II SAB/Rz 115/22

Dnia 23 sierpnia 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marcin Kamiński po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2022 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. na bezczynność Wojewody Podkarpackiego – postanawia – odrzucić skargę.

W dniu 25 maja 2022 r. do tut. Sądu wpłynęła skarga A. K. (dalej: "wnosząca skargę") na bezczynność Wojewody Podkarpackiego w sprawie wniosku o przeprowadzenie kontroli w Domu Pomocy Społecznej w [...] (dalej: "DPS"). Ponieważ z nadesłanych akt sprawy wynikało, że wnosząca skargę kierując kolejne pisma do Wojewody dotyczące pobytu jej ojca – S. K. - w DPS, powoływała się na pełnomocnictwo udzielone jej przez ojca, natomiast z treści skargi nie wynikało, czy wnosząca skargę składa skargę w imieniu własnym, czy też jako pełnomocnik ojca, została ona wezwana, aby w terminie 7 dni usunęła braki formalne skargi z dnia 21 kwietnia 2022 r. poprzez: 1) wyjaśnienie czy wnosząca skargę składa skargę w imieniu własnym, czy też jako pełnomocnik ojca S. K., a jeśli jako pełnomocnik, o nadesłanie w terminie 7 dni pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu upoważniającego do działania w imieniu ojca przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, 2) przedłożenie dowodu wniesienia ponaglenia na niezałatwienie sprawy w terminie przez Wojewodę Podkarpackiego, skierowanego do organu wyższego stopnia, – pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone wnoszącej skargę w dniu 26 lipca 2022 r. (dwukrotne awizowanie, k. 15 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Natomiast zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W myśl art. 46 § 1 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać m. in. imię i nazwisko lub nazwę strony. Natomiast art. 46 § 3 p.p.s.a. stanowi, że do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Prawidłowe oznaczenie strony w piśmie procesowym, w tym w skardze, ma istotne znaczenie, gdyż w ten sposób umożliwia sądowi ocenę czy wnoszący skargę ma zdolność sądową (art. 25 p.p.s.a.), zdolność procesową (art. 26 p.p.s.a.), czy jest należycie reprezentowany (art. 34 - 44 p.p.s.a.). Obowiązkiem sądu jest więc ustalenie kto jest skarżącym, czyli stroną w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej. Ponieważ wnosząca skargę kierując kolejne pisma do Wojewody dotyczące pobytu jej ojca w DPS powoływała się na pełnomocnictwo udzielone jej przez ojca, koniecznym było wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez jednoznaczne określenie, czy wnosi ona skargę w imieniu własnym, czy jako pełnomocnik ojca. Z uwagi na to, że wnosząca skargę, pomimo wezwania, nie uzupełniła braków formalnych skargi, podlega ona odrzuceniu. Powyższe braki uniemożliwiają bowiem nadanie skardze dalszego biegu. Niezależnie od powyższego skarga podlega również odrzuceniu, jako niedopuszczalna. Zgodnie bowiem z art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Oznacza to, że uprzednie wystąpienie z ponagleniem na niezałatwienie sprawy w terminie do organu wyższego stopnia nad organem, który, w ocenie strony skarżącej, pozostaje w bezczynności, jest warunkiem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji publicznej. W niniejszej sprawie wnosząca skargę pomimo wezwania nie wykazała, że wniosła ponaglenie na bezczynność Wojewody. Również Wojewoda w odpowiedzi na skargę podał, że do organu nie wpłynęło ponaglenie, co znajduje potwierdzenie w przesłanych do tut. Sądu aktach administracyjnych. A zatem wnosząca skargę nie wyczerpała środka zaskarżenia, warunkującego dopuszczalność wniesienia skargi na bezczynność organu. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i 6 p.p.s.a. zobligowany był odrzucić skargę.