II SAB/Po 16/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak Sędziowie Sędzia WSA Robert Talaga (sprawozdawca) Asesor WSA Jacek Rejman po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. C. na bezczynność Wojewody w przedmiocie wydania zaświadczenia I. stwierdza, że Wojewoda dopuścił się bezczynności; II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; III. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Wojewody do załatwienia wniosku A. C. z dnia 27 sierpnia 2025 roku; IV. oddala skargę w pozostałym zakresie; V. zasądza od Wojewody na rzecz strony skarżącej kwotę 597,00 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W dniu 25 kwietnia 2025 r. do A. C. wniosła do [...] Urzędu Wojewódzkiego (Punktu Obsługi Klienta w [...]) o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium RP. Pismem z dnia 8 maja 2025 r. Wojewoda [...] otrzymał prośbę o przekazanie sprawy według właściwości miejscowej do Wojewody z uwagi na zmianę miejsca zamieszkania strony. Pismem z dnia 14 maja 2025 r. Wojewoda [...] przekazał zgodnie z właściwością do Wojewody akta sprawy dotyczące A. C.. Faktyczne przekazanie nastąpiło w dniu 9 października 2025 r. Pismem z dnia 27 sierpnia 2025 r. pełnomocnik A. C. strony zgłosił swój udział w postępowaniu i zwrócił się do Wojewody [...] o wydanie zaświadczenia potwierdzającego złożenie przez cudzoziemca wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę oraz ponownie wniósł o przekazanie sprawy według właściwości Wojewodzie. Pismem z dnia 5 października 2025 r. pełnomocnik strony wniósł do Wojewody [...] ponaglenie na bezczynność w wydaniu zaświadczenia o żądanej treści. Pismem z dnia 9 października 2025 roku Wojewoda [...] przekazał zgodnie z właściwością do Wojewody ponaglenie A. C. w sprawie wydania zaświadczenia. Pismem z dnia 22 grudnia 2025 r. A. C., reprezentowana przez radcę prawnego (dalej jako: "strona" lub "skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Wojewody (dalej jako: "Wojewoda" lub "organ") w rozpoznaniu jej wniosku z dnia 27 sierpnia 2025 r. o wydanie zaświadczenia potwierdzającego złożenie wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę w określonej dacie z uwzględnieniem art. 57 § 5 pkt 2 i art. 65 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz innych dokumentów złożonych w sprawie o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Skarżąca wniosła: - na podstawie art. 149 §1 pkt 1 i 1 i 3 p.p.s.a. o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności i zobowiązanie organ do wydania zaświadczenia o treści żądanej przez skarżącą; - na podstawie art. 149 §2 p.p.s.a. o przyznanie skarżącej od organu sumy pieniężnej w wysokości 500 zł; - na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 §2 2 p.p.s.a zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia 20 stycznia 2026 r. Wojewoda [...] przekazał Wojewodzie dokumenty nadesłane do niego w dniu 27 sierpnia 2025 r. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga okazała się zasadna, gdyż w dniu jej wniesienia organ pozostawał w bezczynności w rozpoznaniu wniosku strony o wydanie zaświadczenia. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako: "P.p.s.a."). Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 9 P.p.s.a., sąd bada także bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. W sprawie przed wniesieniem do sądu skargi z dnia 22 grudnia 2025 roku, skarżąca zwróciła się pismem z dnia 5 października 2025 roku z ponagleniem do Wojewody [...], które zostało przekazane do Wojewody dnia 9 października 2025 roku. Niewątpliwie w rozpoznawanej sprawie spełniona została przesłanka wyczerpania środków zaskarżenia określona w art. art. 53 § 2b P.p.s.a. Postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń zostało uregulowane w przepisach Działu VII k.p.a. Stosownie do art. 217 § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2025 r. poz. 1691 ze zm.; dalej jako: "K.p.a."), organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa (§ 2 pkt 1) lub osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (§ 2 pkt 2). Zgodnie z art. 217 § 3 K.p.a., zaświadczenie powinno być wydane bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie siedmiu dni. Przepis art. 218 § 1 K.p.a. przewiduje, że w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie, stosownie do art. 219 K.p.a., następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Jak wynika z powyższych przepisów, po złożeniu wniosku o wydanie zaświadczenia strona powinna uzyskać w ustawowym terminie siedmiu dni zaświadczenie o żądanej treści, bądź postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia o żądanej treści. Niedochowanie ustawowego terminu może być uzasadnione koniecznością podejmowania określonych czynności przez organ, jednakże w przypadku niemożności załatwienia sprawy w wymaganym terminie, stosownie do treści art. 36 K.p.a., organ powinien wyznaczyć dodatkowy termin, podając przyczyny zwłoki (por. wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2021 r., sygn. akt II OSK 625/21, CBOSA). W rozpoznawanej sprawie w dniu 27 sierpnia 2025 r. do Wojewody [...] został złożony wniosek o wydanie zaświadczenia potwierdzającego złożenie przez A. C. wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę wraz z innymi dokumentami złożonymi w sprawie o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy. Pismem z dnia 5 października 2025 r. pełnomocnik A. C. wniósł do Wojewody [...] ponaglenie na bezczynność w wydaniu zaświadczenia o żądanej treści, które zostało przekazane do Wojewody pismem z dnia 9 października 2025 roku. Tego samego dnia zostały również przekazane do Wojewody przez Wojewodę [...] akta sprawy. Od tego momentu Wojewoda był zobowiązany do podjęcia działań związanych z załatwieniem sprawy w zakresie wydania zaświadczenia. Wojewoda nie podjął jednak należytego działania w ustawowym terminie siedmiu dni od przekazania w dniu 9 października 2025 roku przez Wojewodę [...] akt sprawy oraz złożonego przez stronę ponaglenia z dnia 5 października 2025 r. w przedmiocie wydania zaświadczenia. Organ nie wydał żądanego zaświadczenia ani nie wydał postanowienia odmawiającego wydania stosownego zaświadczenia stosownie do żądania strony skarżącej. Z akt sprawy nie wynika również, aby Wojewoda zwrócił się do wnioskodawczyni z wyjaśnieniem w zakresie terminu niezałatwienia sprawy. Co więcej, z akt sprawy nie wynika też, aby Wojewoda zwrócił się do Wojewody [...] w zakresie uzupełnienia przesłanej dokumentacji. W tym względzie dopiero postanowieniem z dnia 21 stycznia 2026 roku Wojewoda odmówił wydania zaświadczenia w sprawie A. C.. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wyjaśnił, że Wojewoda [...] pismem z dnia 20 stycznia 2026 roku przekazał do Wojewody pełnomocnictwo z dnia 22 sierpnia 2025 roku udzielone w zakresie zezwolenia na pobyt czasowy przez skarżącą r. S. oraz r. G.. Takie okoliczności nie mogły jednak uzasadniać zaniechań jakich dopuścił się Wojewoda od momentu przekazania przez Wojewodę [...] w dniu 9 października 2025 roku akt sprawy oraz ponaglenia w zakresie wydania zaświadczenia zgodnie z wnioskiem skarżącej z dnia 27 sierpnia 2025 roku. W sprawie zabrakło również okoliczności uzasadniających brak podjęcia przez Wojewodę niezwłocznych działań w przedmiocie załatwienia wniosku o wydanie zaświadczenia zaraz po przekazaniu sprawy przez Wojewodę [...]. Reasumując, Sąd uznał, że na dzień wniesienia skargi organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu złożonego przez stronę wniosku o wydanie zaświadczenia, o czym, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. orzeczono jak w pkt I sentencji wyroku. Sąd uznał zarazem, że stwierdzony stan bezczynności nie miał miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzekł w punkcie II sentencji wyroku na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a. W orzecznictwie sądów administracyjnych akcentuje się, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia, jako rażące, musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako naruszenie zwykłe. Podkreśla się także, że dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli również terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Taki stan nie wystąpił w sprawie, z uwagi na wspomnianą zmianę właściwości i przekazywanie akt. Z akt sprawy wynika, że Wojewoda przed przekazaniem skargi załatwił wniosek skarżącej, co uzasadniało umorzenie postępowania w zakresie zobowiązania go do załatwienia sprawy w określonym terminie, o czym Sąd orzekł na podstawie art. art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. w pkt III sentencji wyroku. Jak wynika z art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 P.p.s.a., w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłość sąd może z urzędu lub na wniosek strony wymierzyć organowi grzywnę do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzednim lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości pięciokrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzednim. Mając na uwadze, że w niniejszej sprawie bezczynność nie miała rażącego charakteru Sąd uznał za niezasadny wniosek skarżącej o przyznanie od organu na jej rzecz sumy pieniężnej w wysokości 500 zł i w tym zakresie skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił, o czym orzekł w IV sentencji wyroku. O kosztach postępowania (pkt V sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935 z późn. zm.). Na koszty postępowania złożyła się kwota 100,00 zł uiszczona tytułem wpisu sądowego od skargi, kwota 480,00 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego oraz kwota 17,00 zł uiszczona tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, w postępowaniu uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 4 P.p.s.a.