II SAB/Po 62/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 lutego 2017 r. sprzeciwu T. K. od zarządzenia Referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądy Administracyjnego w Poznaniu z dnia 5 stycznia 2017r. w sprawie ze skargi T. K. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia zaskarżone zarządzenie utrzymać w mocy. /-/ D. Rzyminiak-Owczarczak

Wyrokiem z dnia 15 września 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę T. K. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W dniu 31 października 2016 r. skarżący wniósł za pośrednictwem poczty elektronicznej o zwolnienie go od kosztów sądowych. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału, pismem z dnia 4 listopada 2016 r. wezwano skarżącego do złożenia, w terminie 7 dni wniosku o prawo pomocy na załączonym do pisma urzędowym formularzu po rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W dniu 21 listopad 2016 r. T. K. złożył w Biurze Podawczym Sądu nieaktualny formularz o przyznanie prawa pomocy PPF. W tej sytuacji w wykonaniu zarządzenia Referendarz sądowego, pismem z dnia 20 grudnia 2016 r., doręczonym skarżącemu w dniu 27 grudnia 2016 r., wezwano T. K. do nadesłana w terminie 7 dni "wypełnionego i podpisanego wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym (na załączonym urzędowym formularzu PPF)". Pouczono jednocześnie stronę, iż niezłożenie wniosku na urzędowym formularzu w zakreślonym terminie spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania. W dniu 4 stycznia 2017 r. T. K. ponownie złożył wniosek o prawo pomocy na nieobowiązującym formularzu PPF. Zarządzeniem z dnia 5 stycznia 2017 r. Referendarz sądowy pozostawił wniosek T. K. bez rozpoznania z uwagi na nieprzedłożenie, mimo wezwania, wniosku o prawo pomocy na obowiązującym formularzu PPF. Od powyższego zarządzenia T. K. wniósł sprzeciw w ustawowym terminie, zarzucając, iż wezwanie z dnia 20 grudnia 2016 r. było nieprecyzyjne i nie wynikało z niego, iż zostało one wystosowane w związku z nieprzedłożeniem wniosku na właściwym formularzu. Z uwagi na brzmienie tego wezwania skarżący przesłał do Sądu wniosek na druku formularza, który akurat był mu dostępny. Podniósł także, iż Sąd zbyt rygorystycznie podchodzi do błędów popełnianych przez stronę, a jednocześnie bagatelizuje pomyłki popełniane przez pracowników tego sądu. Do sprzeciwu załączono wniosek o prawo pomocy na aktualnie obowiązującym formularzu PPF. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Sprzeciw jest niezasadny, a zaskarżone zarządzenie odpowiada prawu. Zgodnie z dyspozycją art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") wniosek o prawo pomocy składa się na urzędowym formularzu PPF według ustalonego wzoru. Wzór ten i sposób udostępniania urzędowego formularza określa w drodze rozporządzenia Rada Ministrów (art. 256 pkt 1 P.p.s.a.). Aktualnie obowiązujący wzór formularza określa załącznik nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz.U. z 2015 r., poz. 1257 ze zm.). Dalej zauważyć należy, iż art. 257 P.p.s.a. stanowi, że wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony w wymaganej formie lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Z powyższego wynika, że wniosek o przyznanie prawa pomocy ma sformalizowany charakter. Wobec tego skarżący zasadnie został dwukrotnie wezwany na podstawie art. 49 § 1 P.p.s.a. oraz art. 252 § 2 P.p.s.a. i art. 257 P.p.s.a. do uzupełnienia braków wniosku poprzez jego złożenie na urzędowym formularzu w zakreślonym siedmiodniowym terminie. Wbrew twierdzeniom skarżącego w wezwaniu z dnia 20 grudnia 2016 r. wyraźnie wskazano, iż wniosek ten winien zostać złożony "na załączonym urzędowym formularzu PPF" (por. k. 76 akt sądowych) . Wzór urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy stanowił załącznik do tego wezwania. Stąd też jako nieuzasadnione należy uznać zarzuty dotyczące nieprecyzyjności tego wezwania. Skoro skarżący – pomimo stosownego wezwania i wyznaczenia terminu – braków formalnych wniosku nie uzupełnił w zakreślonym terminie, to zasadnie referendarz sądowy na podstawie art. 257 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 6 P.p.s.a. wydał zarządzenie z dnia 29 lipca 2016 r. o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. Skarżący był także pouczony o konsekwencjach niewykonania wezwania z 20 grudnia 2016 r. (k. 76 akt sąd.). Na powyższą ocenę nie wpływa fakt złożenia wraz ze sprzeciwem wniosku o prawo pomocy na właściwym wzorze urzędowego formularza PPF. Nastąpiło to bowiem po upływie siedmiodniowego terminu do dokonania tej czynności, określonego w wezwaniu z dnia 20 grudnia 2016 r., który to termin upłynął z dniem 3 stycznia 2016 r. Wobec zasadności zarządzenia Referendarza sądowego z dnia 5 stycznia 2017 r. wniosek złożony w dniu 30 stycznia 2017 r. należy uznać za nowy wniosek o prawo pomocy, któremu zostanie nadany bieg. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 260 § 1-3 P.p.s.a. oraz art. 257 P.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu. /-/ D. Rzyminiak-Owczarczak