II SAB/Rz 116/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SNSA Małgorzata Wolska po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. W. i K. W. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego - postanawia - odrzucić skargę.

I. W. i K. W. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Zawnioskowali o "uznanie pisma z [...] listopada 2017 r. za decyzję administracyjną wydaną w formie milczącej". Podali, że "pismo z [...] listopada 2017 r. to powiadomienie skierowane do SKO i stanowi informację o procedurze, która odbyła się w Wydziale Geodezji Miasta [...]". W uzasadnieniu skargi wskazali, że ich prawa konstytucyjne zostały naruszone. Nie zgodzili się z ustalonymi przez organ kosztami postępowania rozgraniczeniowego i zażądali ich unieważnienia. W odpowiedzi na skargę SKO zawnioskowało o jej odrzucenie z uwagi na brak wyczerpania trybu z art. 53 § 2b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 – zwanej dalej "P.p.s.a."). Zarządzeniem z dnia 17 grudnia 2018 r. skarżący zostali wezwani do usunięcia braków formalnych skargi poprzez wskazanie przedmiotu żądania, tj. w czym upatrują bezczynności organu, a także poprzez złożenie dowodu wyczerpania trybu wynikającego z art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2018, dalej: "K.p.a."), tj. wyjaśnienie czy przed złożeniem skargi składali ponaglenie na niezałatwienie sprawy w terminie. W zakreślonym przez Sąd terminie skarżący przedstawili dotychczasowy przebieg postępowania rozgraniczeniowego. Wskazali na wydane przez Prezydenta Miasta [...] oraz SKO rozstrzygnięcia dotyczące ustalenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego. Podkreślili, że nie zgadzają się z tak ustalonymi kosztami (winny one zostać skorygowane). Zażądali przedłożenia rozliczenia w sposób rzetelny, zgodny ze stanem faktycznym obrazującym należności, które każdy uczestnik postępowania rozgraniczeniowego zobowiązany jest zapłacić. Domagają się unieważnienia dokonanej już przez nich zapłaty kwoty 4000 zł i zobowiązania organu do zwrotu tej kwoty. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 52 § 1 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie, lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.). Zgodnie natomiast z art. 53 § 2b P.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Dodać należy, że w aktualnym stanie prawnym, zgodnie z art. 37 § 1 K.p.a. stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). W myśl z kolei art. 37 § 3 K.p.a., ponaglenie wnosi się: 1) do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie; 2) do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia. Z nadesłanych do tut. Sądu dokumentów i wyjaśnień nie wynika, by skarżący przed wniesieniem skargi, wyczerpali środki zaskarżenia o jakich mowa w art. 52 P.p.s.a. To zaś powoduje, że skarga na bezczynność organu jest niedopuszczalna i podlegać musi odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a. Zauważyć ponadto należy, że z akt sprawy (w tym skargi i przesłanych do tut. Sądu pism) wynika, że skarżący nie zgadzają się z ustalonymi przez organ kosztami postępowania rozgraniczeniowego. Postępowanie w tej sprawie toczyło się przed Prezydentem Miasta [...] oraz SKO. Jak dowodzą akta sprawy postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] Prezydent Miasta [...] ustalił koszty postępowania administracyjnego w sprawie rozgraniczenia nieruchomości i wskazał sposób obciążenia tymi kosztami. Postanowienie to zostało doręczone m. in. skarżącym. Na skutek zażalenia (złożonego przez inną niż skarżący stronę postepowania) w sprawie orzekało SKO, które postanowieniem z [...] października 2018 r. nr [...] utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy. Również i to rozstrzygnięcie zostało przesłane m. in. I. W. i K. W. wraz z pouczeniem o przysługującym prawie do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Skarżący nie skorzystali z tego prawa. Sąd wyjaśnia zatem, że jeżeli skarżący nie zgadzali się z ustalonymi przez organ kosztami postępowania rozgraniczeniowego, to winni oni w tym to postępowaniu je kwestionować, poprzez składanie odpowiednich środków zaskarżenia (o czym zresztą byli prawidłowo pouczani w wydawanych przez organy postanowieniach). Mając na uwadze powyższe Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Ponieważ skarga podlega odrzuceniu, mając na względzie treść art. 222 P.p.s.a., odstąpiono od wzywania skarżących do uiszczenia wpisu sądowego od skargi.