II SAB/Rz 11/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Stanisław Śliwa /spr./ Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk WSA Magdalena Józefczyk Protokolant sekretarz sądowy Filip Róg po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 19 maja 2017 r. sprawy ze skargi Fundacji [...] z siedzibą w [...] na bezczynność Burmistrza [...] w przedmiocie udzielenia informacji publicznej I. zobowiązuje Burmistrza Gminy [...] do rozpoznania wniosku Fundacji [...] z dnia 19 stycznia 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od zwrotu akt administracyjnych wraz z odpisem wyroku ze stwierdzeniem prawomocności; II. stwierdza, że bezczynność, o której mowa w pkt I niniejszego wyroku, nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. oddala wniosek o wymierzenie Burmistrzowi [...] grzywny; IV. zasądza od Burmistrza [...] na rzecz strony skarżącej Fundacji [...] kwotę 580 zł /słownie: pięćset osiemdziesiąt złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Przedmiotem skargi Fundacji [...] jest bezczynność Burmistrza [...] w przedmiocie informacji publicznej. W dniu 19 stycznia 2017 r. Fundacja [...] wystąpiła w drodze faksu do Burmistrza [...] z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w postaci: 1. informacji z jakimi podmiotami Gmina współpracuje w zakresie wywozu śmieci; 2. umowy cywilnoprawnej/umów cywilnoprawnych zawartych z podmiotem/podmiotami wskazanymi w pkt 1 obowiązujących/wykonywanych na dzień złożenia wniosku; 3. wszystkich decyzji o warunkach zabudowy wydanych w ramach działalności tut. Urzędu w okresie od 1 stycznia 2016 roku do dnia 31 lipca 2016 roku; 4. wszystkich umów o pracę dotyczących urzędników (funkcjonariuszy publicznych) zatrudnionych w Urzędzie na dzień złożenia wniosku; 5. listy imion i nazwisk pracowników samorządowych, którzy w 2015 i 2016 roku otrzymali nagrodę/nagrody oraz wysokość tej nagrody/tych nagród w odniesieniu do każdego z nagrodzonych pracowników samorządowych oraz informacji o tym, jakie osiągnięcia w pracy zawodowej stanowiły podstawę przyznania tej nagrody/tych nagród – w odniesieniu do każdego pracownika samorządowego Fundacja w powyższym podaniu zawarła prośbę o przekazanie żądanej informacji drogą elektroniczną, wskazując, jako adres poczty elektronicznej: [...]. Zawiadomieniem z dnia 26 stycznia 2017 r., skierowanym do Fundacji [...], Burmistrz [...] - działając na podstawie art. 64 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23), zwanej dalej "K.p.a." - pozostawił jej podanie z dnia 19 stycznia 2017 r. bez rozpoznania, zarządzając jednocześnie pozostawienie tego zawiadomienia w aktach sprawy. W motywach zawiadomienia organ wskazał na niemożność nadania podaniu dalszego biegu z uwagi na jego nieusuwalne braki. Organ podał, że w rozumieniu art. 64 § 1 K.p.a., adres to adres identyfikujący lokal, w jakim mieści się siedziba wnioskodawcy zainteresowanego uzyskaniem określonej informacji publicznej. Przedmiotowe podanie zawierało zaś jedynie tekst żądania. Za adres nie można uznać żądania doręczenia na skrzynkę mailową, bowiem oznaczenie takie nie stanowi adresu w rozumieniu przepisów prawa. Poza tym, wydruk faksu był nieczytelny, nie wiadomo jakie symbole znajdują się między wyrazami "[...]" i "[...]". W dniu 5 lutego 2017 r. Fundacja [...] wystąpiła ze wskazaną na wstępie skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. Zarzuciła Burmistrzowi [...] naruszenie art. 61 ust. 1, ust. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 10 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1, art. 13 ust. 1, art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1764), zwanej w dalszej części "u.d.i.p." poprzez nieudzielenie odpowiedzi na złożony przez nią wniosek, a w konsekwencji nieudzielenie wnioskowanej informacji publicznej. W oparciu o powyższe Fundacja wniosła o stwierdzenie, że organ pozostaje w stanie bezczynności (pkt 1), zobowiązanie organu do załatwienia wniosku w terminie czternastu dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku (pkt 2), uznanie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (pkt 3), wymierzenie organowi grzywny w wysokości 500 zł (pkt 4), rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym (pkt 5) oraz zasądzenie kosztów postępowania (pkt 6). Fundacja podkreśliła, że nie może budzić wątpliwości fakt doręczenia Burmistrzowi [...] wniosku z dnia 19 stycznia 2017 r., o czym świadczy raport potwierdzenia doręczenia faksu. Zwróciła uwagę, że w ustawie o dostępie do informacji publicznej brak jest wskazania jakichkolwiek wymagań formalnych wniosku, poza utrwaleniem go w formie pisemnej. W przypadku zaś bezzasadnego pozostawienia wniosku o udzielenie informacji publicznej bez rozpoznania, wnioskodawcy przysługuje skarga na bezczynność organu. Fundacja stwierdziła, że treść umów o dzieło oraz umów zlecenia zawartych przez Burmistrza jest informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Przedmiotowa informacja stanowi element umowy cywilnoprawnej zawartej przez organ w związku z realizacją określonych zadań związanych z jego działalnością i odnosi się do sposobu dysponowania majątkiem publicznym (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f w zw. z art. 1 ust. 1 u.d.i.p.). Przez dysponowanie majątkiem publicznym należy przy tym rozumieć całokształt możliwości rozporządzania poszczególnymi składnikami majątku na podstawie stosunków umownych i faktycznych. Treść umów cywilnoprawnych dotyczących majątku publicznego jest informacją publiczną. Informację taką stanowi także treść aktów i decyzji administracyjnych (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret 1 u.d.i.p.). Zdaniem Fundacji, nie zachodzi także przypadek określony w art. 5 ust. 2 u.d.i.p., który ogranicza prawo do informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej. Ograniczenie to nie dotyczy bowiem informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji oraz przypadku, gdy osoba fizyczna zrezygnuje z przysługującego jej prawa. Tymczasem wniosek złożony w niniejszej sprawie odnosił się do wysokości nagród przyznanych i wypłaconych wszystkim funkcjonariuszom publicznym, a także listy tych funkcjonariuszy. Fundacja podkreśliła, także, iż skarga na bezczynność organu w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona środkiem zaskarżenia. W odpowiedzi na powyższą skargę Burmistrz [...] wniósł o jej odrzucenie, względnie oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania. Organ wskazał, że Fundacja przed wniesieniem skargi nie wystąpiła z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Podkreślił, że jej podaniu z dnia 19 stycznia 2017 r nie mógł zostać nadany bieg z uwagi na jego nieusuwalne braki. Dlatego też zobowiązany był do zastosowania art. 64 § 1 K.p.a., do czego uprawniał go art. 16 ust. 2 u.d.i.p. Burmistrz zwrócił uwagę, że adres dla podmiotu składającego podanie mógł on ustalać wyłącznie w oparciu o posiadane dane. Zarówno dane przedmiotowego podania, jak i posiadane przez organ z urzędu informacje (w postaci rejestrów i kartotek prowadzonych zgodnie z regulacjami kompetencyjnymi) nie zawierały adresu Fundacji. Burmistrz wyraził też pogląd, iż ewentualnym przedmiotem skargi mogłaby być nie zarzucana mu w niniejszej sprawie bezczynność, lecz czynność z dnia 26 stycznia 2017 r. o pozostawieniu wniosku Fundacji [...] bez rozpoznania. W piśmie procesowym z dnia 7 kwietnia 2017 r. Fundacja podniosła, że jeśli prawdą jest, iż wydruk jej wniosku jest zniekształcony, to winę za taki stan rzeczy ponosi organ. Jak bowiem wynika z dołączonego do skargi raportu doręczenia faksu, wniosek nadany był w formie w pełni czytelnej. Ewentualne wady wydruku są więc skutkiem niewłaściwego utrzymania bądź niewłaściwej obsługi urządzeń znajdujących się w dyspozycji organu. Powyższe nie może zaś obciążać wnioskodawcy. Fundacja podniosła, że o niemożności odczytania właściwego adresu e-mail organ winien był poinformować ją bądź pisemnie bądź poprzez wysłanie faksu zwrotnego na numer, z którego nadano wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Podkreśliła, że w Polsce zarejestrowany jest tylko jeden podmiot o nazwie "Fundacja [...]", co jest łatwe do sprawdzenia za pomocą portalu internetowego Krajowego Rejestru Sądowego (KRS) prowadzonego przez Ministerstwo Sprawiedliwości. Fundacja zakwestionowała stanowisko Burmistrza, że ustawa K.p.a. stosowana może być do wniosków o udostępnienie informacji publicznej zawsze wtedy, gdy u.d.i.p. nie reguluje danych kwestii. W jej ocenie, K.p.a. znajduje bowiem zastosowanie tylko wówczas, gdy istnieje konieczność wydania decyzji odmownej bądź umorzenia postępowania, co wynika z treści art. 16 ust. 2 u.d.i.p. Fundacja podniosła także, iż jak wskazuje strona internetowa organu (BIP), Burmistrz jako formę kontaktu podał adres e-mail, telefon oraz faks. Wnioskodawca wybrał środek komunikacji, który zapewnia niemal natychmiastową weryfikację tego, czy wniosek dotarł do adresata. Sygnał zwrotny jest bowiem wysyłany przez urządzenie odbiorcze w sposób automatyczny i nie wymaga ingerencji pracowników organu w jego wysłanie. Nie jest również zależny od woli tychże pracowników. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Z mocy art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", sąd administracyjny kontroluje działalność administracji publicznej w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Przedmiotem kontroli może być więc bezczynność organu w sytuacji, gdy stosownie do treści właściwych regulacji prawnych był on zobowiązany do podjęcia innego niż decyzja lub postanowienie aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa [z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w K.p.a., postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw]. Skarga Fundacji [...] kwestionuje brak udostępnienia przez Burmistrza [...] informacji mających, zdaniem strony skarżącej, status informacji publicznej. Problematyka powyższa unormowana jest w ustawie o dostępie do informacji publicznej, która określa zarówno podmiotowe, jak i przedmiotowe warunki jej zastosowania. Definiując podmioty zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej art. 4 ust. 1 pkt 1 przedmiotowego aktu wskazuje, że są nim władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. W świetle tego nie może budzić wątpliwości, że Burmistrz [...] jako organ wykonawczy jednostki samorządu terytorialnego - gminy mieści się we wspomnianym zakresie. Jeśli chodzi o pojęcie informacji publicznej, to jej ogólną definicję zawiera art. 1 ust. 1 u.d.i.p., który stanowi, że jest nią każda informacja o sprawach publicznych. Bardziej szczegółowy opis danych, które należy uznawać za informację publiczną znajduje się w art. 6 przedmiotowej ustawy. Przy interpretacji przedmiotowego pojęcia należy jeszcze uwzględnić art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, w świetle którego obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. W oparciu o powyższe w orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że za informację publiczną należy uznać każdą wiadomość wytworzoną przez szeroko rozumiane władze publiczne, a także inne podmioty sprawujące funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Charakter informacji publicznej mają również informacje niewytworzone przez wskazane podmioty lecz do nich się odnoszące. Informację publiczną stanowi zatem treść wszelkiego rodzaju dokumentów nie tylko bezpośrednio zredagowanych i wytworzonych przez wskazany podmiot. Przymiot taki posiada także treść dokumentów, których podmiot używa do zrealizowania powierzonych mu prawem zadań. Bez znaczenia przy tym jest, w jaki sposób dokumenty znalazły się w posiadaniu danego organu. Ważne bowiem jedynie jest to, by dokumenty takie służyły realizowaniu zadań publicznych i odnosiły się do nich bezpośrednio (por. wyrok NSA z 25.10.2016 r., I OSK 469/15) Dlatego też, bez wątpienia należy stwierdzić, że dane, których udostępnienia domagała się Fundacja [...] od Burmistrza [...] to informacja publiczna. Wskazuje na to w sposób bezpośredni brzmienie art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f (dane o majątku, którym dysponują podmioty wskazane w art. 4 u.d.i.p.), pkt 3 (zasady funkcjonowania podmiotów z art. 4 u.d.i.p.), pkt 4 lit. a tiret pierwsze (treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć), pkt 5 lit. c (dane o majątku jednostek samorządu terytorialnego), lit. h u.d.i.p. (dane o ciężarach publicznych). Stanowisko to znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądowym, wedle którego zakresem ustawy o dostępie do informacji publicznej objęte są umowy cywilnoprawne, zawierane przez organy władzy publicznej oraz osoby pełniące funkcje publiczne, w zakresie wykonywanych przez nie zadań publicznych i gospodarowania majątkiem publicznym (por. wyrok NSA z 11.09.2012 r. I OSK 916/12). Także informacja dotycząca wysokości nagród przyznanych i wypłaconych każdemu pracownikowi urzędu gminy jest, co do zasady, informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., bowiem mieści się w zakresie określonym w art. 6 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p., czyli dotyczy zasad funkcjonowania organu władzy publicznej oraz w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. h u.d.i.p., gdyż odnosi się ciężarów publicznych ponoszonych na utrzymanie aparatu administracyjnego (por. wyrok NSA z 20.09.2016 r. I OSK 168/16). Przypomnieć jedynie należy, że stosownie do art. 5 ust. 2 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej, z wyłączeniem osób pełniących funkcje publiczne, mających zawiązek z pełnieniem tych funkcji. Zatem, obowiązkiem jest udzielenie informacji dotyczącej każdego, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej lub wykonuje powierzone mu przez instytucje państwowe lub samorządowe zadania i przez to uzyskuje wpływ na treść decyzji o charakterze ogólnospołecznym, nawet jeżeli nie wyraził on zgody na udzielenie takiej informacji. Cechą wyróżniającą takie osoby jest posiadanie określonego zakresu uprawnień pozwalających na kształtowanie treści wykonywanych zadań w sferze publicznej. W rezultacie, jeżeli określona osoba w ramach instytucji publicznej realizuje w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadanie publiczne, czyli w co najmniej wąskim zakresie ma kompetencje decyzyjne w ramach instytucji publicznej, jest ona osobą pełniącą funkcje publiczne. Istotne znaczenie ma także brzmienie art. 33 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 885, z późn. zm.), zgodnie z którym gospodarka środkami publicznymi jest jawna. Zasada jawności gospodarki środkami publicznymi jest zasadą, która musi być bezwzględnie przestrzegana przez każdą jednostkę dysponującą publicznymi środkami finansowymi. Wydatkujący środki publiczne podlegają kontroli odpowiednich urzędów, kontroli politycznej oraz kontroli ze strony samych obywateli. Jakakolwiek reglamentacja informacji o działalności podmiotów publicznych w stosunku do tych podmiotów musi być podyktowana racjami znajdującymi swoje uzasadnienie w Konstytucji RP (por. wyrok NSA z 22.09.2016 r. I OSK 358/15). Tym samym w warunkach niniejszej sprawy spełnione zostały tak podmiotowe, jak i przedmiotowe wymogi zastosowania u.d.i.p. Odnosząc się do zarzutu odpowiedzi na skargę dotyczącego jej niedopuszczalności wobec braku uprzedniego wyczerpania przez Fundację środka zaskarżenia należy wskazać, że jest on zupełnie bezzasadny, co zostało przesądzone przez orzecznictwo sądowe. W jego świetle, wniesienie skargi na bezczynność podmiotu zobowiązanego w zakresie udostępnienia informacji publicznej nie musi być poprzedzone jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 52 § 3 P.p.s.a. (por. wyrok NSA z 22.11.2016 r., I OSK 3295/15). Jako nieprawidłowe należy też uznać stanowisko organu, że strona skarżąca niewłaściwie oznaczyła w niniejszej sprawie przedmiot skargi. Uczyniła nim bowiem bezczynność, gdy prawidłowo - zdaniem organu - powinna nią być czynność w postaci pozostawienia wniosku Fundacji z dnia 19 stycznia 2017 r. bez rozpoznania (pismo Burmistrza [...] z dnia 26 stycznia 2017 r.). Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 3 września 2013 r. (sygn. akt I OPS 2/13) przesądził, że na pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 K.p.a.) przysługuje skarga na bezczynność organu, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy P.p.s.a. Z tego względu, Fundacja zasadnie przedmiot swojej skargi określiła jako bezczynność Burmistrza [..... Przechodząc do najistotniejszej w sprawie niniejszej kwestii, a zatem, czy Burmistrz [...] zasadnie pozostawił wniosek Fundacji [...] bez rozpoznania należy wskazać, że u.d.i.p. nie stawia żadnych wymogów, którym musi odpowiadać wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Stąd też jednolicie w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że wniosek taki może przybrać każdą formę, o ile wynika z niego w sposób jasny, co jest jego przedmiotem. Jako argument przemawiający za powyższym wskazuje się wynikający z przepisów przedmiotowej ustawy brak konieczności pełnego zidentyfikowania wnioskodawcy (por. wyrok NSA z 14.09.2012 r. I OSK 1013/12). Ponadto, wbrew stanowisku organu, postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej nie toczy się - poza wyjątkiem wskazanym w art. 16 ust. 1 w związku z art. 14 ust. 2 u.d.i.p. - w trybie unormowanym w K.p.a. Nie jest więc tak, jak twierdzi Burmistrz [...], że w przedmiotowym postępowaniu regulacje tego ostatniego aktu tj. K.p.a. znajdują zastosowanie w zakresie nieuregulowanym w u.d.i.p. Powołany przez Burmistrza art. 16 ust. 2 u.d.i.p. odwołuje się wprawdzie do unormowań K.p.a., ale tylko jako regulujących kwestie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Oznacza to wyłączenie stosowania K.p.a. do etapów postępowania poprzedzających wydanie tych decyzji, a także do postępowania, którego zakończeniem jest udostępnienie żądanej informacji publicznej. Konsekwencją powyższego jest konieczność negatywnej oceny sposobu działania Burmistrza [...] przy załatwianiu wniosku Fundacji z dnia 19 stycznia 2017 r. Skoro, co nie jest sporne pomiędzy stronami, wskazany organ otrzymał wniosek zawierający żądanie udostępnienia określonych danych w trybie u.d.i.p., to winien był on bądź udostępnić je - w formie określonej we wniosku w ustawowo określonym terminie - dokonując czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., oczywiście pod warunkiem przyjęcia, że stanowią one informację publiczną. Jeśli natomiast uważał, że zachodzą podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej na skutek ograniczeń, o których mowa w art. 5 ww. ustawy, winien był wydać stosowną decyzję. Niedopuszczalnym było natomiast skierowanie do Fundacji pisma informującego o pozostawieniu jej podania bez rozpoznania w oparciu o art. 64 § 1 K.p.a., który tym etapie sprawy nie mógł znaleźć zastosowania. Niezależnie od powyższego, podaniu temu mógł zostać nadany bieg, bowiem jak słusznie twierdzi strona skarżąca, ewentualne wady wydruku, na które powołuje się organ, wynikały bądź z niewłaściwego utrzymania bądź niewłaściwej obsługi urządzenia znajdującego się w dyspozycji tego organu, a wady wynikające z powyższych zaniedbań nie mogą obciążać wnioskodawcy. Na gruncie orzecznictwa sądowego zapadłego w odniesieniu do przekazywania wniosków o udostępnienie informacji publicznej w drodze elektronicznej przyjęto, że do obowiązków organu administracji publicznej należy taka konfiguracja poczty elektronicznej, w tym filtrów antyspamowych, oraz takie zorganizowanie obsługi technicznej poczty elektronicznej organu - aby zapewnić bezproblemowy i niezwłoczny odbiór przesyłanych na ten adres podań, wobec prawnej dopuszczalności ich wnoszenia także drogą elektroniczną (por. postanowienie NSA z dnia 10 września 2015 r., I OSK 1968/15). Skutki trudności, błędów czy nieprawidłowości w zakresie obsługiwania przez organy administracji publicznej oficjalnych systemów służących do komunikacji z tymi organami (np. poczty elektronicznej, systemu ePUAP) nie mogą być przerzucane na korzystających z tych systemów. Odmienne zapatrywanie sprawiałoby, że w praktyce prawo do wnioskowania o informację publiczną za pomocą poczty elektronicznej byłoby iluzoryczne, a jego skuteczność zależna byłaby od arbitralnej woli organu. Godziłoby to w regulacje konstytucyjne, wymagające zapewnienia sprawności działania władz publicznych (preambuła Konstytucji), jak też dostępność informacji publicznej - art. 61 ust. 1 Konstytucji. (por. wyrok NSA z 17.02.2017 r. I OSK 1876/15). Stanowisko to można także, w ocenie Sądu, odnieść do sytuacji, jaka wystąpiła w sprawie będącej przedmiotem rozpoznania, gdzie wniosek o udostępnienie informacji publicznej złożony został drogą faksu, który podany został jako forma kontaktu na stronie BIP Urzędu Miejskiego w [...], zapewniającego obsługę Burmistrza. Ponadto, jak słusznie zwróciła uwagę Fundacja, ustalenie przez organ jej danych adresowych możliwe było poprzez skorzystanie z prowadzonej przez Ministerstwo Sprawiedliwości strony internetowej zawierającej wyszukiwarkę podmiotów w KRS. Z tych względów Sąd uznał, że skarga Fundacji [...] jest jak najbardziej uzasadniona i - działając na podstawie art. 149 1 pkt 1 P.p.s.a. - zobowiązał Burmistrza [...] do rozpoznania wniosku wskazanego podmiotu z dnia 19 stycznia 2017 r. Jednocześnie w pkt II wyroku, w związku z brzmieniem art. 149 § 1a P.p.s.a., stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Działanie Sądu w tym ostatnim zakresie oparte jest na uznaniu przy uwzględnieniu ogółu okoliczności sprawy, bowiem P.p.s.a. nie określa, co należy rozumieć pod wskazanym wyżej pojęciem. W orzecznictwie przyjmuje się, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty w kontekście okoliczności sprawy, w której do naruszenia prawa doszło (wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2014 r., I OSK 2075/14). A zatem występuje on wówczas, gdy w sposób jednoznaczny i znaczący doszło do przekroczenia terminów określonych przepisami prawa na dokonanie danej czynności, a zarazem nie zachodzą okoliczności ekskulpujące bezczynność czy przewlekłe działanie organu. W ocenie Sądu, wprawdzie brak działania organu w niniejszej sprawie jest długi - biorąc pod uwagę, że w świetle art. 13 ust. 1 u.d.i.p. informacja publiczna powinna zostać udzielona w ciągu czternastu dni od daty otrzymania wniosku - jednak bezczynność Burmistrza [...] wynikała z przyjęcia nieprawidłowego stanowiska o możliwości zastosowania już na etapie złożenia wniosku regulacji K.p.a. Tego rodzaju zachowaniu nie można zaś przypisać cechy szczególnego naruszenia prawa w postaci naruszenia "rażącego". Z tych samych przyczyn Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącej o wymierzenie organowi grzywny, o której mowa w art. 149 § 2 P.p.s.a. Orzeczenie o kosztach postępowania znajduje z kolei podstawę w art. 200 i art. 205 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. poz. 1804). Na koszty te składa się wpis od skargi wynoszący 100 zł oraz wynagrodzenie dla reprezentującego stronę skarżącą pełnomocnika w wysokości 480 zł.