II SAB/Po 52/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Daniel Sędziowie Sędzia WSA Robert Talaga (sprawozdawca) Asesor WSA Jacek Rejman po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Z. G. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...] na bezczynność Wojewody w przedmiocie wydania zezwolenia na pracę cudzoziemca I. zobowiązuje Wojewodę do rozpoznania wniosku Z. G. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...] z dnia 25 sierpnia 2025 r. w przedmiocie wydania zezwolenia na pracę cudzoziemca – w terminie 30 dni od dnia doręczenia organowi odpisu wyroku ze stwierdzeniem prawomocności oraz akt sprawy; II. stwierdza, że Wojewoda dopuścił się bezczynności; III. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; IV. oddala skargę w pozostałym zakresie; V. zasądza od Wojewody na rzecz strony skarżącej kwotę 597,00 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego

Dnia 25 sierpnia 2025 roku Z. G., prowadzący działalność gospodarczą pod firmą: [...], reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewody - za pośrednictwem portalu praca.gov.pl - wniosek o udzielenie zezwolenia na pracę dla cudzoziemca – J. A. na stanowisko "[...]". W dniu 02 września 2025 r. pełnomocnik wnioskodawcy przedłożył za pośrednictwem poczty tradycyjnej oświadczenie o niekaralności firmy [...] wraz z pismem przewodnim. Pismem z dnia 3 listopada 2025 roku Wojewoda zobowiązał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych, tj. wezwał do przedłożenia elektronicznie podpisanego pełnomocnictwa (wcześniej dostarczono organowi pełnomocnictwo podpisane podpisem tradycyjnym). Wnioskodawcę wezwano do dostarczenia elektronicznie podpisanego przez właściciela firmy oświadczenia podmiotu powierzającego wykonywanie pracy cudzoziemcowi, dotyczącego okoliczności o których mowa w art. 88j ust. 1 pkt 3-7 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zgodne ze stanem faktycznym w dniu złożenia wniosku i podpisanego nie wcześniej niż 30 dni przed tym dniem (formularz do pobrania ze strony migrant.poznan.uw.gov.pl) - wraz z zaznaczeniem odpowiednich opcji we wszystkich 5 punktach, łącznie 7 [x]. W dniu 14 listopada 2025 r. wnioskodawca za pośrednictwem portalu praca.gov.pl dokonał korekty wniosku, załączając elektronicznie podpisane przez właściciela firmy pełnomocnictwo dla A. J. oraz oświadczenie podmiotu powierzającego wykonywanie pracy cudzoziemcowi, dotyczące okoliczności o których mowa w art. 88j ust. 1 pkt 3-7 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, które zostało wypełnione na nieaktualnym wzorze, obowiązującym do 28 lipca 2022 roku. Pismem z dnia 13 stycznia 2026 r., nr [...] Wojewoda, na podstawie art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691) w powiązaniu z Rozporządzeniem Ministra Rodziny i Polityki Społecznej z dnia 18 lipca 2022 r. w sprawie zezwoleń na pracę i oświadczeń o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi (Dz. U. z 2022 r. poz. 1558) pozostawił bez rozpoznania wniosek o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca. W ocenie organu przedsiębiorca nie uzupełnił wniosku o elektronicznie podpisane przez właściciela firmy aktualne (obowiązujące od 29 lipca 2022 r.) oświadczenie podmiotu powierzającego wykonywanie pracy cudzoziemcowi, dotyczące okoliczności o których mowa w art. 88j ust. 1 pkt 3-7 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Pismem z dnia 20 stycznia 2026 roku, pełnomocnik Z. G., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Wojewody w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 25 sierpnia 2025 roku o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca, tj. w sprawie prowadzonej przez Wojewodę, wskazując, iż Wojewoda w dniu 14 stycznia 2026 roku pozostawił ww. wniosek bez rozpoznania, pomimo iż wniosek nie zawierał braków formalnych, a zgromadzone dowody obligowały Wojewodę do merytorycznego rozstrzygnięcia wniosku. Skarżący wniósł o: - zobowiązanie Wojewody do bezzwłocznego merytorycznego rozpoznania wniosku skarżącego w przedmiocie wydania zezwolenia na pracę dla - nie później niż w terminie 14 dni od dnia wydania orzeczenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny; - przyznanie skarżącemu na podstawie art. 149 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a.) od organu sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.; - zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącego według norm przepisanych w tym kosztów zastępstwa procesowego, opłaty sądowej oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik wnioskodawcy wskazał, że wezwanie do przedłożenia oświadczenia o niekaralności bazującego na przepisach ustawy, która została już w całości uchylona było błędne. Pełnomocnik Wnioskodawcy wskazał, iż na stronie internetowej wskazanej przez Wojewodę w treści pisma z dnia 3 listopada 2025 roku znajdował się wzór oświadczenia, które ściągnął i wypełnił skarżący, a które nie zostało zaakceptowane przez Wojewodę. Skarżący wskazał również pełen adres strony internetowej pod którą znajdowało się wypełnione przez niego oświadczenie, a Wojewoda w wezwaniu z dnia 03 listopada 2025 r. nie wskazał pełnego adresu strony internetowej, pod którą znajduje się wymagane oświadczenie, a jedynie zaznaczył, że formularz jest do pobrania ze strony migrant.poznan.uw.gov.pl. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej odrzucenie skargi w całości. Organ wyjaśnił, że czynności w sprawie były podejmowane w możliwie najkrótszym terminie uwzględniając liczbę "składanych wniosków" w sprawach wydawania zezwoleń na pracę dla cudzoziemców ma wpływ przede wszystkim. W samym 2025 roku do Wojewody zostało złożonych jak na razie ponad 23 tysiące wniosków. Ilość referentów prowadzących sprawy jest niewystarczająca do ich terminowego rozpatrywania. Na terminy rozpatrywania wniosków wpływ miało wejście w życie nowej ustawy z dnia 20 marca 2025 r. o warunkach dopuszczalności powierzania pracy cudzoziemcom na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, regulującej na nowo zatrudnianie cudzoziemców w Polsce, która wymagała i nadal wymaga odpowiedniego przygotowania pracowników, organizacji pracy, a także dostosowania do niej szeroko rozumianego funkcjonowania Wydziału Spraw Cudzoziemców. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 § 2 pkt 8 i pkt 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2026 r. poz. 143; powoływanej dalej jako: "p.p.s.a."), orzeka w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (pkt 8) oraz bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (pkt 9). W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Zgodnie z art.149 § 1a p.p.s.a sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z kolei art. 149 § 1b p.p.s.a. stanowi, że sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Stosownie zaś do art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Na wstępie należy zauważyć, że wniesienie skargi w niniejszej sprawie nie wymagało wcześniejszego złożenia ponaglenia zgodnie z art. 53 § 2b p.p.s.a., bowiem przepis szczególny, tj. art. 7 ust. 4 ustawy z dnia 20 marca 2025 r. o warunkach dopuszczalności powierzania pracy cudzoziemcom na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. 2025 r. poz. 621) stanowi, że przepisów art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego nie stosuje się w sprawach wydania zezwolenia na pracę, o którym mowa w art. 26, art. 35, art. 40 i art. 45. Ustawodawca przesądził zatem, że wcześniejsze złożenie ponaglenia nie jest warunkiem wniesienia skargi na bezczynność organu w sprawie wydania zezwolenia na pracę cudzoziemca. Przystępując do merytorycznej oceny zarzutów skarżącej, wyjaśnić należy, że w przypadku rozpoznawania skargi na przewlekłość lub bezczynność postępowania, sąd administracyjny jest zobowiązany ustalić rzeczywistą postać zwłoki organu administracji, bez względu na to, jak została sformułowana skarga dotycząca niezałatwienia sprawy przez organ administracji. Bezczynność jest związana z naruszeniem terminów załatwienia sprawy, zarówno terminów określonych w ustawach, jak i wskazanych przez organ administracji na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. Natomiast przewlekłość nie łączy się z przekroczeniem żadnych terminów. Inaczej mówiąc, bezczynność zachodzi wówczas, gdy terminy ustawowe oraz wskazane przez organ administracji na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. upłynęły, a sprawa nie została załatwiona, zaś przewlekłość występuje wtedy, gdy terminy ustawowe oraz wskazane na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. jeszcze nie upłynęły, a sprawa nie została załatwiona, mimo że z uwagi na swój charakter mogła być już załatwiona. Przewlekłość obejmuje zatem przypadki, w których formalnie nie dochodzi do przekroczenia terminu załatwienia sprawy (np. w związku z zastosowaniem art. 36 § 1 k.p.a.), ale organ załatwia sprawę dłużej niż powinien w świetle zasady szybkości postępowania. Za takim rozumieniem bezczynności i przewlekłości opowiedział się też NSA w uchwale z dnia 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19, stwierdzając w jej uzasadnieniu, że: "(z) treści przywołanych definicji normatywnych należy wywieść, iż organ jest bezczynny, jeśli nie zakończy postępowania w przewidziany prawem sposób w ustawowym terminie lub w terminie przez siebie zmienionym na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. Natomiast postępowanie jest przewlekle prowadzone, jeśli w granicach czasowych przeznaczonych na załatwienie sprawy, organ działa opieszale, nieefektywnie i nie rozstrzyga sprawy, mimo że brak jest do tego przeszkód". Nadto, w powołanej uchwale stwierdzono, że ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw pojęcia bezczynności i przewlekłości uzyskały "odmienny znaczeniowo sens". O przewlekłym prowadzeniu postępowania w rozumieniu art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a. można mówić tylko wówczas, gdy jeszcze nie upłynął termin do wydania decyzji określony według przepisów wskazanych w art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a., a organ przy dołożeniu należytej staranności mógłby sprawę załatwić przed upływem tych terminów. Po ich upływie ocenie może podlegać jedynie stan bezczynności organu (zob. w tej materii postanowienie NSA z dnia 4 grudnia 2019 r., sygn. akt II OSK 2317/19). Mając powyższe na uwadze, uznać należy, że w niniejszej sprawie rzeczywista postać zwłoki organu administracji dotyczy bezczynności Wojewody, a nie przewlekłego prowadzenia postępowania. Odnosząc się do meritum sprawy wyjaśnić należy, że istotą kontroli sądu administracyjnego ze skargi na bezczynność jest zbadanie, czy organ administracji w terminie zakreślonym przepisami prawa procesowego załatwił sprawę, czy też nie i ewentualne przymuszenie organu do podjęcia żądanego działania, a w następstwie tego, likwidację stanu opieszałości występującą po stronie tego organu. W związku z tym, w sprawach, w których przedmiotem badania sądu administracyjnego jest bezczynność organu, sąd kontroluje w tym zakresie jedynie, czy organ administracji w terminie zakreślonym przepisami prawa procesowego rozpatrzył wniosek strony, czy też nie. Dla oceny zasadności skargi na bezczynność nie ma przy tym znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinionym albo też niezawinionym opóźnieniem organu. Podstawę prawną rozpoznania wniosku skarżącej stanowiły przepisy ustawy o warunkach dopuszczalności powierzania pracy cudzoziemcom na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Przepisy tej ustawy nie określają terminu załatwienia sprawy w przedmiocie zezwolenia na pracę wydawanego na wniosek podmiotu powierzającego wykonywanie pracy cudzoziemcowi, skutkiem czego należy odwołać się w tym zakresie do przepisów ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego. Stosownie do art. 35 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki (§ 1); niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (§ 2); załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (§ 3). Zgodnie z art. 36 § 1 i 2 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy, ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu. Przepisy powyższe są konsekwencją przyjęcia w Kodeksie postępowania administracyjnego szeregu zasad mających wyrównywać relacje między organem, a stronami postępowania. Wśród zasad tych istotne znaczenie ma zasada szybkości postępowania, którą statuuje art. 12 k.p.a. Organ administracji publicznej powinien prowadzić postępowanie w sposób sprawny, bez nieuzasadnionego wstrzymywania i przewlekania czynności procesowych, tak by zakończenie postępowania nastąpiło w najkrótszym możliwym terminie. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że art. 35 § 1 k.p.a. należy rozumieć jako wskazówkę, by terminy załatwienia sprawy w nim określone traktować jako terminy maksymalne, należy mieć na uwadze, że ze względu na stopień skomplikowania spraw, nie każde przekroczenie przez organ ustalonych przez ustawodawcę terminów załatwiania spraw oznacza per se, że organ pozostaje w stanie bezczynności lub prowadzi postępowanie w sposób przewlekły. Konieczne jest bowiem poddanie ocenie istotnych okoliczności konkretnej sprawy, w tym w szczególności stopnia jej skomplikowania (zarówno w aspekcie prawnym, jak i przede wszystkim faktycznym), zaniechań lub wadliwości działań podejmowanych przez organ, a także postawy stron (zob. w tej materii wyrok NSA z dnia 24 lipca 2018 r., sygn. akt II OSK 3021/17). W rozpoznawanej sprawie wniosek strony skarżącej o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca wpłynął do Wojewody w dniu 25 sierpnia 2025 r. Zgodnie z art. 61 § 3 k.p.a. datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej, datę wszczęcia postępowania na żądanie strony wniesione drogą elektroniczną reguluje natomiast art. 61 § 3a k.p.a. Zagadnienie momentu wszczęcia postępowania w przypadku postępowań inicjowanych wnioskami było już przedmiotem analizy Naczelnego Sądu Administracyjnego w uchwale z dnia 3 września 2013 r., sygn. I OPS 2/13. Skutek wszczęcia postępowania administracyjnego wywołuje również wniesienie podania nieczyniącego zadość wymaganiom ustalonym w przepisach prawa (art. 63 § 2-3a k.p.a.), o ile nie zajdą okoliczności wskazane w art. 61a § 1 k.p.a. Oznacza to, że czynności wymienione w art. 64 § 2 k.p.a. organ podejmuje w toku wszczętego już postępowania. Braki formalne podania mają istotny wpływ na dalsze prowadzenie postępowania, jednakże nie można uznać, że niekompletny wniosek nie powoduje zawisłości sprawy przed organem administracji publicznej. W kontekście powyższego Sąd stwierdza, że skoro momentem wszczęcia postępowania jest dzień doręczenia podania organowi, to w rozpoznawanej sprawie postępowanie zostało wszczęte w dniu 28 sierpnia 2025 r., kiedy złożony został wniosek w sprawie i od tej daty na organie ciążył już obowiązek podejmowania przewidzianych prawem czynności w celu załatwienia wniesionego wniosku, w tym do podjęcia czynności służących wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych wniosku. Podkreślić należy, że wpływ wniosku nałożył na organ obowiązek weryfikacji tego wniosku i ustalenia, czy zawiera on wszystkie niezbędne dane, w szczególności takie, których obowiązek przedłożenia wynika z przepisów prawa. Weryfikacja ta powinna nastąpić niezwłocznie i wówczas organ powinien wezwać wnioskodawcę do jego uzupełnienia w czasie, który nie spowoduje popadania w zwłokę w załatwieniu sprawy. Tymczasem, jak wynika z akt sprawy, dopiero wezwaniem z dnia 3 listopada 2025 roku organ wezwał przedsiębiorcę do uzupełnienia złożonego wniosku. Nie sposób więc przyjąć, że w rozpoznawanej sprawie organ niezwłocznie dokonał czynności zmierzającej do załatwienia wniosku. Ostatecznie, w dniu 13 stycznia 2026 roku, wniosek o udzielenie zezwolenia na pracę cudzoziemca został pozostawiony bez rozpoznania. Wniosek strony skarżącej nie został zatem załatwiony w przewidzianym przez prawo terminie, to jest zgodnie z art. 35 § 3 k.p.a. w terminie miesiąca. Nawet przyjmując maksymalny dwumiesięczny termin na załatwienie sprawy, jeżeli uznać by niniejszą sprawę za szczególnie skomplikowaną, termin ten również upłynął bezskutecznie. Dodatkowo wskazać należy, że w przedmiotowej sprawie przed upływem terminu na załatwienie sprawy wynikającego z art. 35 k.p.a. organ nie wystosował do strony w trybie art. 36 k.p.a. zawiadomienia o przesunięciu terminu wydania decyzji i wyznaczenia nowego terminu zakończenia sprawy. W rozpoznawanej sprawie Sąd zwraca również uwagę, że Wojewoda wezwał o oświadczenie bazujące na ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, gdyż takie oświadczenie do 31 grudnia 2025 roku nadal było konieczne do wypełnienia przy składaniu wniosku o pozwolenie na pracę cudzoziemca. Organ opierał się na Rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 lipca 2022 r. w spawie zezwoleń na pracę i oświadczeń o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi, zgodnie z którym, jak wynika z § 7. pkt 1 tego rozporządzenia podmiot powierzający wykonywanie pracy cudzoziemcowi dołącza do wniosku o wydanie zezwolenia na pracę oświadczenie złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej, czy zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 88j ust. 1 pkt 3-7 ustawy, zgodne ze stanem faktycznym w dniu złożenia wniosku i podpisane nie wcześniej niż 30 dni przed tym dniem. Takie rozporządzenie obowiązywało z uwagi na art. 113 pkt 1 ustawy z dnia 20 marca 2025 r. o warunkach dopuszczalności powierzania pracy cudzoziemcom na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W tym względzie skarżący wskazał, że oświadczenie żądanej treści nie znajdowało się na wskazanej przez organ stronie internetowej. W odniesieniu do tak określonego zarzutu za nieuprawnione należało uznać stanowisko zawarte w odpowiedzi na skargę zgodnie z którym "prawdopodobnie w toku postępowania wymagany wzór oświadczenia został usunięty ze strony migrant.poznan.uw.gov.pl, gdyż wymagała ona pełnej aktualizacji w związku z wejściem w życie nowej ustawy regulującej zatrudnienie cudzoziemca na terytorium RP". W tych okolicznościach Sąd uznał, że obowiązkiem organu było jednoznaczne i konkretne wskazanie wzoru oświadczenia jakie powinien złożyć przedsiębiorca w ramach prowadzonego postępowania, szczególnie w sytuacji gdy mieliśmy do czynienia ze zmianą obowiązujących przepisów wykonawczych w związku z wejściem w życie ustawy dnia 20 marca 2025 roku 2025 roku o warunkach dopuszczalności powierzenia pracy cudzoziemcom na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. poz. 621). Brak takiego wyraźnego wskazania wzoru oświadczenia w przesłanym wezwaniu do przedsiębiorcy stanowił naruszenie zasady informowania stron określonej w art. 9 kodeksu postępowania administracyjnego. W konsekwencji należy uznać, że dopiero prawidłowe wezwanie do uzupełnienia wniosku złożonego przez przedsiębiorcę mogło stanowić podstawę jego oceny zarówno pod względem formalnym jak i merytorycznym. Reasumując w okolicznościach rozpoznawanej sprawy Sąd uznał, że skarga na bezczynność organu w sprawie z wniosku skarżącej o wydanie decyzji zezwalającej na pracę cudzoziemca okazała się uzasadniona. Stanowisko Wojewody zawarte w piśmie o pozostawieniu wniosku skarżącego bez rozpoznania było przedwczesne, a w konsekwencji organ pozostawał bezczynny, naruszając terminy określone w art. 35 § 1-3 k.p.a. Z uwagi na fakt, że przed posiedzeniem Sądu wydana została decyzja o zezwoleniu na pracę cudzoziemca, Sąd zobowiązał Wojewodę do rozpoznania wniosku skarżącego w terminie 30 dnia od dnia doręczenia odpisu wyroku (art. 149 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), co znalazło wyraz w punkcie 1 sentencji wyroku. Jednocześnie Sąd ograniczył się do stwierdzenia, że Wojewoda dopuścił się bezczynności (art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.), co znalazło wyraz w punkcie 2 sentencji wyroku. Sąd na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. stwierdził jednocześnie, że bezczynność organu nie miała charakteru rażącego (punkt 3 sentencji wyroku). Rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym - bez żadnej wątpliwości i wahań - można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia, jako rażącego, musi posiadać dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie prawa, to znaczy jest nim naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, to naruszenie niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy, gdyż przekroczenie to musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy można powiedzieć, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wniosku strony i jawnego natężenia braku woli załatwienia sprawy, jak i w razie niestosowania przepisów prawa. Orzeczenie w tym wzledzie jest zastrzeżone dla najbardziej jaskrawych przypadków długotrwałej bierności organów (zob. wyrok NSA z dnia 22 października 2024 r., sygn. akt III OSK 1783/24). Kierując się przedstawionymi wyżej kryteriami Sąd stwierdził, że bezczynność organu w tej sprawie nie podlega takiej podwyższonej kwalifikacji. Zabrakło podstaw do przyjęcia, że czynnikiem rzutującym na tempo procedowania sprawy przez Wojewodę była chęć uniknięcia jej załatwienia. W pozostałym zakresie Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., jako niezasadną w części co do przyznania skarżącej sumy pieniężnej (punkt 4 sentencji wyroku). W tym zakresie wskazać należy, że stosownie do art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Na tle redakcji art. 149 § 2 p.p.s.a. należy zauważyć, że sam fakt bezczynności, nie stanowi dostatecznej przesłanki do przyznania sumy pieniężnej od organu na rzecz skarżącego. Gdyby bowiem taki był zamiar ustawodawcy, wówczas brzmienie przepisu miałoby treść odmienną, obligując wprost sąd do przyznania sumy pieniężnej, a nie jedynie ustanawiając taką możliwość. Obowiązujące w tej kwestii fakultatywne jedynie działanie sądu, bez jednoczesnego sprecyzowania przesłanek w ustawie, oznacza, że wybór co do zastosowania tego środka zależy od oceny sądu, a przesądzające są w istocie konkretne, szczególne okoliczności faktyczne całokształtu danej sprawy. Przyznanie na gruncie art. 149 § 2 p.p.s.a. sumy pieniężnej winno być zatem zastrzeżone jedynie do wyjątkowych przypadków, uzasadnionych szczególnie drastycznymi i zawinionymi uchybieniami zasad efektywnego i terminowego działania organu w załatwieniu sprawy (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 30 stycznia 2018 r., sygn. akt II SAB/Wr 40/17). Przyznanie sumy pieniężnej jest dodatkowym środkiem o charakterze dyscyplinująco-represyjnym, który powinien być stosowany w tego rodzaju sytuacjach, w których oceniając całokształt działań organu, można dojść do przekonania, że noszą one znamiona celowego unikania załatwienia sprawy, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tych dodatkowych sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 maja 2017 r., sygn. akt IV SAB/Wa 294/16). W okolicznościach niniejszej sprawy Sąd nie znalazł podstaw do przyznania skarżącej sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. Przeciwko zastosowaniu powyższego środka przemawia przedstawiona powyżej ocena co do braku rażącego naruszenia przez organ prawa. Okres oczekiwania na rozstrzygnięcie naruszył terminy ustawowe, jednak nie kwalifikują się one jako rażące naruszenie prawa. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądzając od Wojewody na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, tj. 597 zł, na które składa się wysokość uiszczonego wpisu (100 zł) oraz wynagrodzenie reprezentującego skarżącą pełnomocnika (480 zł), ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j.: Dz. U. z 2026 r. poz. 118). Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a. Zgodnie z tą regulacją sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.