II SAB/Po 16/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Danuta Rzyminiak – Owczarczak po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. K. na bezczynność Starosty w przedmiocie aktualizacji danych w ewidencji gruntów i budynków; postanawia 1. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne, 2. zwrócić stronie skarżącej uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 zł (słownie: sto złotych). /-/ D. Rzyminiak - Owczarczak

Pismem wniesionym w dniu 4 stycznia 2017 r. S. K. złożył skargę na bezczynność Starosty w przedmiocie aktualizacji danych w ewidencji gruntów i budynków zarzucając brak podjęcia działań w związku z otrzymaniem decyzji Burmistrza Gminy K. z dnia [...] 2014 r. nr [...] o rozgraniczeniu nieruchomości. Starosta w odpowiedzi na skargę wniósł o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej z uwagi na jej wniesienie przed rozpatrzeniem przez Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego zażalenia skarżącego na niezałatwienie sprawy w terminie. Organ wyjaśnił, iż postanowienie w trybie art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego organ II instancji wydał w dniu 26 stycznia 2017 r. Pismem wniesionym w dniu 30 marca 2017 r. skarżący cofnął skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje; Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) skarżący może cofnąć skargę, a czynność ta wiąże sąd, o ile nie zmierza do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Powyższe oznacza, iż do chwili wydania wyroku strona skarżąca ma wpływ na przebieg postępowania wszczętego z jej skargi, a to oznacza, że może wniesiony przez siebie środek zaskarżenia wycofać, a sąd zobligowany jest wolę strony uwzględnić, zaś zakres kontroli sądu ograniczony jest w takim przypadku do zbadania, czy zachodzą okoliczności wskazujące, iż cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W ocenie Sądu w badanym przypadku wskazane okoliczności nie zachodzą. W tym stanie rzeczy należy uznać, iż cofnięcie skargi jest dla Sądu wiążące, a postępowanie umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 w zw. z art. 60 wyżej powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O zwrocie wpisu sądowego orzeczono zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Odnosząc się do wniosku Starosty o odrzucenie skargi z uwagi na niewyczerpanie przez skarżącego, przed wniesieniem skargi, środków zaskarżenia wskazać należy, iż ugruntowany jest w judykaturze pogląd, że wyczerpanie przysługującego skarżącemu środka zaskarżenia w trybie przewidzianym w art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego przez jego wniesienie do właściwego organu stanowi warunek dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ. Warunek ten będzie spełniony niezależnie od stanowiska zajętego przez właściwy organ, do którego skierowano zażalenie lub wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Nie ma więc żadnego znaczenia, jaki okres czasu upłynął pomiędzy złożeniem zażalenia lub wezwania do usunięcia naruszenia prawa, a wniesieniem skargi do sądu administracyjnego, gdyż w odniesieniu do tych skarg takiego wymogu nie przewidują przepisy normujące postępowanie sądowoadministracyjne. Zgodnie z tym, co rozważono warunkiem tym jest samo złożenie środka zaskarżenia w trybie art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 listopada 2013 r., sygn. akt II OSK 2655/13 oraz wyrok tego Sądu z dnia 6 października 2015 r. o sygn. akt II OSK 1046/15 – dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak wynika z akt sprawy skarżący przed wniesieniem skargi (4 stycznia 2017 r.) wniósł pismem z 30 listopada 2016 r., w trybie art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego, zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie. Z tych powodów Sąd ocenił, iż skarga jest formalnie dopuszczalna – spełniony został warunek określony w art. 52 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. /-/ D. Rzyminiak-Owczarczak