II SAB/Po 34/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Jan Szuma po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie rozpatrzenia odwołania postanawia: odrzucić skargę /-/J. Szuma

W piśmie z dnia 2 lutego 2018 r. M. K. złożył skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie rozpatrzenia odwołania (k. 3-5 akt sądowych). Zarządzeniem z dnia 29 marca 2018 r. (k. 2 akt sądowych) Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu (dalej zwany "Przewodniczącym Wydziału") polecił wezwać skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 100 złotych stosownie do § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). Odpis powyższego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału wysłano skarżącemu wraz z pismem przewodnim z dnia 5 kwietnia 2018 r. (k. 7 akt sądowych), a adresat odebrał je osobiście 23 kwietnia 2018 r. (k. 13 akt sądowych). Pismem z dnia 30 kwietnia 2018 r. M. K. wniósł zażalenie (k. 15 akt sądowych). Postanowieniem z dnia 30 maja 2018 r., I OZ 512/18 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 29 marca 2018 r. (k. 22-23 akt sądowych). Niezależnie, w reakcji na zarządzenie wzywające do uiszczenia wpisu M. K. złożył też wniosek o zwolnienie go z obowiązku uiszczania kosztów postępowania oraz o ustanowienie pełnomocnika z urzędu (k. 15 akt sądowych). Po uzupełnieniu braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy postanowieniem z dnia 21 sierpnia 2018 r. referendarz sądowy odmówił M. K. przyznania prawa pomocy (k. 15-19 załącznika do akt sądowych). Od powyższego postanowienia M. K. wniósł sprzeciw (k. 25-29 załącznika do akt sądowych). Postanowieniem z dnia 30 października 2018 r. Sąd utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego na podstawie art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej "P.p.s.a.") (k. 52-63 załącznika do akt sądowych). Postanowienie to doręczono M. K. dnia 21 listopada 2018 r. (k. 65-66 załącznika do akt sądowych). Zarządzeniem z dnia 6 listopada 2018 r. Przewodniczący Wydziału polecił wezwać M. K. do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 29 marca 2018 r. dotyczącego wpisu sądowego w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi (k. 38 akt sądowych). Powyższe wezwanie zostało wykonane przez sekretarza sądowego poprzez wystosowanie wezwania datowanego na 14 listopada 2018 r. (k. 39 akt sądowych) i doręczonego M. K. do rąk własnych 4 grudnia 2018 r. (k. 40 verte akt sądowych). Dnia 12 grudnia 2018 r. specjalista Oddziału Finansowo-Budżetowego Sądu potwierdził, że do 12 grudnia 2018 r. wpis od M. K. nie wpłynął na rachunek Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 220 § 3 P.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. W myśl art. 58 § 3 P.p.s.a sąd odrzuca skargę postanowieniem, a odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 29 marca 2018 r. (k. 2 akt sądowych) skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi w kwocie 200 zł. O prawidłowości powyższego zarządzenia przesądził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 30 maja 2018 r., I OZ 512/18 (k. 22-23 akt sądowych). W tej sytuacji, skoro sąd drugiej instancji oddalił zażalenie skarżącego, to zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 29 marca 2018 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego stało się prawomocne. Przewodniczący Wydziału zarządzeniem z dnia 6 listopada 2018 r. polecił więc ponownie wezwać M. K. do uiszczenia należnego wpisu (k. 38 akt sądowych); wpis nie został jednak uiszczony w zakreślonym terminie, co potwierdził Oddział Finansowo-Budżetowy Sądu. Skoro wpis od skargi M. K. nie został wpłacony w wymaganym terminie, to wypełnione zostały przesłanki do odrzucenia skargi na podstawie cytowanych na wstępie art. 220 § 3 i art. 58 § 3 P.p.s.a. Na marginesie Sąd zaznacza, że na skuteczność wezwania z dnia 6 listopada 2018 r. nie mają składane kolejne pisma kwestionujące skuteczność odmowy przyznania skarżącemu prawa pomocy. Postanowienie Sądu z dnia 30 października 2018 r. (k. 52 załącznika do akt sądowych) utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 21 sierpnia 2018 r. o odmowie przyznania skarżącemu prawa pomocy (k. 15 załącznika do akt sądowych) jest bowiem niezaskarżalne. /-/J. Szuma