II SAB/Po 21/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jakub Zieliński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 maja 2019 r. sprawy ze skargi E. H. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia odrzucić skargę. /-/ Jakub Zieliński

W dniu 25 lutego 2019 r. E. H. wniósł za pośrednictwem platformy elektronicznej ePUAP Urzędu Miasta i Gminy w O. skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej (załatwienia wniosku z dnia 7 lutego 2019 r.). Skarga została opatrzona podpisem elektronicznym w dniu 25 lutego 2019 r. i w tym samym dniu została wydrukowana przez pracownika organu. Następnie skarga została przekazana przez organ do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu (data wpływu: 13 marca 2019 r.), do którego to momentu skarżący własnoręcznie nie podpisał skargi. W dniu 25 marca 2019 r. (data doręczenia wezwania z dnia 21 marca 2019 r.) E. H. został wezwany do uzupełnienia braków formalnych pisma poprzez podpisanie skargi (na załączonej kopii pisma) – w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Pomimo upływu wyznaczonego terminu skarga nie została podpisana. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, z późn. zm. – dalej: p.p.s.a.) każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Jeżeli zaś wskutek niezachowania warunków formalnych pismo nie może otrzymać prawidłowego biegu, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia w terminie 7 dni – zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a. W aktualnym stanie prawnym, z uwagi na art. 46 p.p.s.a., nie jest jeszcze dopuszczalne wniesienie do sądu pisma procesowego opatrzonego podpisem elektronicznym, w tym także za pośrednictwem organu administracji publicznej, za pomocą środków komunikacji elektronicznej (patrz: uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2014 r. sygn. akt I OPS 10/13, dostępna w Internecie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dodać należy, że chodzi tu o kwalifikowany lub zaawansowany podpis elektroniczny w rozumieniu ustawy z dnia 5 września 2016 r. o usługach zaufania oraz identyfikacji elektronicznej (Dz.U. z 2019 r. poz. 162), a poprzednio bezpieczny podpis elektroniczny w rozumieniu ustawy z 18 września 2002 r. o podpisie elektronicznym (Dz.U. z 2013 r., poz. 262). Wniesienie do sądu pisma procesowego za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz.U. z 2016 r., poz. 1030) następuje w dniu, w którym wiadomość elektroniczna została wprowadzona do systemu teleinformatycznego sądu. Pismo wniesione przez stronę do sądu drogą elektroniczną ocenić należy jako obarczone brakiem formalnym określonym w art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., nawet gdyby nadawca pisma posługiwał się podpisem elektronicznym (por. postanowienia NSA z dnia 10 września 2008 r. sygn. akt I OZ 673/08; 21 grudnia 2011 r. sygn. akt II FZ 447/11 – dostępne jw.). Pismo wniesione do sądu drogą elektroniczną nie spełnia bowiem wymogów z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., dlatego jego wniesienie uruchamia postępowanie naprawcze zmierzające do nadania mu prawidłowego biegu (por. postanowienie NSA z dnia 7 maja 2019 r. sygn. akt II FZ 189/19, dostępne jw.). Należy również wyjaśnić, że termin wejścia w życie przepisów dopuszczających wnoszenie pism procesowych w postępowaniu sądowoadministracyjnym drogą elektroniczną opatrzonych bezpiecznym podpisem elektronicznym ustalony został na dzień 31 maja 2019 r. (art. 2 ustawy z dnia 1 marca 2018 r. o zmianie ustawy o ewidencji ludności, ustawy o zmianie ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne oraz niektórych innych ustaw oraz ustawy - Prawo o aktach stanu cywilnego – Dz.U. z 2018 r., poz. 696). Brak (własnoręcznego) podpisania pisma, pomimo stosownego wezwania do uzupełnienia tych braków, stanowi brak formalny, o którym mowa w art. 49 § 1 w zw. z art. 57 § 1 i art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., co uniemożliwia nadanie skardze prawidłowego biegu. Wobec tego skarga, niezależnie od obarczającego ją braku fiskalnego, podlegała odrzuceniu na posiedzeniu niejawnym ze względu na zaistnienie tejże przesłanki. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia. /-/ Jakub Zieliński