II SAB/Po 66/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak (spr.) Sędzia WSA Tomasz Świstak Protokolant St. sekretarz sąd. Joanna Wieczorkiewicz-Skoczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 05 września 2014 r. sprawy ze skargi J. Ł. na bezczynność [...] Sp. z o.o. w P. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. umarza postępowanie, II. stwierdza, że bezczynność podmiotu zobowiązanego nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa, III. zasądza od [...] Sp. z o.o. w P. na rzecz skarżącego kwotę [...] zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Pismem z dnia 27 maja 2013 r. nazwanym "Wezwanie do zawarcia umowy. Wezwanie przesądowe do zapłaty wraz z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej." A. Ł. i J. Ł., reprezentowani przez pełnomocnika – radcę prawnego M. N., zwrócili się do [...] sp. z o.o. z siedzibą w P. m. in. o udostępnienie – w oparciu o art. 4 ust. 1 pkt 5 i ust. 3, art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a tiret pierwszy ustawy z dnia 06 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) – wszelkich ewentualnych decyzji administracyjnych i innych stosownych dokumentów dotyczących budowy, posadowienia, przebudowy urządzeń elektroenergetycznych usytuowanych na ich działkach o nr ewid. [...], obręb Ż., gm. Ż. Następnie pismem z dnia 19 lipca 2013 r. A. Ł. i J. Ł., reprezentowani przez pełnomocnika – radcę prawnego M. N., zwrócili się do [...] sp. z o.o. o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej przesłania decyzji administracyjnych i innych stosownych dokumentów dotyczących budowy, posadowienia, przebudowy urządzeń elektroenergetycznych na działkach wnioskodawców. W dalszej kolejności, pełnomocnik J. Ł. wniósł w jego imieniu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność przedsiębiorstwa energetycznego [...] sp. z o.o., zarzucając nieudostępnienie informacji publicznej. Skargę wniesiono za pośrednictwem skarżonego podmiotu. W uzasadnieniu skargi argumentowano, że przepis art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej wskazuje, że zobowiązanymi do udostępniania informacji publicznej, oprócz władz publicznych, są również inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Zważywszy zaś, że spółka [...] wykonuje zadania publiczne polegające na dystrybucji energii elektrycznej i inne zadania przedsiębiorstwa energetycznego istotne ze względu na znaczenie energii elektrycznej dla rozwoju cywilizacyjnego i poziomu życia obywateli, zasadne było żądanie udostępnienia decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii energetycznych. Powołana ustawa znajduje bowiem zastosowanie także do podmiotów wykonujących zadania publiczne. W odpowiedzi na skargę z dnia 18 lutego 2014 r. przedsiębiorstwo energetyczne [...] Sp. z o.o. wniosło o oddalenie skargi, ewentualnie o umorzenie postępowania. W uzasadnieniu pisma wskazano, że po zlokalizowaniu linii na gruntach skarżącego przystąpiono do poszukiwania dokumentacji, której przedłożenia domagał się skarżący, jednakże w dacie upływu terminu udzielenia odpowiedzi Spółka posiadała jedynie informacje wynikające z dokumentacji księgowej linii. Spółka wskazała, że w związku ze złożoną skargą oraz odnalezieniem w archiwaliach dokumentacji potwierdzającej legalność posadowienia linii na gruncie, skierowała do skarżącego dodatkową informację i przesłała posiadane kserokopie dokumentów – decyzji administracyjnej z dnia [...] 1972 r. oraz protokołu z odbioru technicznego linii z dnia [...] 1972 r. W ten sposób, zdaniem Spółki udzielono skarżącemu informacji publicznej i usunięto stan bezczynności, wobec czego Spółka wnosi o umorzenie postępowania. Pismem z dnia 7 marca 2014 r. pełnomocnik skarżącego podniósł, że w skierowanej do niego korespondencji Spółka [...] nie wskazała jednoznacznie, czy przesłana fragmentaryczna dokumentacja stanowi wszystkie posiadane przez nią informacje publiczne, mieszczące się w zakresie złożonego wniosku. Spółka udostępniając jedynie fragmentaryczną dokumentację nie rozpatrzyła złożonego wniosku w sposób kompleksowy i zgodny z żądaniem. W tych okolicznościach skarga na bezczynność jest zasadna, nie można bowiem uznać, że Spółka, w ramach samokontroli, udostępniła żądaną informację po wniesieniu przedmiotowej skargi. Do pisma załączono kserokopie dokumentów doręczonych pełnomocnikowi przez Spółkę wraz z pismem z dnia 14 lutego 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Postępowanie sądowe należało umorzyć. Instytucja skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, o której mowa w art. 3 § 2 pkt. 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), ma na celu ochronę strony przez doprowadzenie do wydania przez organ rozstrzygnięcia w sprawie. Podkreślenia wymaga, że w przypadku skarg na bezczynność, kontroli sądu poddawany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody, dla jakich akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również to, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu. W sprawach o udostępnienie informacji publicznej skarga na bezczynność przysługuje nie tylko w przypadku faktycznego "milczenia" podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji, ale również w sytuacji, gdy podmiot ten uznaje, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej. Wówczas sąd zobligowany jest do rozpoznania skargi i rozstrzygnięcia, czy żądana informacja jest informacją publiczną, i czy rzeczywiście wnioskodawca może domagać się jej udostępnienia. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. (por. wyrok NSA powyższego dnia 24 maja 2006 r., I OSK 601/05, dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec powyższego skargę wniesioną w niniejszej sprawie Sąd uznał za dopuszczalną. Przedmiotem skargi jest bezczynność Spółki w zakresie udostępnienia skarżącemu decyzji stanowiących podstawę budowy linii elektroenergetycznych na działkach wskazanej we wniosku. Koniecznym do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy było zatem ustalenie, czy żądane dokumenty (decyzje) są informacją publiczną oraz czy Spółka jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia takiej informacji. W dalszej kolejności należało również ustalić, czy działania Spółki nastąpiły w formie zgodnej z treścią wniosku o udzielenie informacji publicznej oraz przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej (dalej; u.d.i.p.) każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu cytowanej ustawy i podlega udostępnieniu oraz ponownemu wykorzystaniu na zasadach i w trybie określonych w tejże ustawie. Jak wynika z kolei z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p., udostępnieniu podlegają w szczególności informacje o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, a zwłaszcza aktów administracyjnych oraz innych rozstrzygnięć. Trzeba przy tym zaznaczyć, że informacją publiczną są wiadomości dotyczące faktów zarówno wytworzone przez władzę publiczną lub inny podmiot wykonujący funkcje publiczne, jak i jedynie odnoszone (skierowane) do tych podmiotów. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, należy uznać, że informacje żądane przez skarżącego posiadały status informacji publicznej. Dotyczyły one bowiem treści dokumentów urzędowych (decyzji administracyjnych), odnoszących się do przedsiębiorstwa energetycznego [...] sp. z o.o. oraz konkretnie określonych przez żądającego działek gruntu. Żądanie skarżącego zostało przy tym dostatecznie sprecyzowane. W piśmie z dnia 27 maja 2013 r. skarżący wniósł bowiem o udostępnienie wszelkich ewentualnych decyzji administracyjnych i innych stosownych dokumentów dotyczących budowy, posadowienia, przebudowy urządzeń elektroenergetycznych przebiegających przez działki o nr ewid. [...] położonych w Ż. Zakres wniosku o udostępnienie informacji publicznej został zatem uszczegółowiony zarówno co do przedmiotu, jak i zakresu przestrzennego wymienionych decyzji i innych dokumentów. Trzeba przy tym zauważyć, że obowiązane do udzielenia informacji publicznej są wedle art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. nie tylko szeroko rozumiane organy administracji publicznej, publiczne osoby prawne lub jednostki organizacyjne albo podmioty je reprezentujące, lecz także inne podmioty lub jednostki organizacyjne, jeżeli wykonują one w szczególności zadania publiczne. Należy zarazem podkreślić, że zakres nazwy "zadania publiczne" jest szerszy od zakresu nazwy "zadania władzy publicznej". Pierwsze z tych wyrażeń abstrahuje bowiem od elementu podmiotowego, a zatem zadania publiczne mogą być wykonywane także przez podmioty niemające statusu władzy publicznej. Zadania publiczne są realizowane powszechnie i użyteczne dla ogółu, służąc zarazem osiąganiu celów wskazanych w Konstytucji RP i ustawach. Odnosząc te uwagi do specyfiki niniejszej sprawy, należy zaznaczyć, że dostęp do zasobów energetycznych posiada podstawowe znaczenie z punktu widzenia zarówno poszczególnych jednostek, jak i społeczeństwa, w tym także z perspektywy suwerenności i niepodległości państwa (zob. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 lipca 2006 r., P 24/05, OTK-A 2006, nr 7, poz. 87). Obowiązkiem władz publicznych jest zatem zapewnienie bezpieczeństwa energetycznego kraju, przy czym zadanie to jest realizowane zarówno przez organy administracji publicznej, jak i inne podmioty. Do tych ostatnich należy z kolei zaliczyć przedsiębiorstwa energetyczne, które de facto posiadają status zbliżony do przedsiębiorstw użyteczności publicznej. Znajduje to swoje odzwierciedlenie w szerokim ujęciu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 1059). Taki pogląd spotkał także z aprobatą w orzecznictwie (zob. wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2010 r., sygn. I OSK 851/10, postanowienia WSA w Warszawie z dnia 18 maja 2010 r., sygn. II SAB/Wa 14/10 i z dnia 16 listopada 2010 r., sygn. II SAB/Wa 268/10, dostępne na stronie internetowej: http://otrzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec powyższego nie budzi wątpliwości, że przedsiębiorstwo energetyczne [...] spółka z o.o. z siedzibą w P. jest podmiotem objętym ustawą o dostępie do informacji publicznej. W dalszej kolejności podkreślić należy, że w świetle art. 2 u.d.i.p. każdemu przysługuje prawo dostępu do informacji publicznej, a od wnioskodawcy nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub choćby faktycznego. Co za tym idzie bez jakiegokolwiek znaczenia prawnego pozostaje okoliczność, że osoba żądająca udostępnienia informacji publicznej wskazuje dla jakich celów informację tą zamierza wykorzystać, w sytuacji gdy danych takowych w swoim wniosku w ogóle nie musiała zawierać. Żądana informacja nie miała przy tym charakteru przetworzonego, a zatem nie zaistniała podstawa do badania na mocy art. 3 ust. 1 u.d.i.p., czy w rozpatrywanej sprawie uzyskanie omawianych danych jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Pojęcie informacji przetworzonej nie jest wprawdzie zdefiniowane w ustawie o dostępie do informacji publicznej, ale w orzecznictwie sądowym pojęcie to jest w przeważającym zakresie definiowane jako taka informacja publiczna, która została opracowana przez podmiot zobowiązany przy użyciu dodatkowych sił i środków, na podstawie kryteriów wskazanych przez żądającego udostępnienia informacji publicznej. Informacja przetworzona będzie więc informacją, która została przygotowana specjalnie dla wnioskodawcy według podanych przez niego kryteriów (np. w formie tabelki). Wykaz taki byłby specjalnie stworzony na potrzeby wnioskodawcy według jego żądania (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 lipca 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 1942/09, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). "Przetworzenie" informacji, o jakim mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. polega na dokonaniu zmian w jej treści, a nie na odjęciu z jakiegoś dokumentu elementów niezwiązanych z jego treścią (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 30 stycznia 2009 r. sygn. akt II SA/Kr 1258/08, LEX nr 478697). Informacją przetworzoną będzie zatem taka informacja, co do której podmiot zobowiązany do jej udzielenia nie dysponuje taką "gotową" informacją na dzień złożenia wniosku, ale jej udostępnienie wymaga podjęcia dodatkowych czynności. Reasumując, informacja będzie miała charakter informacji przetworzonej w sytuacji, gdy jej udostępnienie co do zasady wymaga dokonania stosownych analiz, obliczeń, zestawień statystycznych itp. połączonych z zaangażowaniem w ich pozyskanie określonych środków osobowych i finansowych. Nie stanowi zaś przesłanki dla uznania informacji publicznej za informację przetworzoną okoliczność, iż wymaga ona poszukiwania w zasobach archiwalnych podmiotu zobowiązanego. W dalszym ciągu chodzi bowiem o informację, której udostępnienie nie wymaga jakichkolwiek analiz, obliczeń, zestawień statystycznych itp., a jedynie prostego odnalezienia jej w zbiorze dokumentów. Niewątpliwie w piśmie strony skarżącej z dnia 27 maja 2013 r., w którym powołując się na treść art. 4 ust. 1 pkt 5 i ust. 3, art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a tiret pierwsze u.d.i.p. domaga się ona wszelkich ewentualnych decyzji administracyjnych i innych stosownych dokumentów dotyczących budowy, posadowienia, przebudowy urządzeń elektroenergetycznych usytuowanych na działkach wnioskodawców, w tym protokołu z odbioru budowanych linii przesyłowych oraz plany z mapkami", zawarty został wniosek o udostępnienie informacji publicznej nieprzetworzonej (źródłowej), a żądanie przekazania opisanych wyżej decyzji i dokumentów ma charakter wyłącznie wskazania formy w jakiej udostępnienie informacji publicznej ma nastąpić. Wyjaśnić przy tym należy, że sporządzenie kopii określonych konkretnych dokumentów nie powinno być zaliczane do kategorii informacji przetworzonej, a to z tego względu, że ich sporządzenie nie prowadzi do powstania nowych informacji, składających się z cząstkowych informacji prostych. Niewątpliwie decyzje i inne dokumenty stanowiące podstawę budowy i przebudowy linii energetycznych są dokumentami, w których posiadaniu może pozostawać inwestor, a jeżeli inwestorem jest podmiot realizujący zadania publiczne, to i decyzje te ( i pozostałe dokumenty) służą realizowaniu zadań publicznych przez taki podmiot. Z tego względu dostęp do tych dokumentów należy traktować jako dostęp do informacji publicznej. W konsekwencji należy zatem uznać, że żądane informacje miały charakter informacji publicznej, a przedsiębiorstwo [...] było podmiotem zobowiązanym do ich udostępnienia. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, co jednak nie miało miejsca w niniejszej sprawie. W materiałach przedstawionych Sądowi przez skarżony podmiot brak również jakiegokolwiek pisma powiadamiającego w trybie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. o późniejszym terminie udostępnienia żądanych dokumentów. Nadto, udostępnienie informacji publicznej powinno według art. 14 ust. 1 u.di.p. nastąpić w formie zgodnej z wnioskiem. Dopiero wtedy ustępuje stan bezczynności podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji. Gdyby jednak środki techniczne, jakimi dysponuje podmiot zobowiązany nie umożliwiały udostępnienia informacji w opisany wyżej sposób, podmiot ten powinien pisemnie poinformować o tym fakcie wnioskodawcę, wskazując przyczynę zaistniałego stanu rzeczy oraz możliwy sposób udostępnienia żądanych informacji. Dlatego należy przyjąć, że przedsiębiorstwo energetyczne [...] pozostawało w stanie bezczynności. Zauważyć w tym miejscu trzeba, iż w sytuacji, gdy organ (podmiot zobowiązany) nie posiada żądanych informacji, również zobowiązany jest do załatwienia sprawy zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Jeżeli podmiot zobowiązany, do którego skierowano wniosek, nie dysponuje daną informacją, winien zawiadomić o tym wnoszącego, nie ma natomiast obowiązku wydania decyzji. Powyższe wynika z faktu, iż forma decyzji została przewidziana przez ustawodawcę wyłącznie dla rozstrzygnięcia o odmowie udostępnienia informacji, względnie o umorzeniu postępowania. W przypadku, gdy podmiot zobowiązany nie posiada żądanych informacji, to nie może odmówić ich udzielenia, albowiem pojęcie odmowy zakłada istnienie po stronie odmawiającego elementu wolicjonalnego, sprowadzającego się do tego, iż ma on możliwość zadośćuczynienia prośbie, acz tego nie czyni. W sytuacji zatem, gdy podmiot zobowiązany nie posiada wnioskowanej informacji, nie może podjąć władczego rozstrzygnięcia co do jej udostępnienia. Przekazanie informacji o nieposiadaniu żądanych dokumentów stanowi, w świetle orzecznictwa i doktryny, formę "udzielenia informacji" odnośnie zasobu danych jakim dysponuje podmiot zobowiązany (por. wyrok NSA z dnia 27 września 2002 r., sygn. II SAB 289/02, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 9 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Po 384/09, wyrok WSA w Warszawie, z dnia 25 maja 2004 r., sygn. II SAB/Wa 83/04 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Stwierdzić należy, że wprawdzie w orzecznictwie przyjmuje się, iż w takiej sytuacji nie wystarczy samo stwierdzenie nieposiadania żądanej informacji i poinformowanie o tym wnioskodawcy, ale koniecznym jest wyjaśnienie przyczyn takiego stanu rzeczy. Zważyć należy, że pismem z dnia 23 lipca 2013 r. [...] odpowiedziała na pismo skarżącego z dnia 27 maja 2013 r., wskazując, że nie posiada informacji, o które skarżący wnioskował. Odpowiedź ta nie zawierała rzetelnego wyjaśnienia, podania przyczyn, z powodu których Spółka nie posiada żądanych informacji. W związku z powyższym uznać należy, że stanowiska Spółki zawartego w powołanym piśmie nie można uznać za udzielenie odpowiedzi na wniosek o udzielenie informacji publicznej. Powyższe uzasadnia również fakt, że pismem z dnia 14 lutego 2014 r. [...] sp. z o.o. udzieliła ostatecznie skarżącemu informacji publicznej, podając, że w zasobach archiwalnych odnaleziono kserokopię decyzji administracyjnej z dnia [...] 1972 r. upoważniającą poprzednika prawnego do wstępu na grunty prywatne i budowę linii, a także kopie protokołu z odbioru technicznego linii z dnia [...] 1972 r. Oba wymienione dokumenty (ich kserokopie) zostały skarżącemu doręczone wraz z pismem. W ocenie Sądu powołana odpowiedź Spółki z dnia 14 lutego 2014 r. była na tyle precyzyjna, że należy w oparciu o nią domniemywać, że w posiadaniu Spółki nie znajdują się już inne dokumenty, w tym decyzje administracyjne, o które skarżący wnosił. Nie można w tym zakresie podzielić stanowiska skarżącego, że udostępnienie jakiejkolwiek, choćby fragmentarycznej dokumentacji, nie zwalnia podmiotu administrującego z obowiązku kompleksowego rozpatrzenia wniosku. Zdaniem Sądu, skoro pierwotnie podmiot administrujący wypowiedział się, że nie posiada żądanych przez stronę informacji publicznej, a następnie podał, iż po przeprowadzeniu kwerendy archiwalnej w archiwum zakładowym odnalazł dokumenty, które skarżącemu doręczono, to należy uznać, że wniosek został rozpoznany. Z analizy treści pisma z dnia 14 lutego 2014 r. jednoznacznie wynika, że poza kserokopią decyzji z dnia [...] 1972 r. kopii protokołu z odbioru technicznego linii z dnia [...] 1972 r., nie odnaleziono żadnych innych dokumentów objętych wnioskiem skarżącego z dnia 27 maja 2013 r. Z tej też przyczyny postępowanie należało umorzyć na mocy art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jako bezprzedmiotowe (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r., I OPS 6/08, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 54 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w pkt I sentencji niniejszego orzeczenia. Zauważyć jednocześnie trzeba, że przepis art. 149 p.p.s.a. w aktualnym brzmieniu zawiera normę, według której uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego polega nie tylko na zobowiązaniu organu do wydania aktu w określonym terminie, ale także na rozstrzygnięciu o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce oraz czy było to z rażącym naruszeniem prawa albo nie miało charakteru rażącego. Użycie w zdaniu drugim § 1 art. 149 p.p.s.a. wyrazu "jednocześnie" nie oznacza, że ta część przepisu ma zastosowanie tylko wówczas, gdy sąd zobowiązuje organ do wydania aktu w określonym terminie. Wręcz przeciwnie z analizy tego przepisu, w kontekście przepisu art. 4171 § 3 Kodeksu cywilnego, wynika, że uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego może polegać na stwierdzeniu, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, albo że naruszenie prawa nie było rażące, mimo iż są podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, z uwagi na to, że akt taki został wydany przez organ po wniesieniu skargi do sądu. Należy więc przyjąć, iż załatwienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej przez podmiot do tego zobowiązany po wniesieniu do sądu skargi na bezczynność, nie powoduje - stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a., że w zakresie dotyczącym rozstrzygnięcia o tym, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W tym zatem zakresie, z uwagi na zmianę stanu prawnego, nie można powoływać się na uchwałę składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08. Trzeba wyraźnie stwierdzić, że stanowisko przyjęte w tej uchwale może być nadal aktualne w kwestii dotyczącej zobowiązania organu do wydania w określonym terminie aktu, albowiem tylko w tym przedmiocie, z uwagi na ustanie bezczynności organu (w niniejszej sprawie z uwagi na rozpoznanie wniosku o udostępnienie żądanej informacji publicznej przez podmiot zobowiązany w formie prawem przewidzianej), postępowanie może stać się bezprzedmiotowe (por. postanowienie NSA z dnia 26 lipca 2012 r., II OSK 1360/12, http://orzeczenia.nsa.gov.pl ). Odnosząc się zatem do kwestii, czy w niniejszej sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa Sąd uznał, że naruszenie prawa w tym zakresie nie miało charakteru rażącego. Wprawdzie wniosek skarżącego z dnia 27 maja 2013 r. powinien zostać rozpatrzony w ustawowym terminie wynoszącym co do zasady 14 dni (a maksymalnie i wyjątkowo 2 miesiące – art. 13 u.d.i.p.), to jednak bezczynność przedsiębiorstwa energetycznego [...] mogła wynikać z wątpliwości interpretacyjnych dotyczących przepisów o dostępie do informacji publicznej, a zachowanie adresata wniosku nie miało cech lekceważącego traktowania obowiązków nakładanych na niego mocą ustawy, lecz było skutkiem błędnej wykładni obowiązujących przepisów. W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 149 § 1 zd. drugie p.p.s.a. orzekł jak w punkcie II sentencji wyroku. Na podstawie art. 201 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Sąd zasądził od [...] sp. z o.o. na rzecz skarżącego kwotę 357 zł tytułem zwrotu poniesionych kosztów postępowania (punkt III. sentencji wyroku).