II SAB/Po 35/20

Dnia 11 sierpnia 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska -Tylewicz Asesor WSA Jan Szuma po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 sierpnia 2020 roku sprawy ze skargi małoletniego K. T. działającego przez przedstawiciela ustawowego V. I. na bezczynność Wojewody w przedmiocie udzielenia zezwolenia za pobyt czasowy I. nakazuje rozpoznanie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku, II. stwierdza, że Wojewoda dopuścił się bezczynności w zakresie rozpatrzenia wniosku, III. stwierdza, że bezczynność Wojewody nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, IV. przyznaje od Wojewody na rzecz K. T. sumę pieniężną w kwocie [...]zł ([...] złotych), V. oddala skargę w pozostałym zakresie, VI. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

W dniu [...] października 2018 roku V. I. wystąpiła do Wojewody z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dla małoletniego syna - K. T.. Jako podstawę ubiegania się o przedmiotowe zezwolenie, wskazała pobyt Małoletniego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej razem z rodzicami posiadającymi wówczas ważne zezwolenia na pobyt czasowy. Złożony wniosek zawierał braki formalne, w związku z powyższym pismem z dnia [...] kwietnia 2019 roku Wojewoda wezwał wnioskodawczynię do ich uzupełnienia, tj. do przedłożenia formularza wniosku wypełnionego w całości oraz podpisanego przez przedstawiciela ustawowego Małoletniego. W dniu [...] kwietnia 2019 roku V. I. uzupełniła formularz wniosku, jednak w dalszym ciągu zawierał on braki - nie został podpisany przez przedstawiciela ustawowego małoletniego. W dniu [...] czerwca 2019 roku uzupełniono poprawnie wypełniony i podpisany formularz wniosku. W dniu [...] lipca 2019 roku wniosek został przekazany do komórki organizacyjnej weryfikującej wnioski na etapie dowodowym. W dniu [...] lipca 2019 roku wniosek został przekazany właściwemu pracownikowi. Zezwolenia na pobyt czasowy posiadane przez rodziców Małoletniego w chwili jego urodzenia utraciły ważność [...] października 2019 roku. W dniu [...] stycznia 2020 roku wnioskodawczym wniosła ponaglenie na bezczynność Wojewody w przedmiotowej sprawie. Ponaglenie wraz z kopiami akt sprawy, zostało przekazane celem rozpatrzenia do organu II instancji. Postanowieniem z dnia [...] marca 2020 roku Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców uznał ponaglenie za uzasadnione, stwierdzając że organ dopuścił się bezczynności, jednak niezałatwienie sprawy w terminie nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Jednocześnie organ II instancji wyznaczył termin rozpatrzenia sprawy do dnia [...] maja 2020 roku. Dnia [...] marca 2020 roku V. I. wniosła skargę na bezczynność Wojewody w postępowaniu w przedmiocie udzielenia Małoletniemu K. T. zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W skardze wniesiono o: - stwierdzenie, że organ administracyjny dopuścił się/bezczynności oraz przewlekłego prowadzenia postępowania administracyjnego i to z rażącym naruszeniem prawa, - nakazanie zakończenia postępowania administracyjnego w oznaczonym przez Sąd terminie, - przyznanie skarżącej kwoty pieniężnej w wysokości [...] zł na podstawie art. 149 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, - zasądzenie na rzecz skarżącej, od organu administracyjnego, zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych. W motywach skargi wskazano na przebieg postępowania wywołanego wnioskiem skarżącej z [...] października 2018 r. W treści skargi wskazano, że "dopiero w dniu [...] maja 2019 roku – pracownik organu administracyjnego skontaktował się telefonicznie z pełnomocnikiem i poinformował o konieczności uzupełnienia braku formalnego wniosku w postaci prawidłowego jego podpisania. Brak ten został niezwłocznie uzupełniony przez skarżącą." Tymczasem organ dopiero [...] maja 2019 r. skontaktował się telefonicznie z pełnomocnikiem strony skarżącej do usunięcia braków formalnych. Tylko bowiem prawidłowe wezwanie zawierające kompletną i wyczerpującą informację o tym, jak ma zostać przeprowadzone usunięcie braku podania może wywołać skutki w postaci biegu 14 dni do usunięcia braków i w dalszej kolejności pozostawienia podania bez rozpoznania. W odpowiedzi Wojewoda wniósł o odrzucenie skargi, a w przypadku wszczęcia postępowania sądowego oddalenie skargi. Organ w ramach przedstawienia przebiegu postępowania wyjaśnił, że po złożeniu wniosku i uzupełnieniu go skarżąca została wezwana do dostarczenia formularza wniosku wypełnionego we wszystkich polach wraz z czytelnym podpisem. Dostarczony formularz nie został prawidłowo wypełniony, dlatego cudzoziemka została ponownie wezwana do uzupełnienia wniosku. Organ powołał się również na problemy kadrowe oraz drastyczny wzrost wniosków o pozwolenia na pobyt na terenie Polski. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga podlegała uwzględnieniu, gdyż zachodziły podstawy do przypisania Wojewodzie stanu bezczynności na dzień wniesienia skargi i wyrokowania. Na wstępie rozważań prawnych należy wyjaśnić, że instytucja skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. służy ochronie strony postępowania przez doprowadzenie do wydania przez organ rozstrzygnięcia w sprawie lub też zapobieżeniu nieuzasadnionemu przedłużaniu prowadzenia postępowania. Stosownie bowiem do art. 149 § 1 P.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 (albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a), zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo dokonania czynności (pkt 1) lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2), a także stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.). Z kolei w myśl art. 149 § 2 P.p.s.a., w przypadku, o którym mowa w § 1, sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Przepis art. 53 § 2b P.p.s.a. stanowi, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Wyczerpanie przysługującego stronie środka zaskarżenia w trybie przewidzianym w art. 37 § 1 K.p.a. przez jego wniesienie (do właściwego organu) stanowi warunek dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ (art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a). Warunek ten będzie spełniony niezależnie od stanowiska zajętego przez właściwy organ, do którego skierowano ponaglenie. Wobec tego nie ma żadnego znaczenia, jaki okres upłynął pomiędzy złożeniem ponaglenia a wniesieniem skargi do sądu administracyjnego, gdyż w odniesieniu do tych skarg takiego wymogu nie przewidują przepisy normujące postępowanie sądowoadministracyjne. Innymi słowy, tego rodzaju skarga może być skutecznie wniesiona do sądu w każdym czasie, po uprzednim wniesieniu ponaglenia do organu wyższego stopnia, aż do chwili ustania stanu bezczynności, tj. do chwili załatwienia sprawy przez organ administracji publicznej poprzez wydanie decyzji, postanowienia albo innego aktu lub podjęcie czynności (por. stanowisko NSA w wyrokach z dnia 29 kwietnia 2011 r. sygn. akt I FSK 249/10 i 7 czerwca 2016 r. sygn. akt II OSK 2367/15 – orzeczenia dostępne jw.). W niniejszej sprawie skarga została wniesiona z zachowaniem wymogów formalnych, o których mowa w art. 52 § 1 i 2 oraz art. 53 § 2b P.p.s.a., skoro skarżąca przed wniesieniem skargi skierowała w dniu [...] stycznia 2020 r. ponaglenie, które zostało uznane za uzasadnione przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców postanowieniem z dnia [...] marca 2020 roku, nr [...] Jednocześnie wyznaczono termin rozpatrzenia wniosku do dnia [...] maja 2020 roku. oraz zarządzono wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie , co nie miało jednak według organu miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Przechodząc dalej Sąd wyjaśnia, że stwierdzenie "bezczynności" w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 i 9 oraz art. 149 P.p.s.a. sprowadza się obecnie do badania kwestii ewentualnego naruszenia "terminowości" działania organów administracyjnych – niezałatwienia sprawy w terminie (por. stanowisko orzecznictwa i doktryny przedstawione w wyroku WSA w Poznaniu z 19 kwietnia 2017 r. sygn. akt IV SAB/Po 14/17, dostępnym jw.), czyli niewydania w terminie decyzji lub postanowienia, względnie aktu lub czynności wskazanych w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Z kolei pod pojęciem "przewlekłego prowadzenia postępowania" należy rozumieć sytuację prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, s. 44; J. Drachal, J. Jagielski, R. Stankiewicz [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2015, art. 3, Nb 69), ewentualnie mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy (J. Borkowski [w]: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2013, art. 37, Nb 4). W świetle art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a. W przypadku skarg na bezczynność kontroli sądu poddawany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w określonej formie i w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody, dla jakich akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również to, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną czy niezawinioną opieszałością organu. Te kwestie mogą jednakże mieć wpływ na końcową ocenę, czy stan zwłoki w załatwieniu sprawy miał miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Istotne znaczenie ma również przepis art. 64 § 2 k.p.a., który stanowi, że jeżeli podanie nie spełnia innych (niż wskazanie adresu) wymagań ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. W razie zasadnego zastosowania tejże instytucji, organ uwalnia się bowiem od obowiązku merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, a tym samym nie można mu w takich warunkach skutecznie postawić zarzutu bezczynności w załatwieniu sprawy. Co przy tym istotne, a podkreślane jest w orzecznictwie sądów administracyjnych, wezwanie do usunięcia braku powinno zawierać określenie na czym polega brak (przykładowo wyrok NSA z11 lutego 2020 r., sygn. II OSK 1637/19, dostępny j.w.). Ponadto tylko wtedy, gdy przepis powszechnie obowiązującego prawa ustanawia wprost określone wymogi co do składanego podania, organ może skutecznie żądać ich spełnienia. W niniejszej sprawie V. I. przedstawiciela ustawowa obywatela [...] – małoletniego K. T., urodzonego dnia [...] maja 2018 roku zainicjowała postępowanie wnioskiem złożonym [...] października 2018 r. skierowanym do Wojewody o udzielenie jej synowi zezwolenia na pobyt czasowy. Do spraw administracyjnych tego rodzaju znalazły zastosowanie przepisy ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2206 ze zm., dalej: u.c.). W myśl art. 104 ust. 1 u.c. zezwolenia na pobyt czasowy, z wyjątkiem zezwoleń, o których mowa w art. 139a ust. 1 i art. 139o ust. 1, udziela lub odmawia jego udzielenia wojewoda właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca, w drodze decyzji. Jak stanowi art. 105 ust. 1 u.c. cudzoziemiec, z wyjątkami określonymi w art. 139l ust. 1 i art. 139t ust. 1, składa wniosek o udzielenie mu zezwolenia na pobyt czasowy osobiście, nie później niż w ostatnim dniu jego legalnego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Jeżeli wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy nie został złożony przez cudzoziemca osobiście, wojewoda wzywa go do osobistego stawiennictwa w terminie nie krótszym niż 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. (art. 105 ust. 2 u.c.). W myśl zaś art. 106 ust. 1 u.c. wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, z wyjątkiem zezwoleń, o których mowa w art. 139a ust. 1 i art. 139o ust. 1, cudzoziemiec składa na urzędowym formularzu. Od cudzoziemca ubiegającego się o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy pobiera się odciski linii papilarnych (art. 106 ust. 4 u.c.). Zgodnie z art. 107 ust. 1 u.c. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia m.in. wzór formularza wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy, o którym mowa w art. 106 ust. 1. W dacie złożenia wniosku przez skarżącą obowiązywało rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 lutego 2018 r. w sprawie wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy (Dz. U. poz. 333). Z powyższych przepisów wynika jasno, że udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy jest sprawą administracyjną załatwianą w drodze decyzji administracyjnej przez Wojewodę, na wniosek złożony na odpowiednim formularzu, przez cudzoziemca, który o to pozwolenie ubiega się. W związku z powyższym, wziąwszy pod uwagę, że Wojewoda nie rozstrzygnął decyzją administracyjną sprawy zainicjowanej wnioskiem V. I. z dnia [...] października 2018 roku, badając kwestię bezczynności organu należy ocenić, czy istniały przesłanki do pozostawienia wniosku skarżącej - na podstawie art. 64 § 2 K.p.a. - bez rozpoznania, jak to uczynił organ pismem z [...] stycznia 2020 r. Należy zauważyć, że skarżąca zarzuca Wojewodzie dopuszczenie się bezczynności poprzez niezasadne nierozpoznanie wniosku o o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Bezczynność ma miejsce wtedy gdy nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. (art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a.). Zgodnie z art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Ponadto zgodnie z art. 35 § 2 k.p.a. niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Zgodnie z art. 35 § 3 k.p.a. załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ponadto zgodnie z art. 36 § 2 k.p.a. ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu. Każdą skargę należy oceniać w realiach konkretnego stanu faktycznego ustalonego w danej sprawie. W niniejszej sprawie pierwsze co zasługuje na wskazanie to okoliczność, że na wniosek V. I. złożony na stosownym (określonym rozporządzeniem) formularzu dnia [...] października 2018 r., uzupełnianym na wezwanie z dnia [...] kwietnia 2019 roku Wojewoda zareagował dopiero dnia [...] lipca 2019 roku przekazując wniosek do komórki organizacyjnej weryfikującej wnioski na etapie dowodowym. Tym samym wysoce niezgodna z powołanymi art. 35 i art. 36 K.p.a. była postawa organu polegająca na tak długotrwałej zwłoce. Nadto zwrócić należy uwagę, że pomimo, iż przepisy ustawy o cudzoziemcach przedstawiają szczegółowo wymogi wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy cudzoziemca, jednocześnie odsyłając do przepisów wykonawczych, w których określono wzór formularza tegoż wniosku Wojewoda, rozpatrując sprawę skarżącej, w wezwaniu z [...] kwietnia 2019 r. w sposób absolutnie urągający zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 § 1 K.p.a.) oraz zasadzie informowania stron (art. 9 K.p.a.) nakazał skarżącej uzupełnić braki formalne wniosku w terminie 14 dni poprzez przedłożenie oryginału formularza wniosku wypełnionego we wszystkich wymaganych polach oraz złożenie czytelnego podpisu pod wnioskiem. W wezwaniu tym, pomimo, nie wyjaśniono, które z rubryk formularza wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium RP powinny przez nią zostać wypełnione. Wojewoda ograniczył się do informacji o możliwości sprawdzenia statusu sprawy na stronie internetowej organu, podając równocześnie kod dostępu do systemu teleinformatycznego. Informacja tego rodzaju nie ma umocowania w przepisach powszechnie obowiązującego prawa i nie mogła być dla strony wiążąca. W konsekwencji nie można uznać, by organ w sposób należycie precyzyjny i wyczerpujący sformułował treść wezwania w trybie art. 64 § 2 K.p.a. W szczególności, które z rubryk wymagają uzupełnienia. Co za tym idzie dopuścił się naruszenia tegoż przepisu. Ponadto istotnym uchybieniem omawianego wezwania Wojewody było nakazanie stronie złożenie czytelnego podpisu pod wnioskiem. Przepisy ustawy o cudzoziemcach nie określają takiego wymogu; ustanawiają jedynie wymóg złożenia w formularzu wniosku wzoru podpisu cudzoziemca (art. 106 ust. 1 pkt 15 u.c.), który to wymóg skarżąca spełniła składając wniosek [...] października 2018 r. Również przepisy K.p.a. nie ustanawiają wymogu złożenia czytelnego podpisu pod wnioskiem. Przepis art. 63 § 1 K.p.a. określa, że podania (żądania, wyjaśnienia, odwołania, zażalenia) mogą być wnoszone pisemnie, telegraficznie, za pomocą telefaksu lub ustnie do protokołu, a także za pomocą innych środków komunikacji elektronicznej przez elektroniczną skrzynkę podawczą organu administracji publicznej utworzoną na podstawie ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. W myśl art. 63 § 2 k.p.a. podanie powinno zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres i żądanie oraz czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych. Przepis art. 63 § 3 k.p.a. określa zaś, że podanie wniesione pisemnie albo ustnie do protokołu powinno być podpisane przez wnoszącego, a protokół ponadto przez pracownika, który go sporządził. Gdy podanie wnosi osoba, która nie może lub nie umie złożyć podpisu, podanie lub protokół podpisuje za nią inna osoba przez nią upoważniona, czyniąc o tym wzmiankę obok podpisu. Z powyższych przepisów nie wynika zatem wymóg złożenia czytelnego, a jedynie własnoręcznego, jeżeli to możliwe, podpisu pod podaniem składanym w formie pisemnej. W kontekście bezczynności organu zasługuje również okoliczność, że Wojewoda po kolejnych miesiącach od złożenia wniosku o pozwolenie na pobyt czasowy nie podjął stosownego działania, co zostało potwierdzone postanowieniem Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców uznał, który uznał ponaglenie skarżącej za uzasadnione, stwierdzając, że organ dopuścił się bezczynności, ale bez rażącego naruszenia prawa i wyznaczył termin rozpatrzenia sprawy do dnia [...] maja 2020 roku. W takim stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i ust. 1a P.p.s.a. podzielił pogląd uznający, że organ dopuścił się bezczynności, która miała miejsce bez rażącego naruszeniem prawa. Pomimo licznych wysiłków skarżącej zmierzających do uzupełnienia wniosku, które miały doprowadzić do załatwienia sprawy, organ nie zdołał ani precyzyjnie wezwać jej do usunięcia braków formalnych wniosku, ani zawiadomić o niezałatwieniu sprawy w terminie. Taki termin załatwienia sprawy do dnia [...] maja 2020 roku został dopiero wyznaczony przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w postanowieniu z dnia [...] marca 2020 roku, nr [...] . W tym czasie organ podejmował jednak próby nadania prawidłowego biegu sprawie, kierując do skarżącej stosowne wezwania, przez co należy uznać, ze naruszenia prawa nie miało charakteru rażącego. Dlatego orzeczono jak w pkt II. wyroku. Zważywszy, że do dnia wydania niniejszego wyroku Wojewoda pozostawał w bezczynności Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. zobowiązał organ do załatwienia wniosku skarżącej o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku (pkt I. wyroku). Rozpoznając wniosek skarżącej o przyznanie na jej rzecz sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a., Sąd wziął pod uwagę, że wprowadzając możliwość przyznania sumy pieniężnej wzorowano się na rozwiązaniu przyjętym w ustawie z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. Nr 179, poz. 1843, z późn. zm.). Ustawodawca zaakcentował rekompensacyjny charakter groźby przyznania sumy pieniężnej. W kontekście wspomnianej roli rekompensacyjnej w skardze wskazano na konkretne okoliczności, które przemawiałyby za zasadnością wniosku. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że organ powinien zrekompensować skarżącej trwające, licząc do dnia wyrokowania postępowanie administracyjne. Dlatego w pkt V. wyroku na podstawie powołanych przepisów przyznał skarżącej od organu sumę pieniężną w kwocie [...]zł. Na podstawie zaś art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. Sąd zasądził od organu na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania w kwocie [...]zł jako sumę: wynagrodzenia pełnomocnika ([...] zł), wpisu od skargi ([...] zł) oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa ([...] zł) – pkt VI. wyroku.