II SAB/Po 206/26

Dnia 9 września 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Ławrynowicz (sprawozdawca) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 września 2026 roku sprawy ze skargi O. L. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie zakazu zagospodarowania terenu w sposób sprzeczny z obowiązującym planem miejscowym postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącej kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem uiszczonego wpisu od skargi.

Pismem z 15 czerwca 2026 r. O. L. (dalej: skarżąca) wniosła do tutejszego Sądu skargę, w której kwestionuje bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Przedmiot sprawy został opisany w rubrum niniejszego postanowienia. W piśmie z 23 czerwca 2026 r. skarżąca oświadczyła, że cofa skargę. Z uwagi na ujawnione braki formalne skargi Przewodniczący Wydziału II tut. Sądu wezwał skarżącą do podania adresu zamieszkania skarżącej, nadesłanie numeru PESEL skarżącej oraz złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w mieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi, w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie do uzupełnienia ww. braków zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 3 sierpnia 2026 r. Do dnia wydania niniejszego postanowienia nie uzupełniono braków formalnych skargi. Sąd zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej: P.p.s.a.) sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Z kolei w myśl § 3 powołanego przepisu sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. W niniejszej sprawie zaistniała przesłanka uzasadniająca odrzucenie skargi – nie uzupełniono braków formalnych poprzez podanie, pomimo wezwania, numeru PESEL skarżącej, wskazania jej adresu zamieszkania oraz przedłożenia pełnomocnictwa do reprezentowania skarżącej. Zgodnie z art. 46 § 1 P.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać: 1) oznaczenie sądu, do którego jest skierowane, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników; 2) oznaczenie rodzaju pisma; 3) osnowę wniosku lub oświadczenia; 4) podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika; 5) wymienienie załączników. Ponadto stosownie do art. 46 § 2 pkt 1 lit. a oraz b P.p.s.a., w przypadku gdy pismo strony jest pierwszym pismem w sprawie, powinno zawierać odpowiednio oznaczenie miejsca zamieszkania, a w razie jego braku - adresu do doręczeń, lub siedziby i adresów stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników oraz numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku. Wymienione element pisma (adres zamieszkania skarżącej i jej numer PESEL) stanowią jedne z wymogów formalnych skargi w postępowaniu sądowym, których brak podlega uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a. Zgodnie z treścią art. 49 § 1 P.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Przypadkiem, w którym P.p.s.a. stanowi inaczej jest właśnie art. 58 § 1. Sąd podkreśla, że numer PESEL, pomimo braku skomplikowania wskazanej przesłanki formalnej skuteczności wniesienia skargi, jest w pełni równoważnym wymogiem pierwszego pisma procesowego i jego niedoręczenie, pomimo skutecznego wezwania, musi skutkować odrzuceniem skargi (por. uchwała NSA z 3 lipca 2023 r., sygn. akt II GPS 3/22, publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżąca nie uzupełniła tego braku formalnego skargi, mimo stosownego wezwania. Nieuzupełnienie braku formalnego skargi skutkuje jej odrzuceniem niezależnie od tego, jaki to brak formalny (zob. postanowienie WSA w Poznaniu z 16 września 2021 r., sygn. akt II SA/Po 621/21, publ. jak wyżej). Odnośnie braku wskazania miejsca zamieszkania skarżącej należy analogicznie zastosować art. 46 § 2 pkt 1 lit. a P.p.s.a. Sąd winien bowiem posiadać wiedzę, gdzie skarżąca zamieszkuje albo gdzie przebywa, aby w razie ustania stosunku pełnomocnictwa, móc z nią korespondować. Zważywszy, że w skardze nie wskazano adresu zamieszkania skarżącej, to również znalazł zastosowanie art. 49 § 1 P.p.s.a., a skutek nieuzupełnienia tego braku musiał skutkować odrzuceniem skargi (art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.). Zgodnie z art. 37 § 1 zd. 1 P.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Z przepisu tego wynika, że na pełnomocniku skarżącej ciążył obowiązek dołączenia dokumentu pełnomocnictwa, z którego treści wynikać ma umocowanie do działania w jej imieniu. W pełnomocnictwie musi być wyraźnie zaznaczone, że udzielone pełnomocnictwo obejmuje prawo do występowania w imieniu mocodawcy przed sądem administracyjnym. W myśl art. 57 § 1 P.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Wobec tego do skargi znajdują zastosowanie art. 46 § 1 pkt 4 i art. 46 § 3 P.p.s.a. W przepisach tych ustawodawca wprowadził wymóg podpisania skargi przez skarżącego albo jego przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, a jeżeli skargę wnosi pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa, także dołączenia do niej pełnomocnictwa. Odczytywane łącznie regulacje zawarte w art. 37 § 1 i art. 46 § 1 pkt 4 oraz art. 46 § 3 P.p.s.a. mają na celu usunięcie wątpliwości, czy pismo zostało wniesione przez uprawnioną osobę. Na etapie wstępnego badania pisma procesowego brak pełnomocnictwa jest kwalifikowany jako brak formalny przy przyjęciu założenia, że udzielono pełnomocnictwa, a do pisma nie dołączono dokumentu potwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa. W takiej sytuacji zastosowanie znajduje art. 49 § 1 P.p.s.a. oraz art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Wezwanie do uzupełnienia ww. braków wraz z prawidłowym pouczeniem zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej dnia 3 sierpnia 2026 r. (k. 16 akt sądowych) w trybie zastępczym. Korespondencję odebrał, zgodnie z adnotacją na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, upoważniony pracownik. Jest to doręczenie skuteczne. Zatem dzień 3 sierpnia 2026 r. otworzył siedmiodniowy termin do spełnienia obowiązku, wynikającego z wezwania, które odebrał skutecznie pełnomocnik skarżącej. Termin do uzupełnienia braków formalnych upłynął z dniem 10 sierpnia 2026 r. Do tego dnia nie uzupełniono numeru PESEL, nie wskazano miejsca zamieszkania skarżącej ani nie nadesłano pełnomocnictwa. Powyższe okoliczność powodują konieczność odrzucenia skargi. Sąd nie mógł ustosunkować się do wniosku skarżącej o cofnięcie skargi, albowiem ocena oświadczenia tego rodzaju jest dopuszczalna dopiero wówczas, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Jeżeli pomimo wezwania braki formalne skargi nie zostały uzupełnione, jak w niniejszej sprawie, skarga podlegała odrzuceniu. Odrzucenie skargi z uwagi na braki formalne jest również uzasadnione, gdy sąd zarządzi wezwanie do ich uzupełnienia, a strona skarżąca złoży oświadczenie, że cofa skargę. W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 P.p.s.a., skargę odrzucił. Wobec odrzucenia skargi, od której uiszczono wpis, należało go zwrócić skarżącej (art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 P.p.s.a.).