie żądań sformułowanych w skardze. Podniosła, że skarga nie dotyczyła wyłącznie kwestii umieszczenia znaku drogowego, lecz również przywrócenia drogi do stanu poprzedniego i zagwarantowania dojazdu do nieruchomości Skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Na wstępie wymaga wskazania, że zgodnie z art. 170 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.) – dalej: "Ppsa", od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4, art. 161 § 1 oraz art. 220 § 3, przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarga kasacyjna jest środkiem zaskarżenia, który inicjuje postępowanie instancyjne mające na celu kontrolę orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego. Przepisy Ppsa nie przewidują dla stron postępowania innego trybu weryfikacji orzeczenia sądu I instancji niż skuteczne wniesienie skargi kasacyjnej. W świetle powyższego wymaga również podkreślenia, że pismo Skarżącej z 31 października 2025 r. nie zostało zatytułowane jako skarga kasacyjna. Niemniej jego treść wskazuje w sposób nie budzący wątpliwości, że wolą Skarżącej jest zainicjowanie procedury mającej na celu weryfikację stanowiska Sądu wyrażonego w postanowieniu o odrzuceniu skargi. Pismo zostało zatem zakwalifikowane jako skarga kasacyjna wniesiona od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 29 października 2025 r. II SAB/Rz 173/25. Zgodnie natomiast z art. 175 § 1 Ppsa, skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, jeżeli nie pochodzi od osób wymienionych w art. 175 § 2 i § 3. Skarga kasacyjna jest zatem kwalifikowanym pismem procesowym, którego sporządzenie przez osobę nieuprawnioną stanowi nieusuwalny, niepodlegający uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 w zw. z art. 176 i art. 193 Ppsa brak formalny, uniemożliwiający nadanie sprawie prawidłowego biegu. Stosownie zaś do art. 178 Ppsa, wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjna wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. W niniejszej sprawie Skarżąca została pouczona o sposobie i terminie wniesienia środka zaskrzenia od postanowienia o odrzuceniu skargi (pismo z 29 października 2025 r.). Pomimo tego, wniosła skargę kasacyjną, która nie została sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, bądź przez osoby, o których mowa w art. 175 § 2 i 3 Ppsa. Oznacza to, że skarga kasacyjna JP jest obarczona nieusuwalnym brakiem formalnym, co w myśl art. 178 w związku z art. 175 § 1 – 3 Ppsa, obligowało Sąd do jej odrzucenia.