II SAB/Rz 17/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Piotr Godlewski po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. G. na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie udzielenia informacji publicznej - postanawia - odrzucić skargę.

E. G. – działając przez pełnomocnika r. pr. B. M. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie nierozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Wobec tego, że skarga wraz z dołączonym do niej pełnomocnictwem została złożona w formie kserokopii, tut. Sąd zwrócił się do pełnomocnika skarżącej – r. pr. B. M. o podpisanie skargi oraz do nadesłania pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądami administracyjnymi lub przed sądami administracyjnymi, zgodnie z art. 35 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - zwana dalej "P.p.s.a."). Do wezwania dołączono stosowne pouczenie, że nieusunięcie braków formalnych skargi w terminie 7 dni licząc od dnia doręczenia, skutkować będzie jej odrzuceniem. Wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej i odebrane w dniu 21 marca 2017 r., przy zachowaniu rygorów przewidzianych w P.p.s.a. W zakreślonym terminie, który mijał z dniem 28 marca 2017 r., powyższe braki nie zostały uzupełnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Do wszczęcia postępowania przed sądem administracyjnym niezbędne jest skuteczne wniesienie skargi, przez co rozumieć należy spełnienie przez nią określonych w ustawie warunków formalnych, bez których nadanie jej właściwego biegu nie jest możliwe. Stosownie do treści art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a. każde pismo strony – w tym skarga – powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Natomiast art. 46 § 3 P.p.s.a. wskazuje, że do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Stosownie zaś do treści art. 37 § 1 zd. 1 P.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Natomiast przepis art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. zawiera wskazanie, że Sąd odrzuca skargę, jeżeli nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. W okolicznościach sprawy skarga wraz z dołączonym do niej pełnomocnictwem została złożona w formie kserokopii. Z tego względu Sąd zwrócił się do skarżącej – działającej przez pełnomocnika r. pr. B. M. do podpisania skargi i złożenia stosownego pełnomocnictwa procesowego, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Termin ten minął bezskutecznie. Sąd zauważa, że skarżąca, zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika, pomimo prawidłowego wskazania o uzupełnienie jakich braków się ją wzywa oraz pouczeniu o konsekwencjach grożących w razie nie dokonania tych czynności, nie wykonała wezwania Sądu i nie podpisała skargi ani nie nadesłała żądanego dokumentu pełnomocnictwa lub jego wierzytelnego odpisu. Z tej przyczyny jej skarga podlegać musi odrzuceniu, na podstawie 58 § 1 pkt 3 i § 3 w zw. z art. 46 § § 1 pkt 4 i § 3 P.p.s.a. Dodatkowo zauważyć należy, że ponieważ skarga podlegała odrzuceniu Sąd odstąpił od rozpatrywania wniosku skarżącej o zwolnienie od kosztów sądowych zawartego we wniosku o przyznanie prawa pomocy, który nadto tak jak i skarga złożony został w formie kserokopii. Odnosząc się natomiast do zawartego w piśmie z dnia 7 kwietnia 2017 r. (data wpływu do Sądu – 11 kwiecień 2017 r.) wniosku o cofnięcie skargi i zasądzenie kosztów postępowania Sąd zauważa, że zgodnie z art. 60 P.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Zauważyć należy, że merytoryczne rozpoznanie wniosku o cofnięcie skargi i umorzenie postępowania sądowego jest dopuszczalne tylko wówczas gdy skarga jest wniesiona skutecznie tj. nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Jeżeli skarga zawiera takie braki, sąd skargę odrzuca (por. post. NSA z 10.06.1987r., sygn. akt SA/Gd 537/87 – publ. w OSP 1990, nr 4, poz. 207). W przedmiotowej sprawie skarga obarczona jest brakami formalnymi uniemożliwiającymi nadanie jej dalszego biegu. Do takich braków należy zaliczyć brak podpisu pod skargą i brak dokumentu pełnomocnictwa (wierzytelnego odpisu). Wobec powyższego skarga w niniejszej sprawie podlegać musi odrzuceniu, niezależnie od złożonego wniosku o jej cofnięcie. W tej sytuacji Sąd, mając na względzie powyższe rozważania, wobec braku podstaw do merytorycznego rozpoznania wniosku o cofnięcie skargi i zasądzenia kosztów postępowania, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 i art. 46 § 1 pkt 4 i § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.