II SAB/Po 229/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska- Tylewicz po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. K. na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w P. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: 1. odrzucić skargę 2. zwrócić skarżącemu kwotę [...]([...]) złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi. /-/ A. Kiersnowska-Tylewicz

T. K. (dalej jako strona lub skarżący) wniósł skargę na bezczynność Sądu Okręgowego w P. w przedmiocie rozpoznania jego wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Skarżący podał, że [...] września 2021 r. wysłał droga mailową na adres [...] wniosek o podanie następującej informacji: 1. Podanie ilu masonów pracuje w Sądzie Okręgowym w P. 2. Podanie ilu masonów pracuje w Sądach Rejonowych podległych Sądowi Okręgowemu w P.; 3. Podanie dlaczego na stronach Sadu Okręgowego w P. nie ma listy członków masonerii; 4. Jakiej jurysdykcji jest Sąd Okręgowy w P. i sądy rejonowe mu podległe- posiadanie gwiazd żydowskich w pieczęciach oraz działania na [...] wydziału w T.. Skarżący wskazał, że nie otrzymał odpowiedzi na swój wniosek mimo upływu 14 dni od jego złożenia. W odpowiedzi na skargę Prezes Sądu Okręgowego w P. wniósł o jej oddalenie, wskazując że adres e-mail na który wysłano zapytanie ([...]) nie istnieje. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej dalej p.p.s.a.), kontrola sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów administracji publicznej. Możliwość złożenia takiej skargi istnieje również w sprawach dotyczących wniosków o udzielenie informacji publicznej, na co wskazuje także pośrednio art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj. Dz. U. z 2020 r., poz. 2176). Jednakże przed rozpoznaniem skargi sąd zobowiązany jest do dokonania oceny jej dopuszczalności i spełnienia warunków formalnych wnoszonego środka. W konsekwencji przeprowadzenia tej analizy sąd, zgodnie z art. 58 § 1 p.p.s.a., może odrzucić skargę: 1) jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego; 2) wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia; 3) gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi; 4) jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona; 5) jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie; 5a) jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego; 6) jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Sąd przytaczając treść wniosku skarżącego zrobił to w celu wykazania, że w okolicznościach sprawy kluczowa jest ocena, czy objęty skargą na bezczynność wniosek dotyczył informacji podlegającej udostępnieniu w trybie wskazanym ustawą, a więc, czy w ogóle jest informacją publiczną. Zapytanie o informację, która nie należy do publicznych, a następnie nieudzielenie jej przez organ, nie podlega bowiem kontroli sądowoadministracyjnej. Zgodnie z art. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie w tej ustawie określonych. Sprawą publiczną jest działalność zarówno organów władzy publicznej, samorządów oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym, czyli mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa (por. wyrok WSA w Rzeszowie z 25 lutego 2021 r., sygn. akt II SAB/Rz 2/21, dostępny na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Takie rozumienie informacji publicznej potwierdza również treść art. 6 ust. 1, który w pkt 1-5 wymienia przykładowe obszary działania organów władzy publicznej, o jakich mowa w art. 4 ust. 1 ustawy, stanowiące informację publiczną podlegającą udostępnieniu. Podkreślenia jednocześnie wymaga, że informacja publiczna dotyczy każdorazowo sfery faktów, a nie subiektywnych opinii pytającego. Nie mogą więc za wnioski o udzielenie informacji o sprawach publicznych zostać uznane takie zapytania, które zawierają w sobie ocenę moralną czy światopoglądową, nie poddającą się obiektywnym kryteriom weryfikacji, choćby były skierowane do organów władzy publicznej i dotyczyły ich ogólnie pojmowanej działalności w sferze publicznej. Z tych przyczyn informacje, których domagał się T. K. nie stanowią informacji publicznej i nie podlegają udostępnieniu w trybie u.d.i.p. i nie można mówić o bezczynności organu w zakresie ich udostępnienia. Powyższe oznacza, że skoro przedmiot bezczynności nie istniał, to Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. odrzucił skargę jako niedopuszczalną. Dodatkowo wskazać trzeba, że wnosząc pismo na nieistniejący adres skrzynki elektronicznej organu, skarżący nie zainicjował żadnego postępowania, co również świadczy o pierwotnym braku przedmiotu zaskarżenia. Tym samym, wobec faktu, że przedmiot bezczynności nie istniał w dacie wniesienia skargi, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w pkt I postanowienia. Wpis od skargi zwrócono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. /-/ A. Kiersnowska-Tylewicz